Time Out กรุงเทพฯ

ปัญหาฝนตกหนักและน้ำท่วมขังในหลายพื้นที่ของกรุงเทพฯ ช่วงปลายเดือนกันยายนนี้ได้ส่งผลกระทบอย่างหนักต่อการจราจรและการเดินทางสู่สนามบินหลัก ถนนหลายสายเกิดน้ำท่วมขัง รถติดสะสม จนทำให้การเดินทางไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิและท่าอากาศยานดอนเมืองกลายเป็นเรื่องน่าปวดหัว แม้ว่าสนามบินทั้งสองแห่งจะยังคงเปิดให้บริการตามปกติ แต่ด้วยสภาวะน้ำท่วมทางเข้าและผลกระทบต่อบางเที่ยวบิน สายการบินชั้นนำ 6 แห่ง ได้แก่ การบินไทย, ไทยแอร์เอเชีย, บางกอกแอร์เวย์ส, นกแอร์, ไทยไลออนแอร์ และไทยเวียดเจ็ท จึงพร้อมใจกันออกมาตรการผ่อนผันและช่วยเหลือผู้โดยสารที่มีตั๋วเดินทางในช่วงเวลานี้ มาตรการช่วยเหลือของแต่ละสายการบินมีรายละเอียดแตกต่างกัน ดังนี้: การบินไทย (Thai Airways): สำหรับผู้ถือตั๋วที่ออกภายในวันที่ 26 กันยายน 2569 สำหรับเดินทางเข้า-ออกจากสุวรรณภูมิ ระหว่างวันที่ 26 กันยายน – 11 ตุลาคม 2569 สามารถเปลี่ยนวันเดินทางได้ 1 ครั้งโดยไม่เสียค่าธรรมเนียม ในเส้นทางและชั้นการเดินทางเดิม โดยต้องเดินทางเสร็จสิ้นภายในวันที่ 11 ตุลาคม 2569 ไทยแอร์เอเชีย (Thai AirAsia): สำหรับเที่ยวบินเข้า-ออกจากกรุงเทพฯ ระหว่างวันที่ 26–30 กันยายน 2569 สามารถเปลี่ยนเที่ยวบินได้ 1 ครั้งในเส้นทางเดิม ภายใน 7 วันนับจากวันเดินทางเดิม (ขึ้นอยู่กับจำนวนที่นั่งว่าง) หรือเลือกเก็บมูลค่าตั๋วไว้ในบัญชีเครดิตเพื่อใช้สำรองที่นั่งใหม่ได้ภายใน 2 ปี บางกอกแอร์เวย์ส (Bangkok Airways): สำหรับผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางระหว่างวันที่ 25–30 กันยายน 2569 ที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมจนเดินทางไปสนามบินไม่ได้ สามารถเปลี่ยนวันเดินทางได้ 1 ครั้งโดยไม่เสียค่าธรรมเนียม (เดินทางภายในวันที่ 10 ตุลาคม 2569) หรือเลือกรับ Travel Voucher เก็บไว้ใช้งานได้นาน 1 ปี นกแอร์ (Nok Air): ครอบคลุมผู้โดยสารที่เดินทางเข้า-ออกจากดอนเมือง ระหว่างวันที่ 26–28 กันยายน 2569 สามารถเปลี่ยนวันเดินทางได้ 1 ครั้งภายใน 30 วันนับจากวันเดิม โดยได้รับการยกเว้นทั้งค่าธรรมเนียมและส่วนต่างราคา หรือเลือกรับวอยเชอร์เครดิตเต็มจำนวนอายุ 30 วัน ไทยไลออนแอร์ (Thai Lion Air): สำหรับผู้เดินทางระหว่างวันที่ 26–28 กันยายน 2569 สามารถเปลี่ยนวันเดินทางได้ 1 ครั้งภายใน 30 วัน หรือเลือกเก็บมูลค่าตั๋วเป็นเครดิต 30 วัน (หากวันเดินทางใหม่ตรงกับช่วงวันหยุดนักขัตฤกษ์หรือวันหยุดยาว อาจมีส่วนต่างราคาตั๋วเพิ่มเติม) ไทยเวียดเจ็ท (Thai Vietjet): ผู้โดยสารเข้า-ออกจากสุวรรณภูมิ ระหว่างวันที่ 26–30 กันยายน 2569 สามารถเปลี่ยนวันเดินทางได้ฟรี 1 ครั้งในเส้นทางเดิม ภายใน 7 วันนับจากวันเดินทางเดิม หรือเลือกเก็บมูลค่าตั๋วเป็น Credit Shell ไว้ใช้ได้นาน 180 วัน ข้อแนะนำก่อนออกเดินทาง: ถึงแม้สนามบินจะยังเปิดทำการ แต่ทางสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย (CAAT) แนะนำให้ผู้โดยสารเผื่อเวลาเดินทางอย่างน้อย 3 ชั่วโมงสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ และ 2 ชั่วโมงสำหรับเที่ยวบินในประเทศ สำหรับผู้เดินทางไปสุวรรณภูมิ ควรหลีกเลี่ยงเส้นทางลาดกระบังที่อาจมีน้ำท่วมขัง และพิจารณาใช้บริการ แอร์พอร์ตเรลลิงก์ ส่วนสนามบินดอนเมืองสามารถใช้บริการรถไฟฟ้าสายสีแดงเพื่อความสะดวกในการเดินทาง

หลังจากสถานการณ์น้ำท่วมในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา หลายพื้นที่ยังคงได้รับผลกระทบและมีประชาชนที่ต้องเฝ้าระวังสถานการณ์อย่างใกล้ชิด กทม. จึงเปิดศูนย์พักพิงในหลายพื้นที่ของกรุงเทพฯ เพื่อรองรับผู้ประสบอุทกภัยที่ต้องการย้ายออกจากพื้นที่เสี่ยง โดยจัดเตรียมที่พักอาศัย สิ่งอำนวยความสะดวก และการดูแลเบื้องต้นสำหรับผู้ประสบภัย ขอให้ทุกคนในพื้นที่ได้รับผลกระทบปลอดภัย และหวังว่าสถานการณ์จะคลี่คลายโดยเร็วที่สุด สำหรับใครที่กำลังมองหาศูนย์พักพิงใกล้บ้าน ด้านล่างคือรายชื่อศูนย์พักพิงที่เปิดให้บริการ แยกตามพื้นที่เขต สามารถเช็กพิกัดและข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่นี่ Photograph: ThairathBangkok เขตคลองสามวา โรงพยาบาลรัตนประชารักษ์ โรงเรียนวัดบัวแก้ว โรงเรียนบางชั้น โรงเรียนวัดคู้บอน โรงเรียนประชาราษฎร์อุปถัมภ์วิทยา โรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง โรงเรียนกลางคลองสอง โรงเรียนบ้านหนองระแหง โรงเรียนวัดแป้นทอง โรงเรียนวัดพระยาสุเรนทร์ โรงเรียนสุเหร่าสามวา วัดพระยาสุเรนทร์ เขตคันนายาว โรงเรียนจินดาบำรุง โรงเรียนคันนายาว (ธารินเจริญสงเคราะห์) เขตจตุจักร มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม โรงเรียนบ้านลาดพร้าว โรงเรียนเสนานิคม วัดเทวสุนทร โรงเรียนประชานิเวศน์ โรงเรียนมัธยมประชานิเวศน์ โรงเรียนวัดเทวสุนทร โรงเรียนวัดเสมียนนารี เขตดอนเมือง โรงเรียนพหลโยธิน โรงเรียนวัดดอนเมือง เขตทวีวัฒนา โรงเรียนคลองบางพรหม โรงเรียนมัธยมปุรณาวาส เขตทุ่งครุ โรงเรียนบางมด (ต้นเปาว์วิทยาคาร) เขตบางเขน วัดศิริพงษ์ธรรมนิมิต โรงเรียนประชาภิบาล อาคารพุทธวิชชาลัยมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร เขตบางกะปิ โรงเรียนบ้านบางกะปิ เขตบางซื่อ โรงเรียนวัดประดู่ธรรมประชาธิปัตย์ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กชุมชนหัวจักรรถไฟตึกแดง เขตบางนา โรงเรียนอำนวยกนกศิริอนุสรณ์ ศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียนชุมชนผ่องพลอยอนุสรณ์ โรงเรียนวัดบางนาใน เขตบึงกุ่ม โรงเรียนคลองลำเจียก (หวังทองบำรุง) โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์ สำนักงานเขตบึงกุ่ม โรงเรียนวัดบางเตย เขตประเวศ สำนักงานเขตประเวศ ชั้น 2,3 และชั้น 7 โรงเรียนฝึกอาชีพประเวศ/ โรงเรียนสุเหร่าจระเข้ขบ เขตพระโขนง วัดวชิรธรรมสาธิต เขตมีนบุรี ศาลาประชาคมสำนักงานเขตมีนบุรี โรงเรียนวังเล็กวิทยานุสรณ์ โรงเรียนสุเหร่าทรายกองดิน โรงเรียนสุเหร่าบางชัน เขตราชเทวี โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย เขตลาดกระบัง โรงเรียนขุมทอง โรงเรียนแดงเป้า โรงเรียนเคหะชุมชนลาดกระบัง โรงเรียนวัดบำรุงรื่น โรงเรียนวัดสุทธาโภชน์ โรงเรียนวัดลานบุญ โรงเรียนวัดลาดกระบัง โรงเรียนวัดสังฆราชา โรงเรียนวัดปากบึง โรงเรียนรัตนโกสินทร์สมโภชน์ลาดกระบัง โรงเรียนสุเหร่าลำนายโส เขตลาดพร้าว วัดลาดปลาเค้า เขตวังทองหลาง วิทยาลัยพณิชยการอินทราชัยซอยรามคำแหง 39 เขตวัฒนา โรงเรียนสุเหร่าบ้านดอน โรงเรียนแจ่มจันทร์ เขตสวนหลวง ห้องประชุมชั้น 6 สำนักงานเขตสวนหลวง ศูนย์เด็กเล็กชุมชนธรรมานุรักษ์ เขตสะพานสูง โรงเรียนสามแยกคลองหลอแหล โรงเรียนสุเหร่าซีรอ (ราษฎร์สามัคคี) โรงเรียนสุเหร่าลาดบัวขาว เขตสะพานสูง โรงเรียนสมโภชกรุงอนุสรณ์ (200 ปี) โรงเรียนสุเหร่าทับช้างคลองบน โรงเรียนศรีพฤฒา ศูนย์นันทนาการเขตสะพานสูง โรงเรียนวัดลาดบัวขาว เขตสายไหม โรงเรียนประชานุกูล เขตหนองจอก โรงเรียนลำเจดีย์ โรงเรียนบ้านลำต้นกล้วย เขตหลักสี่ โรงเรียนการเคหะท่าทราย โรงเรียนบางเขน (ไว้สาลีอนุสรณ์) โรงเรียนวัดหลักสี่ (ทองใบทิวารีวิทยา) เขตห้วยขวาง โรงเรียนประชาราษฎร์บำเพ็ญ สำนักงานเขตห้วยขวาง ตรวจสอบรายละเอียดรายชื่อศูนย์พักพิงและที่จอดรถฟรีแบบเรียลไทม์แต่ละเขตได้ที่ https://floodsupport.bangkok.go.th/  

ถ้าปากคลองตลาดในตอนกลางวันเต็มไปด้วยสีสันของดอกไม้ พอถึงช่วงเย็นในเดือนตุลาคมนี้ ถนนสายเดิมนี้กำลังจะมีอีกหนึ่งสีสันขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพื้นที่ตลาดดอกไม้ใจกลางเมืองกำลังจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแกลเลอรีที่มีทั้งงานศิลปะ ดนตรี และผู้คน กับ Bangkok Art Walk ตลาดนัดของคนอาร์ตที่ชวนออกมาเดินเล่นย่านเมืองเก่า พร้อมชมผลงานจากศิลปินไทยและต่างประเทศไปตลอดทั้งเส้นทาง หลังจากเพิ่งจัด L’On Art Festival ที่ยอดพิมาน ริเวอร์วอล์ค ไปเมื่อเดือนก่อน ครั้งนี้ทีมงานกลับมาชวนคนเมืองออกมาเสพงานศิลป์กันอีกครั้งในโลเคชันที่มีคาแรกเตอร์ไม่แพ้กันอย่างปากคลองตลาด โดยตลอดงานจะมีทั้งผลงานศิลปะหลากหลายรูปแบบให้เดินชม พูดคุยแลกเปลี่ยนไอเดียกับศิลปิน รวมถึงเลือกซื้อผลงานที่ถูกใจกลับไปเป็นของแต่งบ้าน ของขวัญ หรือเก็บไว้เป็นความทรงจำจากงาน Photograph: L’On bangkokBangkok งานนี้ไม่ได้มีแค่งานอาร์ต เพราะระหว่างเดินชมผลงานยังมีดอกไม้จากตลาดปากคลองฯ เป็นฉากหลัง พร้อมสตรีตฟู้ด และดนตรีสดที่ช่วยเติมชีวิตให้ถนนสายนี้คึกคักขึ้น เรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งงานที่เหมาะกับการชวนเพื่อนมาเดินเล่น หาแรงบันดาลใจใหม่ๆ ฟังเพลง กินของอร่อย และปล่อยให้ตัวเองหลงไปกับบรรยากาศของเมืองเก่าแบบไม่ต้องเร่งรีบ ใครอยากเห็นว่าศิลปะ ดอกไม้ และผู้คนจะมาอยู่บนถนนเส้นเดียวกันได้อย่างไร ปักหมุดไว้ได้เลย ที่ ปากคลองตลาด เดินทางได้ด้วย MRT สนามไชย (ไม่มีค่าเข้างาน) วันที่ 16-18 ตุลาคม 2569 เวลา 15.00-23.00 น.

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยเจอโมเมนต์นี้ กำลังใส่กางเกงว่ายน้ำ จิบเครื่องดื่มเย็นๆ อยู่ริมสระแบบสบายใจ แต่จู่ๆ ข้อความจากหัวหน้าก็เด้งเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะรู้ตัวอีกที เราก็เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาตอบอีเมลจากเก้าอี้ริมสระเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนว่านักท่องเที่ยวไทยจะเจอสถานการณ์แบบนี้กันไม่น้อย เพราะ ไทยเป็นประเทศที่มีสัดส่วนคนซึ่งบอกว่ามีแนวโน้มสูงที่จะทำงานระหว่างวันหยุดมากที่สุด จาก 14 ตลาดที่ SiteMinder สำรวจ จากรายงาน Changing Traveller Report 2025 ของ SiteMinder ซึ่งสำรวจนักเดินทางกว่า 12,000 คนทั่วโลก พบว่า 68 เปอร์เซ็นต์ของผู้ตอบแบบสอบถามชาวไทยบอกว่ามีแนวโน้มที่จะทำงานระหว่างทริปครั้งถัดไป ตามมาด้วยอินโดนีเซีย 66 เปอร์เซ็นต์ และอินเดีย 61 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่ค่าเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่ 41 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอเมริกาเหนืออยู่ที่ 34 เปอร์เซ็นต์ และยุโรปอยู่ที่ 31 เปอร์เซ็นต์ แล้วอะไรทำให้ตัวเลขของไทยสูงขนาดนี้? ตามรายงานไม่ได้ให้คำตอบเอาไว้โดยตรง และข้อมูลชุดนี้ก็ยังไม่มากพอที่จะฟันธงว่าเป็นเรื่องของวัฒนธรรมการทำงาน แม้ว่าสามประเทศที่มีสัดส่วนสูงสุดจะอยู่ในเอเชียก็ตาม ความเป็นไปได้มีหลายอย่าง ตั้งแต่ความคาดหวังจากที่ทำงาน ไปจนถึงการทำงานแบบรีโมตและไฮบริดที่กลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้น รวมถึงกลุ่มฟรีแลนซ์และคนทำงานอิสระที่อาจจัดเวลางานกับเวลาพักได้ยืดหยุ่นกว่าเดิม แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงปัจจัยที่อาจเกี่ยวข้อง ไม่ใช่ข้อสรุปจากรายงานโดยตรง ที่แน่ๆ คือเทคโนโลยีทำให้การทำงานระหว่างทริปง่ายขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แค่มีสมาร์ตโฟนกับอินเทอร์เน็ต ข้อความจากที่ทำงานก็สามารถตามเราไปได้ทุกที่ ตั้งแต่ล็อบบี้โรงแรมไปจนถึงเก้าอี้ริมสระ เพราะฉะนั้น ถ้าทริปหน้าตั้งใจจะพักจริงๆ ลองเลือกที่สัญญาณไม่ค่อยดีดูบ้างก็ได้ อย่างน้อยก็ถือเป็นข้ออ้างดีๆ ที่จะวางโทรศัพท์ลง แล้วปล่อยให้ตัวเองได้หยุดงานจริงๆ สักพัก

วันที่ 25 ตุลาคม 2569 GalileOasis Theatre ชวนคนรักหนังและดนตรีมาร่วมค่ำคืนพิเศษที่รวมทั้งการฉายภาพยนตร์ การพูดคุยกับผู้กำกับ และคอนเสิร์ตอคูสติกไว้ในงานเดียว กับ ‘อรุณกาล’ (Regretfully At Dawn) ผลงานล่าสุดของ กานต์ ศิวโรจณ์ Photograph: Kong Pahurak | Regretfully At Dawn 2026Bangkok ภาพยนตร์เล่าเรื่องของชายชราทหารผ่านศึกที่กำลังใช้ชีวิตในช่วงสุดท้ายของตนเองร่วมกับหลานสาว ผู้มีอนาคตอันสดใสรออยู่ข้างหน้า และสุนัขสีดำที่ผ่านช่วงชีวิตอันยาวนานมาไม่ต่างกัน เรื่องราวของคนต่างวัยและชีวิตที่กำลังเดินทางไปสู่ปลายทางเดียวกัน หลังการฉาย เวลา 17.15 น. จะเป็นช่วง Q&A เปิดโอกาสให้ผู้ชมได้พูดคุยและแลกเปลี่ยนเรื่องราวกับ กานต์ ศิวโรจณ์ ผู้กำกับของเรื่อง ก่อนเปลี่ยนอารมณ์เข้าสู่เสียงดนตรีในเวลา 18.00 น. กับคอนเสิร์ตอคูสติกจากศิลปินระดับตำนาน หงา สุรชัย จันทิมาธร ‘คาราวาน’ เรียกได้ว่าเป็นค่ำคืนที่ค่อยๆ เดินทางจากเรื่องราวบนจอ สู่บทสนทนาหลังหนังจบ และจบลงด้วยเสียงเพลงสดๆ ในบรรยากาศเป็นกันเอง กำหนดการงาน15.00 น. — ฉายภาพยนตร์ ‘อรุณกาล’17.15 น. — พูดคุยกับผู้กำกับ18.00 น. — คอนเสิร์ตอคูสติก ‘หงา คาราวาน’ ที่ GalileOasis Theatre 25 ตุลาคม 2569  เวลา 15.00 เป็นต้นไป บัตรราคา 600 บาท (จองบัตร)

ถ้ายังไม่มีนัดอะไรในคืนวันอาทิตย์ที่ 4 ตุลาคมนี้ ลองเว้นที่หัวใจไว้ให้ดาวเสาร์สักหนึ่งช่อง เพราะคืนนี้คือช่วงเวลาที่ดาวเคราะห์วงแหวนจะมาอยู่ในตำแหน่ง ตรงข้ามกับดวงอาทิตย์ ซึ่งหมายถึงดวงอาทิตย์ โลก และดาวเสาร์จะเรียงตัวกันเป็นแนวเดียวกัน โดยมีโลกอยู่ตรงกลาง ตำแหน่งดังกล่าวทำให้ดาวเสาร์อยู่ตรงข้ามดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า และเป็นช่วงที่ดาวเสาร์เข้าใกล้โลกมากที่สุดในรอบปี แม้คำว่าใกล้ ในระดับจักรวาลจะยังหมายถึงระยะทางราว 1.26 พันล้านกิโลเมตร ก็ตาม แสงจากดาวเสาร์ที่เราเห็นใช้เวลาประมาณ 70 นาทีในการเดินทางมาถึงโลก (แต่ก็ยังเห็นในระยัที่ใกล้ที่สุดอยู่ดี) มองหาดาวเสาร์ได้เมื่อไหร่ ดาวเสาร์จะขึ้นทางทิศตะวันออกตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ค่อยๆ สูงขึ้นจนอยู่บริเวณท้องฟ้าด้านบนช่วงใกล้เที่ยงคืน ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงทางทิศตะวันตกและลับขอบฟ้าก่อนรุ่งเช้า เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในคืนที่มีเวลาให้เลือกมองดาวกันแบบยาวๆ ช่วงหัวค่ำยังเป็นจังหวะที่ดี เพราะดวงจันทร์จะขึ้นค่อนข้างดึก ทำให้ท้องฟ้ายังมืดพอสำหรับการสังเกตดาวในช่วงแรกของคืน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าดวงไหนคือดาวเสาร์ หาจุดที่มืดและห่างจากแสงไฟเมือง ไม่ว่าจะเป็นระเบียงดาดฟ้า หรือสวนสาธารณะที่มองเห็นท้องฟ้าได้กว้างๆ จากนั้นให้เวลาสายตาปรับกับความมืดประมาณ 10 นาที ดาวเสาร์จะปรากฏเป็นจุดสีเหลืองนวลที่ค่อนข้างนิ่ง ต่างจากดาวฤกษ์รอบๆ ที่มักดูเหมือนกะพริบ เป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ไกลที่สุดที่เราสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า อยากเห็นวงแหวน ต้องใช้กล้อง ถ้าอยากเห็นไฮไลต์ ‘วงแหวนของดาวเสาร์’ ด้วยตาตัวเอง งานนี้ต้องพึ่งกล้องโทรทรรศน์ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นอุปกรณ์ขนาดใหญ่ เพราะกล้องขนาดเล็กที่มีกำลังขยายประมาณ 25 เท่าก็สามารถช่วยให้เห็นวงแหวนได้ หลังจากวงแหวนหันขอบเข้าหาโลกจนแทบมองไม่เห็นในปี 2568 ตอนนี้วงแหวนกำลังค่อยๆ เปิดมุมให้เห็นชัดขึ้นอีกครั้ง และในช่วงตรงข้ามกันก็ยังมีความสว่างมากขึ้นจากแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบอนุภาคน้ำแข็งบนวงแหวนโดยตรง หากมองผ่านกล้องแล้วเห็นจุดเล็กๆ อยู่ใกล้ดาวเสาร์ นั่นอาจเป็น ไททัน (Titan) ดวงจันทร์ขนาดใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์ ส่วนใครไม่มีกล้อง ลองเช็กกิจกรรมจากหอดูดาวหรือกลุ่มดาราศาสตร์ใกล้บ้าน เพราะหลายแห่งมักจัดกิจกรรมเปิดให้ประชาชนมาส่องดาวผ่านกล้องโทรทรรศน์ด้วยตัวเอง แต่อย่าลืมเช็กพยากรณ์อากาศก่อนออกไป เพราะสิ่งเดียวที่อาจเป็นอุปสรรคจากดาวเสาร์ได้จริงๆ ก็คือกลุ่มก้อนเมฆที่หนาจนบดบัง ดาวเสาร์จะเข้าสู่ตำแหน่งตรงข้ามกันพอดี ในวันอาทิตย์ที่ 4 ตุลาคม และสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าตลอดทั้งคืน หากสภาพอากาศเป็นใจ

กำลังวางแผนเที่ยวปีหน้ากันอยู่หรือเปล่า? ปฏิทินวันหยุดปี 2570ของไทย ได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว ทั้งวันหยุดราชการ วันหยุดธนาคาร และวันหยุดชดเชย ใครกำลังวางแผนทริป จัดสรรวันลาพักร้อน หรือมีธุระต้องไปติดต่อธนาคารและหน่วยงานราชการ ก็ได้เวลาเปิดปฏิทินเช็กวันกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ วันหยุดในปีนี้กระจายอยู่ตลอดทั้งปี แต่ไม่ใช่ว่าทุกวันจะเป็นวันหยุดสำหรับทุกคน เพราะบางวันเป็นวันหยุดทั้งหน่วยงานราชการและธนาคาร ขณะที่บางวันเป็นวันหยุดเฉพาะสถาบันการเงิน หรือใช้เฉพาะข้าราชการเท่านั้น เพราะฉะนั้นก่อนจองตั๋ว วางแพลนเที่ยว หรือหอบเอกสารไปติดต่อราชการ อย่าลืมเช็กให้ชัวร์ว่าวันนั้นเป็นวันหยุดประเภทไหน โดยวันหยุดที่ระบุไว้ด้านล่างเป็นวันหยุดของทั้งหน่วยงานราชการและธนาคาร เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น มกราคม ศุกร์ 1 ม.ค. : วันขึ้นปีใหม่ (ประเดิมยาว 3 วันแรกของปี) กุมภาพันธ์ อาทิตย์ 21 ก.พ. : วันมาฆบูชา จันทร์ 22 ก.พ. : วันหยุดชดเชยวันมาฆบูชา (พักยาว 20–22 ก.พ.) มีนาคม เดือนนี้ไม่มีวันหยุด แนะนำให้เก็บวันลาไว้ใช้เดือนเมษายน เมษายน อังคาร 6 เม.ย. : วันจักรี (ลาจันทร์ 5 เม.ย. ได้หยุดยาว 4 วันรวด) อังคาร 13 - พฤหัสบดี 15 เม.ย. : วันสงกรานต์ พฤษภาคม เสาร์ 1 พ.ค. : วันแรงงานแห่งชาติ จันทร์ 3 พ.ค. : วันหยุดชดเชยวันแรงงาน (ธนาคารปิดทำการ) อังคาร 4 พ.ค. : วันฉัตรมงคล พฤหัสบดี 20 พ.ค. : วันวิสาขบูชา หมายเหตุ: วันพืชมงคล (หยุดเฉพาะราชการ) รอประกาศวันอย่างเป็นทางการ มิถุนายน  พฤหัสบดี 3 มิ.ย. : วันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี กรกฎาคม อาทิตย์ 18 ก.ค. : วันอาสาฬหบูชา จันทร์ 19 ก.ค. : วันเข้าพรรษา / หยุดชดเชยวันอาสาฬหบูชา พุธ 28 ก.ค. : วันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สิงหาคม  พฤหัสบดี 12 ส.ค. : วันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง และวันแม่แห่งชาติ กันยายน ไม่มีวันหยุดตามปฏิทิน แถมเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด กางร่มแล้วเก็บวันลาไว้ก่อน ตุลาคม พุธ 13 ต.ค. : วันคล้ายวันสวรรคต รัชกาลที่ 9 เสาร์ 23 ต.ค. : วันปิยมหาราช จันทร์ 25 ต.ค. : วันหยุดชดเชยวันปิยมหาราช (หยุดยาว 3 วัน) พฤศจิกายน ไม่มีวันหยุด (วันลอยกระทงไม่ใช่วันหยุด เลิกงานแล้วค่อยไปลอย) ธันวาคม อาทิตย์ 5 ธ.ค. : วันคล้ายวันพระบรมราชสมภพ รัชกาลที่ 9, วันชาติ และวันพ่อแห่งชาติ จันทร์ 6 ธ.ค. : วันหยุดชดเชยวันพ่อแห่งชาติ (หยุดยาว 3 วัน) ศุกร์ 10 ธ.ค. : วันรัฐธรรมนูญ ศุกร์ 31 ธ.ค. : วันสิ้นปี   กำหนดการวันหยุดอ้างอิงตามประกาศอย่างเป็นทางการของปี 2570 และอาจมีการเปลี่ยนแปลงหากมีวันหยุดพิเศษเพิ่มเติม โปรดตรวจสอบข้อมูลกับธนาคารแห่งประเทศไทย และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอีกครั้งก่อนวางแผนเดินทาง

หลังเข้าฉายได้ไม่นาน Resident Evil (2026) กำลังเดินหน้ากวาดรายได้อย่างต่อเนื่อง ล่าสุดทำเงินทั่วโลกไปแล้วกว่า 208.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แบ่งเป็นรายได้จากอเมริกาเหนือ 110 ล้านดอลลาร์ และตลาดต่างประเทศอีก 98.3 ล้านดอลลาร์ จากทุนสร้างราว 75 ล้านดอลลาร์ ทำให้หนังอยู่ในช่วงกอบโกยรายได้เต็มตัว และมีการคาดการณ์ว่าอาจปิดโปรแกรมฉายด้วยตัวเลขแตะ 300 ล้านดอลลาร์ ซึ่งหากเป็นไปตามนั้น ก็มีโอกาสขึ้นแท่นเป็นหนึ่งในภาคที่ทำรายได้สูงที่สุดของแฟรนไชส์ ถ้าพูดถึงหนังจากเกมที่ผ่านการดัดแปลงมาแล้วหลายครั้ง Resident Evil คงเป็นหนึ่งในแฟรนไชส์ที่มีเส้นทางของตัวเองค่อนข้างชัดเจน แต่เวอร์ชันล่าสุดนี้ แซ็ค เครกเกอร์ พาเราเดินออกจากสิ่งที่เคยเห็นในหนังทุกภาคที่ผ่านมาได้อย่างน่าสนใจ เพราะแทนที่จะพยายามเล่าเรื่องเดิมหรือหยิบตัวละครที่คุ้นหน้ามาใช้ หนังเลือกจะพาเราเข้าไปอยู่ในโลกของ Raccoon City ผ่านสายตาของคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้มีทักษะพิเศษอะไรเลย Photograph: Sony PicturesResident Evill (2026) Evil อัดแน่นอยู่เต็มตัว แถมยังมีกลิ่นอายและลายเซ็นของผู้กำกับแทรกอยู่ตลอดทาง จนบางจังหวะชวนให้นึกถึง Barbarian (2022) และ Weapons (2025) โดยเฉพาะวิธีเล่นกับพื้นที่ มุมกล้อง และความรู้สึกไม่ไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น หนังรู้จังหวะว่าจะหลอกเราตอนไหน จะปล่อยให้เราระแวงตอนไหน รวมถึงมี POV แบบ Third Person View ที่ทำให้เรารู้สึกราวกับว่าได้เห็นสิ่งเดียวกับที่ตัวละครเห็น แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ตรงมุมถัดไป พร้อมด้วยจัมป์สแกร์ที่โผล่มาให้สะดุ้งอยู่เป็นระยะ ซึ่งส่วนตัวชอบจังหวะผีๆ แบบนี้มาก อีกอย่างที่เราชอบคือ ภาคนี้เลือกเล่าเรื่องผ่านตัวละครใหม่ที่ไม่ได้อยู่ในจักรวาล Resident Evil มาก่อนเลย การไม่มีตัวละครที่เราคุ้นเคยให้พอเดาทางได้ ทำให้เราลุ้นขึ้นมาอีกระดับว่าเรื่องราวจะพาเขาไปจบตรงไหน และที่สำคัญคือเราหยิบเอาความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจแบบเดียวกับในเกมและหนังภาคก่อนๆ กลับมาได้อย่างเข้ามือ ทำให้ตลอดทางเรารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังรอเล่นงานอยู่ตลอดเวลา แล้วถ้าพูดถึงความโหด มันส์ ตลกร้าย และความเลือดสาด บอกเลยว่าพี่แซ็คเขาสาดมาให้คนดูแบบไม่มีกั๊ก จนหนังมีรสชาติแตกต่างจาก Resident Evil ทุกเวอร์ชันที่เราเคยดูมาอย่างชัดเจน ที่สำคัญ แฟนเกมน่าจะยิ้มกันไม่ติดเบาะ เพราะหนังใส่ element จากเกมเข้ามาให้ตามเก็บกันตลอดทาง ตั้งแต่ประตูที่ถูกล็อกด้วยกุญแจ สเปรย์ปฐมพยาบาล เครื่องพิมพ์ดีด ไปจนถึงสารพัดอาวุธ ตั้งแต่ปืนพกไปจนถึงลูกซองเบอร์ใหญ่ เรียกได้ว่าของที่แฟนเกมคุ้นเคยถูกหยิบมาใช้อย่างถูกจังหวะจนดูแล้วรู้เลยว่า คนทำหนังทำการบ้านกับต้นฉบับมาไม่น้อย Photograph: Sony PicturesResident Evill (2026) ด้วยความที่หนังมีเวลาเพียงประมาณ 95 นาที ผู้กำกับจึงไม่เสียเวลาพร่ำเพรื่อ แต่เร่งเครื่องตั้งแต่นาทีแรก เปิดเรื่องมาที่โรงพยาบาล ก่อนพาเราไปรู้จักกับ ‘ไบรอัน’ รับบทโดย ออสติน อับรามส์ ที่หลายคนน่าจะคุ้นหน้ากันดีจากผลงานก่อนหน้าของแซ็ค ซึ่งครั้งนี้เปลี่ยนจากบทไอ้ขี้ยาที่ต้องวิ่งหนีตำรวจ มารับบทเป็นพนักงานส่งพัสดุทางการแพทย์ของโรงพยาบาล ที่ต้องมาวิ่งหนีซอมบี้แทน เขาได้รับภารกิจให้นำของสำคัญไปส่งยัง Raccoon City ในวันที่ไวรัสและอาวุธชีวภาพจาก Umbrella Corporation กำลังระบาดไปทั่วเมือง จากคนที่ควรจะมีแค่ภารกิจส่งของให้เสร็จแล้วกลับบ้าน กลับต้องกลายเป็นคนที่พยายามเอาชีวิตรอดออกจากเมืองที่กำลังกลายเป็นนรก Photograph: Sony PicturesResident Evill (2026) สิ่งที่ชอบมากคือ การที่ผู้กำกับวางให้ไบรอันเป็นตัวแทนของคนธรรมดาที่ไม่รู้สี่รู้แปดอะไรเลย แต่ดันถูกโยนเข้าไปอยู่กลางความโกลาหลที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรับมืออย่างไร ซึ่งมันให้ความรู้สึกเหมือนตอนเราเริ่มเล่นเกม Resident Evil ใหม่ๆ เราไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไร ไม่รู้ว่าประตูบานไหนเปิดได้ ไม่รู้ว่าต้องหยิบของชิ้นไหนไปใช้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงที่ได้ยินอยู่หลังมุมห้องคืออะไร ผู้ชมถูกพาเดินหน้าไปพร้อมกับไบรอัน ผ่านด่านแล้วด่านเล่า เปลี่ยนสถานที่และสภาพแวดล้อมใหม่แทบทุก 7-8 นาที ให้ความรู้สึกเหมือนผู้เล่นกำลังมูฟไปยังโซนถัดไปอยู่ตลอดเวลา และนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้รู้เลยว่าแซ็คตั้งใจถ่ายทอดหนังเรื่องนี้ออกมาให้แฟนเกมไม่ผิดหวังจริงๆ การที่ไบรอันเป็นคนธรรมดายังทำให้เราเอาใจช่วยเขาได้ตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะเขาไม่ได้เก่งเกินมนุษย์ ไม่ได้รู้วิธีรับมือกับทุกอย่าง และไม่ได้มีสกิลลับที่พร้อมจะเอาตัวรอดจากทุกสถานการณ์ เขาแค่เป็นคนธรรมดาที่พยายามเอาชีวิตรอดให้ถึงประตูถัดไปเท่านั้น ซึ่งยิ่งทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมไปพร้อมกับเขา Photograph: Sony PicturesResident Evill (2026) อีกหนึ่งทีเด็ดที่ทำให้หนังดูเพลินกว่าที่คิดคือความฮาของสถานการณ์และชะตากรรมของตัวละคร มีหลายฉากที่ทำเอาขำแบบไม่ติดเบาะ เป็นมุกตลกร้ายและการจิกกัดที่เข้ากับสไตล์ของผู้กำกับอย่างพอดิบพอดี และนี่ก็เป็นอีกองค์ประกอบที่ทำให้เวอร์ชันนี้มีรสชาติแตกต่างจากหนังผีชีวะที่เราเคยเห็น แน่นอนว่าหนังก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบทั้งหมด จุดที่รู้สึกสะดุดที่สุดคือตอนจบ ซึ่งอาจจะดูล้นและไปไกลจากสิ่งที่หนังปูมาตั้งแต่ต้นอยู่พอสมควร บางจังหวะเหมือนหนังเริ่มหาที่ลงไม่เจอ และพยายามเร่งตัวเองไปสู่บทสรุปที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนความรู้สึกที่เคยคุมโทนไว้ดีในช่วงแรกเริ่มหลุดออกไปนิดหน่อย ขณะเดียวกัน ฉากท้ายๆ ของเรื่องก็อดทำให้นึกถึง The Thing หนัง body horror ระดับตำนานไม่ได้ ซึ่งดูแล้วน่าจะมีแรงบันดาลใจจากงานคลาสสิกเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น มันไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่จนกลบความสนุกของหนัง เพราะเมื่อมองภาพรวม Resident Evil เวอร์ชันนี้รู้ดีว่าตัวเองกำลังเป็นหนังอะไร และต้องการให้อะไรกับคนดู มันไม่พยายามจะเป็นมหากาพย์ ไม่พยายามยัดเรื่องราวให้ใหญ่โตเกินความจำเป็น และไม่จำเป็นต้องทิ้งปมไว้เพื่อรอภาคต่อ Photograph: Sony PicturesResident Evill (2026) หนังยาวเพียงประมาณ 95 นาที เดินเรื่องกระชับ เร่งเครื่องตั้งแต่ต้น มีของให้แฟนเกมตามเก็บระหว่างทาง มีทั้งความโหด ความฮา และความบันเทิงแบบดูง่าย อร่อยง่าย ก่อนจะปิดเรื่องลงในตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งภาคต่อ สำหรับเรา นี่คือหนังที่เหมาะมากกับคนที่อยากได้ความบันเทิงแบบไม่ต้องคิดเยอะ แต่ก็ยังมีรายละเอียดมากพอให้แฟนเกมได้สนุกกับการจับ easter egg และองค์ประกอบต่างๆ จากเกมไปตลอดทาง ถ้าคุณเป็นแฟน Resident Evil และอยากรู้ว่าถ้าเอาภาษาของเกมมาแปลงเป็นหนังสยองขวัญจริงๆ ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร เวอร์ชันนี้ก็น่าจะเป็นหนึ่งในฉบับที่ทำการบ้านกับต้นฉบับมาได้ถึงเครื่องที่สุด Resident Evil เข้าฉายแล้ววันนี้ในโรงภาพยนตร์ ⭐⭐⭐⭐ นักแสดงและทีมงาน ผู้กำกับ:          แซ็ก เครกเกอร์  คนเขียนบท:    แซ็ก เครกเกอร์ / เชย์ แฮทเทน นักแสดง:        ออสติน อับรามส์ / แซ็ค เชอร์รี่ / กาลี เรส

หากคุณยังเปิด ‘Blinding Lights’ วนอยู่ งั้นได้เวลาหาที่ว่างในตู้เสื้อผ้าสำหรับฮู้ดดี้ตัวใหม่ เพราะ Complex กำลังเปิดป๊อปอัป After Hours Til Dawn ที่ Carnival One Bangkok ตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 1 ตุลาคม ถึง 13 ตุลาคม ซึ่งตรงกับวันสุดท้ายของคอนเสิร์ต The Weeknd ทั้งสามรอบที่ราชมังคลากีฬาสถาน Photograph: XOThe Weeknd pop-up store Photograph: XOThe Weeknd pop-up store ภายในป็อปอัปมีทั้งสินค้าทัวร์และอัลบั้มอย่างเป็นทางการของ The Weeknd รวมถึงคอลเล็กชันพิเศษ The Weeknd x Complex ผลงานจาก Wildside Yohji Yamamoto แบรนด์ย่อยที่เน้นเสื้อผ้าลำลองของดีไซเนอร์ชาวญี่ปุ่น และงานจาก Verdy ศิลปินกราฟิกผู้อยู่เบื้องหลัง Girls Don’t Cry นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมสำหรับแฟนๆ ที่จัดขึ้นตลอดช่วงป็อปอัป ใครอยากได้ไซซ์ที่ต้องการ แนะนำให้แวะมาแต่เนิ่นๆ ก่อนของจะหมด Carnival เริ่มต้นจากร้านรองเท้าผ้าใบเล็กๆ ในปี 2010 ก่อนขยับมาเปิดสาขาหลักสองชั้นที่ One Bangkok เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ซึ่งเป็นสาขาใหญ่ที่สุดของแบรนด์ไทยแห่งนี้ ป็อปอัปครั้งนี้จึงกินพื้นที่ทั้งสองชั้น โดยจัดห้องแสดงไว้ชั้นละหนึ่งห้อง ส่วนใครที่มาช้อปกับเพื่อนแล้วต้องรออีกฝ่ายตัดสินใจว่าจะเลือกเสื้อยืดตัวไหนดี ก็มีร้านกาแฟชั้นล่างให้นั่งรอได้ Photograph: XOThe Weeknd pop-up store จากนั้นก็ถึงคิวของงานใหญ่ เมื่อ The Weeknd จะขึ้นแสดงที่ราชมังคลากีฬาสถานในวันที่ 11, 12 และ 13 ตุลาคม โดยมี Creepy Nuts ดูโอฮิปฮอปจากญี่ปุ่น เจ้าของเพลง ‘Bling-Bang-Bang-Born’ มารับหน้าที่ศิลปินเปิดการแสดง รอบวันที่ 11 และ 12 ตุลาคมขายหมดแล้ว ส่วนรอบวันที่ 13 ตุลาคมยังมีบัตรเริ่มต้นที่ 2,835 บาท ประตูเปิดเวลา 17.00 น. และทางงานไม่อนุญาตให้นำกระเป๋าที่ใหญ่กว่ากระดาษ A4 เข้าไป ดังนั้นถ้าช็อปของจากป็อปอัปมาแล้ว อย่าลืมเอากลับไปเก็บที่บ้านก่อน ก่อนที่จะไปมันส์กันในคอนเสิร์ต แนะนำให้อ่าน คู่มือฉบับเต็มของเรา ได้เลย ทั้งเรื่องเซตลิสต์และรายการสิ่งของที่ห้ามนำเข้า Photograph: XOThe Weeknd pop-up store ป็อปอัป After Hours Til Dawn Bangkok by Complex จัดวันที่ 1-13 ตุลาคม ที่ Carnival One Bangkok ห้อง 2G29 ชั้น G และห้อง 2119 ชั้น 1 เปิดวันที่ 1 ตุลาคม เวลา 11.30-22.00 น. และตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม เป็นต้นไป เปิดทุกวัน 10.00-22.00 น. เข้าชมฟรี สินค้ามีจำหน่ายจนกว่าของจะหมด

ประเทศไทยกำลังมีเด็กเกิดใหม่น้อยลงเรื่อยๆ ขณะที่เจ้าแมวเหมียวกลับได้รับความสนใจและครองพื้นที่ในบ้านมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จำนวนเด็กเกิดใหม่ต่อปีของไทยลดลงต่ำกว่า 500,000 คนแล้ว ตามข้อมูลจาก UNFPA ทว่านั่นไม่ได้แปลว่าคนไทยเลิกอยากสัมผัสบทบาทความเป็นพ่อแม่ แค่บางคนกำลังเบนเข็มไปเลือกตัวเลือกที่มีขนฟูนุ่มและส่งเสียงเหมียวๆ แทน ข้อมูลจาก Seasia Stats จัดให้ประเทศไทยติดอันดับ 1 ใน 5 ประเทศที่มีสัดส่วนการเลี้ยงแมวสูงที่สุดในโลก โดยอยู่ที่ 42 เปอร์เซ็นต์ ตามหลังฟิลิปปินส์ (43 เปอร์เซ็นต์), อินโดนีเซีย (47 เปอร์เซ็นต์), โรมาเนีย (48 เปอร์เซ็นต์) และรัสเซีย (59 เปอร์เซ็นต์) ซึ่งครองอันดับหนึ่ง เมื่อแมวถูกยกระดับจากการเป็นสัตว์เลี้ยงมาเป็นลูกคนหนึ่งในบ้าน ย่อมตามมาด้วยแรงขับเคลื่อนในภาคธุรกิจสารพัดที่พร้อมดูแลให้เจ้านายสี่ขามีสุขภาพดีและมีความสุขที่สุด ตั้งแต่อาหารแมวเกรดพรีเมียม, อุปกรณ์อัจฉริยะสำหรับสัตว์เลี้ยง, บริการคนรับดูแลสัตว์เลี้ยงแบบมืออาชีพ, โรงแรมแมวแบบไม่ขังกรง ไปจนถึงคาเฟ่แมวกู้ภัย ข้อมูลจาก TTB Analytics ระบุว่า ตลาดสัตว์เลี้ยงไทยโดยรวมเติบโตขึ้นถึง 13.2 เปอร์เซ็นต์ในปี 2025 และคาดว่าจะพุ่งทะลุ 100,000 ล้านบาทในปี 2026 โดยเจ้าของที่มองสัตว์เลี้ยงเป็นสมาชิกคนสำคัญในครอบครัวมีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยราว 50,500 บาทต่อสัตว์เลี้ยงต่อปี (ซึ่งเป็นตัวเลขรวมของสัตว์เลี้ยงทุกประเภท) โดยอาหารเกรดพรีเมียมและโภชนาการเฉพาะทางกลายเป็นส่วนสำคัญของค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นนี้ เพราะหากปักใจเชื่อแล้วว่าแมวคือลูกของคุณ อาหารเม็ดธรรมดาๆ ทั่วไปก็คงไม่ตอบโจทย์อีกต่อไป แน่นอนว่าแมวเองก็มาพร้อมกิจวัตรและความต้องการเฉพาะตัว แถมยังมีมาตรฐานการบริการที่ชัดเจนในแบบฉบับของตัวเอง แต่อย่างน้อยที่สุด คุณก็ไม่ต้องคอยปลุกลูกไปโรงเรียนทุกเช้า เพราะเด็กคนนี้จะเป็นฝ่ายเดินมาปลุกคุณเองทันทีที่อาหารเช้ามาช้าไปเพียงไม่กี่นาที

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่อง และหลายคนอาจต้องพบเจอกับปัญหาน้ำท่วมในบางพื้นที่ ทางเราขอร่วมส่งกำลังใจให้ทุกคนผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างปลอดภัยและเร็วไว แต่สำหรับใครที่พอจะขยับขยายหรืออยากหาพื้นที่ฮีลใจในสุดสัปดาห์แรกของเดือนตุลาคมนี้ กรุงเทพฯ ยังคงมีกิจกรรมหลากหลายมู้ดรอให้คุณออกไปผ่อนคลายและเติมพลังชีวิตกันแบบครบครัน สายคอนเสิร์ตและเฟสติวัลสัปดาห์นี้พีคสุดๆ ทั้งเอเชียทัวร์ครั้งแรกของแร็ปเปอร์สาว MILLI, เทศกาลดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ระดับโลก 808 Festival, คอนเสิร์ตรวม 9 วงร็อกตัวท็อปใน ฝั่งธนร็อก เฟสติวัล, โชว์ร็อกสุดดิบเท่ของ Television Off และคอนเสิร์ตรวมเพลงฮิตย้อนวัยกับ อพาร์ตเมนต์คุณป้า  ฝั่งนิทรรศการและภาพยนตร์ ชวนไปท่องโลกภาพฝันใน Behind My Eyes โดย ฮิโรกะ ลิมวิภูวัฒน์, สัมผัสงานจิตวิทยาเรื่องสมองและความรู้สึกเบื้องหลังชีวิตโดย มุนินฺ และกิจกรรมฉายหนังพร้อมวงเสวนาสำรวจอนาคตหนังเควียร์อาเซียน The Future in the Frame  ปิดท้ายด้วยสายไลฟ์สไตล์ ชวนเดินเลือกของสะสมวินเทจในโกดังเก่าริมน้ำ NIC Factory Vintage Flea Market, อุ่นเครื่องรับฮาโลวีนฟังเรื่องหลอนอาเซียนใน อาถรรพ์นักเล่า, จิบเบียร์ไทยกว่า 100 รสชาติพร้อมดวลวงสวิงใน One Beer: Hole in One และแวะถ่ายรูปเช็กอินกลางทุ่งทานตะวันกว่า 3,000 ต้น สุดสัปดาห์นี้ขอให้ทุกคนเดินทางปลอดภัย ระมัดระวังเรื่องสภาพอากาศ แล้วออกไปผ่อนคลายด้วยนะ!

ก้าวเข้าสู่เดือนตุลาคม ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาลในกรุงเทพมหานครอย่างเป็นทางการ แม้สภาพอากาศในแต่ละวันจะผสมผสานระหว่างแสงแดดเจิดจ้าในยามเช้าและสายฝนที่โปรยปรายลงมาในยามค่ำคืน แต่เสน่ห์และความคึกคักของเมืองหลวงแห่งนี้กลับไม่เคยลดน้อยถอยลงแม้แต่น้อย เดือนตุลาคมนี้นับเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาไฮไลต์ที่เต็มไปด้วยอีเวนต์สเกลยักษ์และกิจกรรมอันหลากหลายที่จะดึงดูดให้ทุกคนก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปสัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ ความโดดเด่นของเดือนนี้ครอบคลุมทุกมิติของไลฟ์สไตล์ ตั้งแต่คอนเสิร์ตใหญ่ระดับสเตเดียมของซูเปอร์สตาร์ระดับโลก และการหวนคืนสู่เวทีเมืองไทยของศิลปินในดวงใจ ไปจนถึงการเนรมิตโกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาให้เป็นตลาดนัดของวินเทจสุดคลาสสิก เทศกาลหนังสือระดับประเทศที่เหล่านักอ่านรอคอย มหกรรมคราฟต์เบียร์ไทย ตลอดจนเทศกาลศิลปะดิจิทัลและดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่พร้อมสร้างแรงบันดาลใจใหม่ๆ ไม่ว่าคุณจะเป็นสายคอนเสิร์ต คอหนังสือ สายช้อปของเก่า หรือผู้ที่ชอบเสพงานสร้างสรรค์ เราได้รวบรวมกิจกรรมไฮไลต์ประจำเดือนตุลาคม 2569 มาจัดเสิร์ฟให้คุณแล้ว เตรียมกางปฏิทิน แล้วออกไปใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ ให้สนุกตลอดเดือนนี้ไปด้วยกัน บทความอื่นๆ ที่น่าสนใจ: 🎯 นิทรรศการศิลปะที่น่าสนใจตลอดเดือนนี้ 💃🏽 กิจกรรมน่าสนใจตลอดสุดสัปดาห์ 🍿 รวมลิสต์หนังน่าดูประจำเดือน ♨️ เรื่องราวบนโต๊ะอาหารที่น่าสนใจตลอดสัปดาห์

กรุงเทพฯ สัปดาห์นี้เตาไฟในครัวยังคงลุกโชนอย่างต่อเนื่อง เตรียมพบกับอาหารฝรั่งเศสตามฤดูกาลที่ Noisette ในย่านเย็นอากาศ, เมนูอาหารไทยที่เน้นความกรุบกรอบสะท้านใจที่ Krobnok by Yangrak บนถนนเดโช และเทสติ้งเมนูที่ขับเคลื่อนด้วยคำใบ้ปริศนาที่ Restaurant ROSA ในย่านไชน่าทาวน์ ส่วนที่ Central Park ร้าน Age.3 จากโตเกียวได้เดินทางมาเปิดตัวครั้งแรกในไทยพร้อมแซนด์วิชโชคุปังทอดไส้ทะลัก ขณะที่เชฟ Stéphanie Le Quellec และ Vincent Thierry กลับมาร่วมงานกันอีกครั้งสำหรับดินเนอร์ 7 คอร์สสุดเอ็กซ์คลูซีฟที่ Chef’s Table by lebua Noisette นำพามิตรภาพวัยเยาว์มาเสิร์ฟลงบนโต๊ะอาหาร, ร้านน้องใหม่จากเครือ Aunglo ขอจัดเต็มเรื่องความกรอบ และ ROSA เสิร์ฟมื้อค่ำที่มาพร้อมการบ้านให้คุณได้ขบคิดเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีวิปครีมเนื้อละมุนที่คุ้มค่าพอให้คุณยอมปลดตะขอเข็มขัดเพื่อลิ้มลอง ไปดูกันเลยดีกว่าว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง

ท่ามกลางบรรยากาศของสายฝนที่มักโปรยปรายลงมาทักทาย ตลอดกันยายน การหลีกหนีความเร่งรีบของเมืองใหญ่แล้วก้าวเข้าสู่ความสงบเงียบภายในแกลเลอรี ถือเป็นทางเลือกในการพักผ่อนที่ช่วยเยียวยาจิตใจและเปิดรับแรงบันดาลใจใหม่ๆ ได้อย่างดี ตลอดทั้งเดือนนี้ พื้นที่จัดแสดงและหอศิลป์ทั่วเมืองหลวงได้รวบรวมนิทรรศการหลากสไตล์ที่พร้อมตอบโจทย์คนรักงานอาร์ตในทุกแขนง คุณจะได้สัมผัสความหลากหลายที่น่าทึ่ง ตั้งแต่การเปิดกรุผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่หาชมได้ยากของศิลปินชั้นครู การสำรวจความประณีตของศิลปะภาพพิมพ์ร่วมสมัย นิทรรศการจิตรกรรมเหนือจริงที่สกัดเอาเศษซากความทรงจำมาจัดแสดง ไปจนถึงศิลปะการแสดงที่ขับเคลื่อนด้วยสัญญะทางร่างกาย และนิทรรศการเชิงจิตวิทยาที่พร้อมโอบกอดความรู้สึกอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ที่หลงใหลในการเสพงานศิลปะอย่างจริงจัง หรือเพียงแค่ต้องการหาสเปซเย็นๆ เพื่อใช้เวลาทบทวนความคิดอย่างช้าๆ ในช่วงบ่ายวันหยุด เราได้คัดสรรนิทรรศการศิลปะที่ดีที่สุดประจำเดือนกันยายน 2569 มาไว้ให้คุณแล้ว เตรียมกางปฏิทิน ล็อกวันว่าง แล้วออกไปจัดทริปตระเวนชมแกลเลอรีเพื่อสำรวจเรื่องราวอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ ของกรุงเทพฯ ไปด้วยกัน บทความอื่นๆ ที่น่าสนใจ: 🎯 กิจกรรมน่าสนใจตลอดเดือนกันยายน 💃🏽 กิจกรรมน่าสนใจตลอดสุดสัปดาห์ ♨️ เรื่องราวบนโต๊ะอาหารที่น่าสนใจตลอดสัปดาห์

We keep this article updated regularly to make sure everything stays accurate and current, pop back anytime for the latest. ถ้าใครคิดว่าปีที่ผ่านมาคือที่สุดแล้ว ขอบอกว่าปี 2569 กำลังจะทำให้คุณต้องคิดใหม่ เพราะนี่คือปีที่กรุงเทพฯ เนื้อหอมแบบสุดๆ จนศิลปินระดับโลกพร้อมใจกันปักหมุดแลนดิ้งกันแบบถี่ๆ ตั้งแต่ไอคอนป็อปที่ทุกคนคิดถึง แรปเปอร์สุดแสบที่กำลังมาแรง วงร็อกระดับตำนานที่กลับมาทวงบัลลังก์ ไปจนถึงเหล่าไอดอลเคป็อปที่พร้อมมาเขย่าหัวใจแฟนชาวไทยอีกครั้งบางโชว์คือการกลับมาที่ต้องรอกันเกือบทศวรรษ บางโชว์คือครั้งแรกที่เราจะได้ดูสดๆ ในบ้านเรา และอีกหลายงานที่ขึ้นแท่นเป็น ‘Must-see’ ที่ชีวิตนี้ต้องได้เห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง ความพิเศษของปีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องชื่อชั้นของศิลปิน แต่คือโปรดักชันอลังการระดับเวิลด์ทัวร์ที่ขนมาแบบจัดเต็ม เตรียมเปลี่ยนฮอลล์คอนเสิร์ตให้กลายเป็นพื้นที่เก็บความทรงจำสุดล้ำร่วมกันได้เลยTime Out คัดเน้นๆ มาให้แล้วกับ 88 คอนเสิร์ตที่น่าจับตามองที่สุดในปี 2569 ไม่ว่าคุณจะเป็นแฟนเพลงร็อก ฮิปฮอป หรือเป็นชาวด้อมเคป็อปตัวจริง ก็ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งโชว์ที่คุณไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง RECOMMENDED: ยืนยันแล้ว Tomorrowland Thailand เตรียมเปิดตัวอย่างเป็นทางการ 11–13 ธันวาคมนี้ Melt Livehouse เตรียมบุก Cloud 11 ปักหมุดเวนิวใหม่ ใกล้ BTS ปุณณวิถี Volume Phase 7 ต้อนรับเดือนใหม่กับไลน์อัปสุดจี๊ด รวมกว่า 60 ศิลปิน จัดเต็มทุกวันเสาร์ตลอดเดือน พ.ค. - ส.ค. นี้Maho Rasop Series กลับมาอีกครั้ง ต.ค. - ธ.ค. นี้ ประเดิมอัปแรกด้วย ‘Caribou’ Colorists Music Festival 5 กลับมาอีกครั้ง พร้อม 20 ไลน์อัปวงอินดี้จัดเต็ม 4 ก.ค.นี้ บันทึกทศวรรษของสองปลา ‘Whal & Dolph’ การเดินทางจากเพลงรักรสขม สู่คอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งที่ 3

ปีนี้มีเฟสติวัลให้เลือกเยอะจนแทบตัดสินใจไม่ถูก แถมความสนุกยังลากยาวไปจนถึงสิ้นเดือนธันวาคม ใครคิดจะเก็บหลายงานอาจต้องวางแผนกันสักหน่อย เพราะตารางแน่นตั้งแต่ปาร์ตี้ริมทะเลในอากาศเย็นๆ ไปจนถึงเฟสติวัลใหญ่ที่พร้อมส่งท้ายปีแบบจัดเต็ม อยากใช้วันหยุดไปนั่งฟังเพลงริมทะเล หรือเต้นยับในโกดังจนพระอาทิตย์ขึ้น? เป็นสายกางเต็นท์นอนกลางงาน หรือแค่คิดถึงคิวห้องน้ำก็อยากกลับบ้าน? ชอบเทศกาลที่รวมศิลปินโปรดไว้แน่นๆ หรืออยากลองเสี่ยงดวงกับไลน์อัปใหม่ๆ เพื่อค้นพบเพลงโปรดวงต่อไป ไม่ว่าคุณจะเป็นสายไหน ก็น่าจะมีสักงานที่เข้าทาง ตั้งแต่ปาร์ตี้ริมชายหาด ฮิปฮอปบนรูฟท็อป แจ๊สใต้ร่มไม้ ไปจนถึงอีเวนต์อิเล็กทรอนิกส์ที่ลากยาวข้ามคืน ประเทศไทยจัดมาให้ครบ และบางสัปดาห์ยังมีหลายงานให้เลือกพร้อมกันอีกด้วย ตั้งแต่โลเคชันกลางกรุงเทพฯ ไปจนถึงชายหาดบนเกาะและพื้นที่กลางป่า หมุดหมายของเหล่าเฟสติวัลกำลังค่อยๆ ปักเต็มแผนที่ แต่ถ้ายังไม่ได้จองก็ไม่ต้องรีบร้อน เพราะเราจะคอยอัปเดตลิสต์นี้ให้ทันสมัยอยู่เสมอ พร้อมรวบรวมงานที่ยังมีบัตรให้จับจอง ก่อนที่งานโปรดจะ Sold Out ไปเสียก่อน ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เตรียมพบกับ 808 Festival, DIAGE Festival, Wonderfruit และ Tomorrowland Thailand ที่กำลังจะยกขบวนมาสร้างสีสันบนผืนดินไทย เลื่อนดูไกด์ของเรา แล้วเลือกงานที่ถูกใจได้เลย เราจะอัปเดตลิสต์นี้อย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่มีงานใหม่หรือไลน์อัปใหม่ประกาศออกมา ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปไหนดี? ลองดูไกด์ของเราเกี่ยวกับ บาร์ที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯ, ร้านอาหาร, สวนสาธารณะ และ แกลเลอรี หรือจะเปิด ลิสต์กิจกรรมน่าทำในกรุงเทพฯ ของเราเพื่อหาไอเดียสำหรับวันว่างครั้งต่อไปก็ได้ วางแผนช่วงที่เหลือของ เดือนนี้ ด้วยไกด์รวมอีเวนต์ที่กำลังเกิดขึ้น และติดตามลิสต์ กิจกรรมน่าทำที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯ ของเราไว้ให้ดี สมัครรับ จดหมายข่าวฟรี เพื่อรับเรื่องราวดีๆ จากกรุงเทพฯ ส่งตรงถึงอินบ็อกซ์

ทำไมบางเมืองถึงกลายเป็นจุดหมายของคนรักดนตรี? คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่การมีคอนเสิร์ตใหญ่ๆ จัดขึ้นตลอดทั้งปี แต่เป็นการที่ดนตรีกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน เป็นพลังที่หล่อเลี้ยงชุมชน และช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของเมือง นี่คือแนวคิดหลักของ ‘Music City’ หรือ ‘เมืองดนตรี’  ตามรายงาน The Mastering of a Music City ของ IFPI และ Music Canada เมืองดนตรีไม่ได้วัดจากจำนวนศิลปินเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องมีพื้นที่ให้ศิลปินได้แสดงออก มีผู้ฟังที่พร้อมสนับสนุน มีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมดนตรีเติบโตควบคู่กัน รวมถึงสามารถดึงดูดผู้คนให้เดินทางมาสัมผัสประสบการณ์ทางดนตรี จนเกิดการใช้จ่ายและสร้างรายได้ให้กับธุรกิจท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ร้านอาหาร หรือการเดินทาง Photograph: Bangkok Music City2026 และหนึ่งในอีเวนต์ที่สะท้อนภาพของการผลักดันกรุงเทพฯ สู่การเป็นเมืองดนตรีได้ชัดเจนที่สุดก็คือ ‘Bangkok Music City’ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา Bangkok Music City ไม่ได้เป็นเพียงเทศกาลดนตรี แต่เป็น Music Showcase Festival และงานประชุมด้านดนตรีที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปินหน้าใหม่ได้พบกับผู้จัดเทศกาล ค่ายเพลง โปรดิวเซอร์ และคนทำงานในอุตสาหกรรมดนตรีจากทั้งไทยและต่างประเทศ ภายใต้แนวคิด ‘Discover Asian Music’s Future’ การเล็งเห็นถึงศักยภาพของดนตรีเอเชียบนเวทีโลก ภายในงานยังมีเวทีเสวนาและกิจกรรม Music Conference ที่ชวนคนในวงการมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ อัปเดตเทรนด์ และสร้างเครือข่ายใหม่ๆ ซึ่งเป็นอีกแรงสำคัญในการผลักดันอุตสาหกรรมดนตรีไทยให้เติบโตในระดับสากล Photograph: Bangkok Music City2026 สำหรับในเดือนมกราคมที่ผ่านมา Bangkok Music City ได้รวบรวมศิลปินจากไทยและทั่วเอเชียกว่า 86 ศิลปิน มาร่วมแสดงในย่านเจริญกรุง พร้อมเปิดให้เข้าชมฟรี เปลี่ยนย่านสร้างสรรค์แห่งนี้ให้เต็มไปด้วยเสียงดนตรี ผู้คน และบรรยากาศที่สะท้อนความเป็นเมืองแห่งความคิดสร้างสรรค์อย่างแท้จริง และล่าสุด Bangkok Music City 2027 ก็ประกาศวันกลับมาอย่างเป็นทางการแล้ว พร้อมเปิดรับสมัครศิลปินจากประเทศไทยและต่างประเทศเพื่อร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล โดยศิลปินไทยสามารถสมัครได้ตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคม-6 กันยายน 2569 ขณะที่ศิลปินต่างประเทศเปิดรับสมัครระหว่างวันที่ 6 กรกฎาคม-13 สิงหาคม 2569 แล้วเจอกันวันที่ 30-31 มกราคม 2570 แม้ในขณะนี้ยังไม่ประกาศสถานที่จัดอย่างเป็นทางการ แต่สามารถติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ bangkokmusiccity

ใครเป็นเด็กอินดี้ เคยสะพายกระเป๋าผ้า ฟังเพลงจากค่าย Smallroom และโตมากับเพลงของ SLUR น่าจะมีอัลบั้ม Boo! อยู่ในความทรงจำไม่มากก็น้อย คราวนี้เตรียมย้อนกลับไปปี 2549 กันอีกครั้ง เพราะ SLUR กำลังจะหยิบอัลบั้มเต็มชุดแรกของวงกลับมาเล่นให้ฟังแบบครบทุกแทร็ก ในคอนเสิร์ตซีรีส์ Cat Album ที่ตั้งใจให้แฟนเพลงได้ฟังหนึ่งศิลปิน หนึ่งอัลบั้ม ตั้งแต่เพลงแรกไปจนถึงเพลงสุดท้ายแบบไม่มีปุ่มกดข้าม View this post on Instagram A post shared by CAT ALBUM (@catalbumbycat)   โดยปกติแล้วเวลาไปคอนเสิร์ต เรามักจะได้ฟังเพลงฮิตสลับกับเพลงจากอัลบั้มต่างๆ ตามเซ็ตลิสต์ที่ศิลปินเลือกมาให้ แต่ Cat Album ขอเปลี่ยนกติกาใหม่ ด้วยการนำอัลบั้มเต็มๆ มาเล่นสดตามลำดับแทร็ก เหมือนเปิดอัลบั้มฟังอยู่ที่บ้าน เพียงแต่ครั้งนี้เพลงทั้งหมดจะเกิดขึ้นตรงหน้าคุณ พร้อมบรรยากาศจากคนดูที่ร้องไปด้วยกัน สำหรับไลน์อัปแรกของซีรีส์นี้คือ ‘SLUR’ กับอัลบั้ม ‘Boo!’ อัลบั้มชุดแรกที่พาวงก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในชื่อที่คนฟังเพลงอินดี้ยุคนั้นจดจำได้ และนี่จึงไม่ใช่แค่คอนเสิร์ตที่เอาเพลงเก่ามาเล่นใหม่ แต่เป็นโอกาสที่จะได้กลับไปฟัง Boo! แบบครบทั้งอัลบั้มอีกครั้งในรูปแบบที่อาจไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก อีกหนึ่งเรื่องที่จับตามองคือ หลังจากที่ เป้ อารักษ์ ขึ้นมาแจมกับ SLUR ในคอนเสิร์ต Smallroom Holiday Party เมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา งานนี้ก็ต้องมาลุ้นกันต่อว่า เราจะได้เห็นสมาชิกเก่าอย่าง แบงค์ ธีรวัต กลับมาขึ้นเวทีร่วมกับวงอีกครั้งหรือไม่ งานจัดวันที่ 16 ตุลาคม 2569 ที่ Idea Live, Bravo BKKบัตรนั่งปกติราคา 600 บาท, บัตร 800 บาท รับโปสเตอร์ และบัตร VIP 1,000 บาท รับโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นและ Lanyard เปิดขายบัตรวันที่ 25 กันยายน 2569 ทาง I HAVE TICKET

Malcolm Todd หรือที่คนไทยรู้จักกันดีในนามน้องมะขามทอด ศิลปินดาวรุ่งชายน่าจับตามองจากลอสแอนเจลิส เจ้าของบทเพลงสไตล์ R&B-indie pop และน้ำเสียงอบอุ่น ขี้เล่นอันเป็นเอกลักษณ์ เตรียมจัดคอนเสิร์ตที่ประเทศไทยเป็นครั้งแรกกับ ‘Malcolm Todd: Do That Again Tour’ ให้แฟนเพลงชาวไทยได้เตรียมหูเคลือบทองคำและแหกปากร้องเพลงให้ลั่นฮอลล์! ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 2 กันยายนที่ผ่านมา Malcolm Todd ได้เปิดฉาก ‘Do That Again Tour’ ทัวร์เฮดไลน์ครั้งใหญ่ที่สุดของตัวเองอย่างเป็นทางการ ณ The Pavilion at Toyota Music Factory เมือง Irving รัฐ Texas สหรัฐอเมริกา เพื่อสนับสนุนอัลบั้มใหม่ ‘Do That Again’ ที่วางจำหน่ายไปเมื่อเดือนมิถุนายน โดยทัวร์ฝั่งอเมริกาเหนือครั้งนี้ครอบคลุม 27 เมือง รวม 38 รอบการแสดง ก่อนจะปิดฉากความยิ่งใหญ่ด้วยการแสดงที่ Greek Theatre ใน Los Angeles ถึง 3 รอบเต็ม View this post on Instagram A post shared by Malcolm Todd (@malcolmtodd) และข่าวดีล่าสุดคือเขาได้เดินหน้าขยาย World Tour มายังเอเชีย, ยุโรป, สหราชอาณาจักร และ ออสเตรเลียเป็นที่เรียบร้อย! หลายคนอาจจะรู้จักเขาจากเพลงฮิตติดหูอย่าง Earrings, Sweet Boy หรือ Roommates รวมไปถึงอัลบั้มล่าสุด ‘Do That Again’ Malcolm Todd ถือเป็นศิลปินที่แต่งเพลงสะท้อนความสัมพันธ์ของคนรุ่นเจนซีได้อย่างตรงใจ การันตีความฮอตด้วยการส่งทั้ง 13 เพลงในอัลบั้มติดชาร์ต US Spotify และทะยานขึ้นอันดับ 5 บนชาร์ต Apple Music’s Top 200 Albums แฟนเพลงชาวไทยห้ามพลาด เตรียมไปซ้อมร้องเพลงและดื่มด่ำกับซาวด์สุดละมุนได้ในค่ำคืนสุดพิเศษ วันที่ 6 ธันวาคม 2569 ที่ ยูโอบี ไลฟ์ เอ็มสเฟียร์ บัตรราคา 2,500-3,300 บาท VIP Package ราคา 6,400 / 8,500 / 10,900 บาท เปิดขายบัตรพรีเซลล์ วันที่ 28-29 กันยายนนี้ เวลา 10.00 น. ขายบัตรทั่วไป วันที่ 30 กันยายน เวลา 10.00 น. ซื้อบัตรได้ที่ www.livenationtero.co.th ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Live Nation Tero

Daft Punk ประกาศยุบวงไปตั้งแต่ปี 2021 และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แฟนเพลงทั่วโลกก็ยังคงคิดถึงดูโอ้จากฝรั่งเศสคู่นี้ไม่หาย สำหรับใครที่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นพวกเขาบนเวทีจริงๆ ‘Daft Funk Live’ อาจเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุด เพราะวงทริบิวต์จากสองพี่น้องคู่นี้กำลังจะนำโชว์เต็มรูปแบบมาเปิดที่ Mustache กรุงเทพฯ ในวันเสาร์ที่ 16 มกราคม 2027 Daft Funk Live ก่อตั้งขึ้นในปี 2018 โดยตั้งใจถ่ายทอดประสบการณ์แบบ Daft Punk ให้มากกว่าแค่การเปิดเพลงผ่านดีเจเซ็ต เพราะบนเวทีจะเป็นวงดนตรีแบบเต็มรูปแบบที่มีทั้งกลอง เบส และกีตาร์เล่นสด พร้อมโปรดักชันแสงสีที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับโชว์ รวมถึงชุดหุ่นยนต์จำลองและหมวกกันน็อกประดับไฟ LED ที่เป็นภาพจำของ Daft Punk เรื่องเพลงก็จัดเต็มไม่แพ้กัน เซ็ตลิสต์ครอบคลุมตั้งแต่ Homework ไปจนถึง Random Access Memories พร้อมเพลงฮิตอย่าง ‘One More Time’ และ ‘Harder, Better, Faster, Stronger’ รวมถึงเพลงรีมิกซ์และเวอร์ชันใหม่ๆ ที่นำมาปรับให้เหมาะกับการแสดงสดโดยเฉพาะ อีกหนึ่งข้อดีของการมาดูโชว์ที่ Mustache คือขนาดของสถานที่ที่ค่อนข้างกะทัดรัด ทำให้ผู้ชมได้อยู่ใกล้เวทีและสัมผัสพลังของวงแบบเต็มๆ ต่างจากการชมโชว์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ในอารีน่า โชว์ครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของทัวร์ประเทศไทย 3 เมืองโดย Midnight Sun ซึ่งจะเริ่มต้นที่เกาะพะงันในวันที่ 13 มกราคม ตามด้วยภูเก็ตในวันที่ 14 มกราคม ก่อนปิดท้ายที่กรุงเทพฯ ในวันที่ 16 มกราคม Daft Funk Live จะขึ้นแสดงที่ Mustache กรุงเทพฯ ในวันเสาร์ที่ 16 มกราคม 2027 บัตรราคา 990 บาท เปิดจำหน่ายวันที่ 29 กันยายนนี้ และสามารถลงทะเบียนล่วงหน้าได้แล้วที่นี่

HYUKOH วงอินดี้จากกรุงโซล เตรียมกลับมาเจอแฟนเพลงชาวไทยอีกครั้งในงาน K-LIVE FESTIVAL BAND เทศกาลดนตรีเกาหลีที่รวมศิลปินหลากหลายสไตล์ไว้บนเวทีเดียว โดยจะจัดขึ้นในวันที่ 17 ตุลาคม 2026 ณ UOB Live, EmSphere ชั้น 6  สำหรับ HYUKOH ถือเป็นหนึ่งในวงเกาหลีที่มีซาวด์โดดเด่นจนขยับจากวงอินดี้ขึ้นมาเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ด้วยดนตรีที่ผสมทั้งอินดี้ร็อก อัลเทอร์เนทีฟ และกลิ่นอายเฉพาะตัวของวง จนมีเพลงฮิตที่หลายคนน่าจะคุ้นหูกันดีอย่าง ‘Comes and Goes’ รวมถึงผลงานอีกหลายอัลบั้มและ EP ที่ช่วยสร้างชื่อให้วงตลอดหลายปีที่ผ่านมา ส่วน K-LIVE FESTIVAL BAND กำลังทยอยเผยไลน์อัปที่จะมาร่วมสร้างบรรยากาศบนเวที โดยก่อนหน้านี้ประกาศชื่อ MINSU นักร้องและนักแต่งเพลงหญิงที่โดดเด่นทั้งเรื่องเสียงร้องและการแสดงสด ตามมาด้วย ONEWE วงร็อกจากเกาหลีใต้ ก่อนจะประกาศชื่อ HYUKOH เป็นศิลปินลำดับที่สาม งานนี้น่าจะเป็นอีกหนึ่งค่ำคืนที่เหมาะกับคนที่ชอบดูศิลปินเกาหลีแบบ LIVE สดๆ เพราะนอกจากเพลงที่คุ้นหูแล้ว ยังเตรียมสัมผัสบรรยากาศใกล้ชิดและพลังบนเวทีของแต่ละศิลปินแบบเต็มๆ ส่วนไลน์อัปที่เหลือจะมีใครตามมาอีก เตรียมจับตาการประกาศจากผู้จัดกันไว้ให้ดี เพราะ K-LIVE FESTIVAL BAND ยังมีศิลปินอีกหลายชื่อที่รอเปิดตัว  ที่ UOB Live ชั้น 6, วันที่ 17 ตุลาคม 2569 เปิดจำหน่ายบัตร 11 กันยายนนี้

ดูเหมือนว่าปี 2570 จะเป็นอีกปีที่แฟนเพลงร็อกไทยมีงานใหญ่ให้ปักหมุดกันรัวๆ หลัง Bodyslam เตรียมเปิดศักราชด้วยคอนเสิร์ตในเดือนกุมภาพันธ์ ตามด้วยคอนเสิร์ตใหญ่ของ แบงค์ ปรีติ ในวันที่ 13 มีนาคม และล่าสุดถึงคิวของ Sweet Mullet ที่ขอประกาศศึกด้วยคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกของวงในเดือนมีนาคมปีหน้า งานนี้เตรียมร่างกายกันไว้ให้ดี เพราะ Sweet Mullet วงร็อกเฮฟวีเมทัลจาก Genie Records กำลังจะพาแฟนเพลงกลับไปปล่อยพลังกับเพลงที่หลายคนโตมาด้วยกัน ตั้งแต่ ‘สภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน’ ‘จะเป็นจะตาย’ ‘พลังแสงอาทิตย์’ ไปจนถึง ‘นิทานหลอกเด็ก’ และอีกหลายเพลงที่เคยเป็นซาวด์แทร็กของยุคที่เพลงร็อก อีโม เมทัล กำลังรุ่งเรือง View this post on Instagram A post shared by Sweet Mullet (@sweetmullet) เส้นทางของ Sweet Mullet เริ่มต้นขึ้นในปี 2546 กับมินิอัลบั้ม ‘Panaphobia’ ก่อนนำเพลงไปเผยแพร่ผ่านคลื่น 104.5 Fat Radio จนเริ่มเป็นที่รู้จักในกลุ่มคนฟังเพลงรุ่นใหม่ ก่อนเซ็นสัญญากับ Genie Records ในปี 2547 และมีผลงานอย่างซิงเกิล ‘ตอบ’ รวมถึงการร่วมงานกับ Retrospect และการขึ้นเวทีเป็นวงเปิดให้ Bodyslam จนชื่อของพวกเขากลายเป็นหนึ่งในวงสำคัญของซีนร็อกไทยยุค 2000 Photograph: EarthEXMBangkok ผ่านมากว่าสองทศวรรษ จากวันที่เคยเป็นวงเปิด วันนี้ Sweet Mullet กำลังขยับขึ้นมาเป็นเจ้าของเวทีของตัวเองในคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรก ใครที่เคยว๊าก เคยโดด หรือเคยตะโกนเนื้อเพลงของพวกเขาจนเสียงแหบ งานนี้น่าจะเป็นอีกหนึ่งคืนที่ได้กลับไปเจอกับเพลงเก่าๆ และความทรงจำเดิมๆ แบบเต็มเสียง รายละเอียดวันจัดงาน สถานที่ และการจำหน่ายบัตร รอติดตามประกาศเร็วๆ นี้ทาง Facebook: Sweet Mullet

ข่าวร้ายสำหรับแฟนเพลง Post Malone ในประเทศไทย เมื่อ Live Nation Tero ยืนยันว่า Post Malone Presents THE BIG ASS Stadium World Tour ซึ่งเดิมมีกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 22 กันยายน ที่ราชมังคลากีฬาสถาน กรุงเทพฯ ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด สำหรับผู้ที่ซื้อบัตรเข้าชม ทางผู้จัดจะดำเนินการคืนเงินให้ทั้งหมด โดยผู้ที่ชำระเงินผ่านบัตรเครดิตหรือบัตรเดบิตจะได้รับเงินคืนเข้าบัญชีโดยอัตโนมัติ และไม่จำเป็นต้องดำเนินการใดเพิ่มเติม ส่วนผู้ที่ชำระเงินผ่านช่องทางอื่น สามารถยื่นคำขอคืนเงินได้ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม–31 ตุลาคม ในเวลาทำการ ผ่าน Thaiticketmajor หรือ จุดจำหน่ายทั้ง 11 สาขาหลักของ Thaiticketmajor ทั่วประเทศ นอกจากประเทศไทยแล้ว Post Malone ยังประกาศเลื่อนการแสดงในหลายประเทศทั่วเอเชียและโอเชียเนีย ขณะที่เทศกาลดนตรีบางงานในช่วงเวลาเดียวกันก็ได้รับผลกระทบและถูกยกเลิกหรือเลื่อนกำหนดการเช่นกัน  โดยขณะนี้ยังไม่มีการยืนยันว่าจะสามารถกลับมาจัดการแสดงตามกำหนดใหม่ได้เมื่อใด เราจะติดตามและอัปเดตข้อมูลบนหน้านี้ทันทีที่มีประกาศเพิ่มเติมจากผู้จัด ดังนั้นหากยังรอคอยการกลับมาของโชว์นี้อยู่ แนะนำให้ติดตามความเคลื่อนไหวกันต่อไป

ใครล็อกคิววันที่ 26 ธันวาคมนี้ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับค่ำคืนสุดพิเศษที่สนามศุภชลาศัยเอาไว้ คงต้องสูดหายใจลึกๆ เพราะเรามีข่าวเศร้าที่ต้องแจ้งให้ทราบ คอนเสิร์ต Fujii Kaze ‘Prema World Tour’ ในกรุงเทพฯ ที่เคยวางกำหนดการไว้ในวันที่ 26 ธันวาคม ท่ามกลางช่วงเทศกาลวันหยุดยาว ได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการแล้ว โดยการแสดงครั้งนี้จำต้องยกเลิกเนื่องจากเหตุขัดข้องที่ไม่คาดคิด และทางผู้จัดงานยังไม่ได้ระบุสาเหตุที่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับแฟนๆ หลายคนที่เฝ้านับถอยหลังรอมาตั้งแต่วันแรกที่เปิดขายบัตร ทัวร์คอนเสิร์ตครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อโปรโมท Prema อัลบั้มภาษาอังกฤษชุดแรกและสตูดิโออัลบั้มเต็มชุดที่ 3 ของศิลปินหนุ่มชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผลงานชิ้นสำคัญที่ทำให้เขากวาดหัวใจแฟนๆ ไปไกลกว่าแค่ในญี่ปุ่นแต่ดังข้ามไปทั่วเอเชีย ความผิดหวังครั้งนี้จึงกระทบใจแฟนเพลงไม่น้อย Photograph: Live Nation TeroBangkok ทางผู้จัดงานอย่าง Live Nation Tero และ HEHN RECORDS ได้ออกมากล่าวขออภัยอย่างสุดซึ้งต่อผู้ชมทุกท่านที่ซื้อบัตร พร้อมทั้งชี้แจงขั้นตอนการขอรับเงินคืนไว้อย่างชัดเจน ดังนี้ ชำระผ่านบัตรเครดิตหรือเดบิต: ไม่ต้องดำเนินการใดๆ ระบบจะทำการคืนเงินกลับไปยังบัตรใบเดิมของคุณโดยอัตโนมัติ ภายใน 2 รอบบิล ชำระด้วยช่องทางอื่น: ให้นำหลักฐานการซื้อบัตรไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ Thai Ticket Major สาขาหลักทั้ง 11 แห่ง ได้ตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม ถึง 31 ตุลาคม 2569 ในเวลาทำการ อย่างไรก็ตาม ทีมงานและตัวของ Fujii Kaze เองได้เผยความตั้งใจว่า พวกเขาหวังจะได้กลับมาพบปะและชดเชยความรู้สึกให้กับแฟนๆ ชาวไทยในเร็วๆ นี้ หากต้องการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม สามารถโทรติดต่อ Thai Ticket Major ได้ที่ 02-262-3456 หรืออีเมล [email protected]

กรุงเทพฯ ขึ้นชื่อเรื่องสตรีตฟู้ดและอาหารไทยรสจัดจ้านก็จริง แต่รู้ไหมว่าเมืองนี้ยังซ่อนรสชาติจากทั่วโลกเอาไว้อีกเพียบ จนบางครั้งมื้ออาหารธรรมดาๆ ก็สามารถพาเราออกเดินทางไปไกลได้โดยไม่ต้องขึ้นเครื่องบิน บทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Thailand Restaurant Guide ขอพาคุณไปตะลุยกิน 9 ร้านทั่วกรุงเทพฯ ที่เสิร์ฟอาหารหลากหลายสไตล์ ตั้งแต่สเต๊กฉ่ำๆ แบบอเมริกัน เทปันยากิร้อนๆ จากญี่ปุ่น อาหารไทย-มลายูรสเข้ม ไปจนถึงซีฟู้ดฝรั่งเศส ใครที่กำลังเบื่อเมนูเดิมๆ หรืออยากลองเปิดโลกผ่านจานอาหาร ลิสต์นี้มีหลากหลายร้านให้ชิมตั้งแต่ต้นทางจนสุดสาย เตรียมท้องให้ว่าง เตรียมช้อนส้อมให้พร้อม แล้วออกไปชิมกันเลย!

ช็อกโกแลตกานาช วิปซอลต์คาราเมล  เค้กช็อกเนื้อฉ่ำ   นี่คือเลเยอร์หลักๆ ที่ประกอบอยู่ใน ลอนดอนเค้ก (London Cake) เค้กช็อกโกแลตชั้นเลิศสลับชั้นกับวิปคาราเมลรสหอมนัวที่เคยวาดมนต์เสน่ห์และสร้างแถวยาวเหยียดบนถนนสายลอนดอน  ความลงตัวระหว่างความขมเข้มข้นของดาร์กช็อกโกแลต ความหวานเค็มกลมกล่อม และสัมผัสฉ่ำนุ่มในทุกคำ ได้กลายมาเป็นมิชชั่นใหม่ประจำปีของเหล่าคนรักขนมหวานที่ต้องตามหามาลิ้มลอง ไม่เพียงแต่ตอบโจทย์ความอร่อยสุดไวรัล แต่มันคือตัวแทนของความรื่นรมย์ที่หยิบยื่นความอบอุ่นให้หัวใจในทุกๆ คำ Photograph: toppingbooksEdd Kimber แท้จริงแล้วลอนดอนเค้กไม่ใช่เค้กโบราณสูตรดั้งเดิมประจำเมืองผู้ดี หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งสุนทรียภาพยุคใหม่ที่ปฏิวัติวงการขนมหวาน เกิดขึ้นจากเค้กช็อกโกแลตถาด (Slab Cake) สูตรพิเศษของ Edd Kimber นักทำขนมชาวอังกฤษในลอนดอน ซึ่งถูกนำมาเผยแพร่ต่อจนกลายเป็นกระแสไวรัลไปทั่วโลกออนไลน์ ด้วยการรังสรรค์ศิลปะบนจานขนมผ่านองค์ประกอบสำคัญ 3 เลเยอร์ Photograph: hemm54London Cake in Bangkok เหล่าเชฟและสตูดิโอขนมหวานทั่วเมืองหลวงต่างหยิบยกรสชาตินี้มาตีความใหม่ในแบบฉบับของตัวเอง ตั้งแต่สไตล์โฮมมี่เรียบง่าย การเติมเทกซ์เจอร์กรุบกรอบเพิ่มมิติ ไปจนถึงพาสทรีบาร์ชั้นสูงที่พิถีพิถันทุกองค์ประกอบ หากคุณกำลังมองหาชิ้นงานศิลปะที่ทานได้เพื่อปลอบประโลมวันเวลา  สำหรับใครที่มองหาเค้กวันเกิดที่เกิดมาเพื่อสายคราฟต์ เรายังมีบทความรวบรวมพิกัดเค้กวันเกิดทั่วกรุงเทพฯ ที่เหมาะกับคุณอย่างแน่นอน  

ในช่วงที่อุณหภูมิพุ่งสูงแบบนี้ ไอศกรีมคือคำตอบที่ใช่ที่สุด แต่ถ้าเป็น ‘เจลาโต้’ (Gelato) ล่ะก็? นั่นคือความฟินที่เหนือระดับไปอีกขั้น ด้วยเนื้อสัมผัสที่เนียนนุ่มที่ค่อยๆ ละลายในปาก ช่วยคลายร้อนได้ในทุกคำที่กัด เจลาโต้เดินทางไกลจากอิตาลีมาถึงเมืองไทย และปรับตัวเข้ากับบ้านเราได้อย่างกลมกลืนจนเราแทบจะลืมไปเลยว่านี่คือเมนูที่มีต้นกำเนิดจากยุโรป เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน เจลาโต้จะมีไขมันน้อยกว่า ปั่นด้วยความเร็วที่ช้ากว่า และเสิร์ฟในอุณหภูมิที่อุ่นกว่าไอศกรีมทั่วไปเล็กน้อย ทำให้เนื้อแน่น เนียน และรสชาติเข้มข้นกว่า ส่วนไอศกรีมปกติจะปั่นเร็วและเสิร์ฟเย็นจัด จึงมีความเบาและมีอากาศแทรกอยู่มากกว่า ทำให้เนื้อสัมผัสดูฟูๆ นั่นเอง ด้วยความเข้มข้นของครีมและความนุ่มละมุนระดับอัลตร้าสมูท เจลาโต้จึงครองตำแหน่งสุดยอดของหวานรับซัมเมอร์ในไทยไปโดยปริยาย วันนี้ Time Out ได้รวบรวม 16 ร้านเจลาโต้ในกรุงเทพฯ และพื้นที่ใกล้เคียงที่เหมาะแก่การไปหลบแดด (หรือไปดื่มด่ำกับความร้อน) มาฝากกัน จะมีอะไรบ้างไปดู!

ไฟน์ไดนิ่งอาจเป็นคำที่หลายคนนึกถึงความหรูหรา แต่สิ่งที่ทำให้มื้ออาหารระดับนี้น่าจดจำ ไม่ใช่แค่การจัดจานสวยหรือวัตถุดิบราคาแพง หากเป็นวิธีที่เชฟถ่ายทอดเรื่องราว ความคิดสร้างสรรค์ และเทคนิคการทำอาหารออกมาผ่านทุกคอร์ส จนบางครั้งคำบรรยายก็ไม่อาจถ่ายทอดประสบการณ์ทั้งหมดได้ และยิ่งไปกว่านั้น ไฟน์ไดนิ่งก็ไม่ได้มีนิยามตายตัว เพราะแต่ละร้านต่างก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง บทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Kuisine ขอพาไปรู้จัก 9 ร้านไฟน์ไดนิ่งในกรุงเทพฯ ที่โดดเด่นทั้งด้านรสชาติ บรรยากาศ และแนวคิด ตั้งแต่อาหารจีนกวางตุ้ง ไทย เกาหลี ไปจนถึงฝรั่งเศส เยอรมัน และอเมริกัน แต่ละร้านล้วนมีบุคลิกที่แตกต่าง และพร้อมมอบประสบการณ์ที่อาจทำให้คุณเข้าใจว่า บางมื้ออาหารก็ต้องไปลิ้มลองด้วยตัวเองจริงๆ

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่โปเกโบวล์กลายเป็นเมนูที่โผล่อยู่ในมือคนกรุงเทพฯ แทบทุกออฟฟิศ จากเดิมที่เป็นอาหารพื้นเมืองของฮาวาย ก่อนเดินทางไปโด่งดังในแคลิฟอร์เนีย วันนี้ชามข้าวปลาดิบหน้าตาสดใสได้กลายมาเป็นหนึ่งในมื้อกลางวันยอดฮิตของคนเมืองไปแล้ว จะเลือกข้าวญี่ปุ่น ข้าวไรซ์เบอร์รี หรือสลัดก็ได้ เติมอะโวคาโด เพิ่มสไปซีมาโย แล้วสั่งกาแฟแก้วนึง เท่านี้ก็เป็นมื้อที่ทั้งอิ่มและรู้สึกดีกับตัวเอง แน่นอนว่าโปเกโบวล์ที่ดีไม่ได้มีแค่ปลาแซลมอนสดหรือทูน่าคุณภาพดี แต่ยังรวมถึงข้าวที่หุงได้พอดี ซอสที่ช่วยดึงรสชาติ วัตถุดิบสดใหม่ และการจับคู่ท็อปปิงที่ลงตัว เราเลยออกตระเวนชิมโปเกโบวล์ทั่วกรุงเทพฯ เพื่อคัดร้านที่โดดเด่นจริงๆ บางร้านยังคงรสชาติแบบฮาวายดั้งเดิม บางร้านเติมลูกเล่นใหม่ๆ จนกลายเป็นเมนูประจำของใครหลายคน และนี่คือร้านโปเกโบวล์ที่เราคิดว่าอร่อยพอให้คุณกลับไปสั่งซ้ำอีกครั้ง

ปัจจุบันเทรนด์การวิ่งยังคงมาแรงแบบหยุดไม่อยู่ ทุกเช้าที่สวนลุมพินีจึงเต็มไปด้วยพี่นักวิ่งที่ออกมาสะสมระยะ เติมเอ็นดอร์ฟิน และเริ่มต้นวันใหม่อย่างสดชื่น แต่เมื่อวิ่งเสร็จ คำถามถัดไปก็คือ ‘เช้านี้กินอะไรดี?’ สำหรับสายเฮลตี้ช่วงนี้ คำตอบของหลายคนคงหนีไม่พ้นเมนูซาวโดวจ์ ขนมปังหมักธรรมชาติที่ทั้งอิ่มท้อง ย่อยง่าย และกลายเป็นเมนูเติมคาร์บยอดฮิตหลังออกกำลังกายไปแล้ว โชคดีที่รอบสวนลุมฯ มีทั้งคาเฟ่และเบเกอรีที่อบซาวโดวจ์สดใหม่ทุกวัน บางร้านเสิร์ฟเป็นโลฟเนื้อนุ่มหนึบ บางร้านมีเมนูแซนด์วิชและบรันช์จานใหญ่ไว้เติมพลังหลังวิ่งโดยเฉพาะ วันนี้ Time Out เลยคัดมาให้กับ 7 พิกัดร้านซาวโดวจ์เนื้อนุ่มหนึบใกล้สวนลุมฯ ที่ไม่ว่าคุณจะเพิ่งวิ่งจบ ปั่นจักรยานเสร็จ หรือแค่อยากหาอาหารเช้าดีๆ พร้อมกาแฟสักแก้ว ลิสต์นี้ก็พร้อมเป็นจุดหมายถัดไปของทุกเช้าของคุณได้

ฝนตกทีไร หลายคนอาจเลือกกลับบ้านไวแล้วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่สำหรับสายกินแล้ว สภาพอากาศครึ้มๆ แบบนี้กลับเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการหาร้านดีๆ นั่งพักกาย พักใจ พร้อมปล่อยให้กลิ่นอาหารอุ่นๆ ช่วยเติมความสุขให้วันฝนพรำ ไม่ว่าจะเป็นมื้อญี่ปุ่นที่เสิร์ฟตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ร้านอาหารในบ้านไม้เก่าที่อบอวลด้วยเสน่ห์คลาสสิก หรือมื้อพิเศษที่ยิ่งอร่อยขึ้นเมื่อมองสายฝนโปรยผ่านกระจก บรรยากาศเหล่านี้ล้วนทำให้การออกจากบ้านในวันที่ฟ้าหม่นดูคุ้มค่ากว่าที่คิด บทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Kuisine สัปดาห์นี้เราขอแนะนำ 7 ร้านอาหารบรรยากาศอบอุ่นทั่วกรุงเทพฯ และปริมณฑล ที่เหมาะสำหรับหลบฝน เติมพลัง และเปลี่ยนวันอากาศมืดครึ้มให้กลายเป็นอีกหนึ่งมื้อพิเศษที่น่าจดจำ เพราะบางครั้งเสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอก ก็อาจเป็นส่วนผสมสำคัญที่ทำให้อาหารมื้อนั้นอร่อยขึ้นกว่าทุกวันก็ได้

การเลือกร้านอาหารสักแห่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับรสชาติเพียงอย่างเดียว เพราะบรรยากาศก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบที่ทำให้มื้อธรรมดากลายเป็นประสบการณ์น่าจดจำ วิวเมือง แม่น้ำ หรือพื้นที่สีเขียวที่มองเห็นจากโต๊ะอาหาร ล้วนช่วยเติมเสน่ห์ให้ทุกคำอร่อยขึ้น และทำให้เราอยากใช้เวลากับมื้อนั้นให้นานกว่าเดิม บทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Kuisine พาไปสำรวจ 7 ร้านอาหารในกรุงเทพฯ ที่ผสานอาหารคุณภาพเข้ากับโลเคชันและการออกแบบได้อย่างลงตัว ตั้งแต่ห้องอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา รูฟท็อปที่มองเห็นเส้นขอบฟ้าของเมือง ไปจนถึงร้านที่เปิดรับวิวสนามแข่งม้า ทุกแห่งพิสูจน์ว่าเมื่ออาหารดีและบรรยากาศสวยเดินไปด้วยกัน มื้อหนึ่งก็สามารถกลายเป็นความทรงจำดีๆ ได้ไม่ยาก

ด้วยจำนวนร้านอาหารมากมายในกรุงเทพฯ หลายคนอาจคิดว่าการหามื้อสบายๆ คงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เอาเข้าจริง เมืองนี้ก็เต็มไปด้วยจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ จนบางครั้งสิ่งที่ยากที่สุดกลับเป็นการหาร้านที่ทำให้เราอยากนั่งนานๆ ปล่อยเวลาไหลไปช้าๆ พร้อมอาหารดีๆ และบรรยากาศที่ชวนผ่อนคลายจริงๆบทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Kuisine รวบรวม 8 ร้านอาหารในกรุงเทพฯ ที่เหมาะสำหรับวันชิลๆ หรือมื้อเย็นสบายๆ ทั้งอาหารหน้าตาน่ากิน บรรยากาศเป็นกันเอง และคอนเซปต์ที่มีเสน่ห์แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวส่วนตัว วัฒนธรรม หรือไอเดียการเสิร์ฟอาหารที่ทำให้ทุกมื้อรู้สึกสนุกกว่าที่คิด

หลายๆ คนคงเคยได้ยินชื่อร้านอิซากายะกันอยู่บ่อยๆ ‘อิซากายะ’ (Izakaya) คือ ร้านกินดื่มสไตล์ญี่ปุ่นที่เปรียบเหมือนพื้นที่สำหรับการพักผ่อนหลังเลิกงาน ให้ผู้คนได้นั่งกินอาหาร จิบเครื่องดื่ม และใช้เวลาพูดคุยกับเพื่อนหรือคนรู้ใจในบรรยากาศสบายๆ ซึ่งปัจจุบันในกรุงเทพฯ ก็มีร้านอิซากายะเปิดใหม่มากมาย แต่ละร้านต่างก็มีสไตล์และเสน่ห์เฉพาะตัว ตั้งแต่ร้านเล็กๆ ฟีลโลคอลญี่ปุ่น ไปจนถึงร้านสไตล์โมเดิร์นที่เพิ่มลูกเล่นให้เหมาะกับสายแฮงเอาต์ยุคใหม่ อิรัชชัยมาเสะ! วันนี้เราเลยอยากพาไปเปิดวาร์ปร้านอิซากายะบรรยากาศดี ที่ให้ฟีลเหมือนได้นั่งกินอยู่กลางญี่ปุ่นจริงๆ ทั้งการตกแต่งร้าน แสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงคลอๆ รวมถึงอาหารญี่ปุ่นที่จัดเต็มทั้งเมนูเสียบไม้ ซาชิมิ ของกินเล่น และเครื่องดื่มแบบจัดเต็ม ไม่ว่าจะอยากหาที่นั่งผ่อนคลายหลังวันเหนื่อยๆ นัดสังสรรค์กับเพื่อน หรือมองหาร้านดินเนอร์บรรยากาศดี ลิสต์นี้ก็มีให้เลือกครบทุกสไตล์

ก่อนจะไปพบกันใน The Greatest Playlist คอนเสิร์ตรวมฮิตของ H3F ที่พา 8 วงดนตรีมาอยู่บนเวทีเดียวกัน และความมันส์มันอยู่ตรงที่พวกเขาเลือกไลน์อัปกันเอง งานนี้รับรองว่าถึงใจทั้งแฟนเพลง H3F และแฟนเพลงวงอื่นๆ ด้วยอย่างแน่นอน  และในโอกาสอันดี เราชวนสมาชิกทั้งสี่กลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกๆ ยังเป็นเพียงชื่อเล่นง่ายๆ ของเพื่อนสามคน จนกลายมาเป็น H3F วงดนตรีที่เติบโตมาพร้อมกับมิตรภาพ ดนตรี และผู้คนที่เดินทางเคียงข้างกันมาเกือบหนึ่งทศวรรษ บทสนทนาเรียบง่าย และเป็นกันเองนี้ เป็นการทำความรู้จัก H3F ในวันที่พวกเขาเติบโตขึ้น ทั้งในฐานะนักดนตรี เพื่อน และคนทำงานเบื้องหลังทุกอย่างด้วยสองมือของตัวเอง ก่อนจะไปพบพวกเขาบนเวที The Greatest Playlist วันที่ 10 ตุลาคมนี้ ที่ Ambience Space Photograph: YowaH3F ทศวรรษแห่งมิตรภาพ และชื่อที่สลักไว้บนกาลเวลา ในโลกที่ทุกสิ่งหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กาลเวลาเกือบ 10 ปีบนเส้นทางดนตรีของชายหนุ่มสี่คน อาจฟังดูเหมือนเรื่องเล่าข้ามคืน ก้อง – เทพวิพัฒน์ ประชุมชนเจริญ (ร้องนำและกีตาร์) ปิง – อารการ จันทร์ทอน (กีตาร์) หม่อม – ธนบัตร สมบูรณ์สิทธิ์ (เบส) และแม็ก – ฐากร อัญภานนท์ (กลอง) จากจุดเริ่มต้นของเพื่อนสามคนที่ใช้ชื่อ Happy Three Friends แสนเรียบง่าย จนกระทั่งสมาชิกคนที่สี่ก้าวเข้ามาเพื่อเติมเต็มความสมบูรณ์ ความคิดที่จะเปลี่ยนชื่อวงให้หรูหราเคยเพ่นพ่านอยู่ในหัว ทว่าสุดท้าย คำสั้นๆ ว่า ‘ย่อไปเลย H3F ไม่มีใครรู้หรอก’ ก็กลายมาเป็นตราประทับที่ผูกพันพวกเขากับแฟนเพลงมาจนถึงปัจจุบัน Photograph: Ton Son H. - Time Out ThailandH3F ‘ถ้ามองย้อนกลับไปเกือบสิบปี สิ่งเดียวที่เรายังต้องปรับจูนเข้าหากัน น่าจะมีแค่เรื่องความเด๋อ นอกนั้นไม่มีครับ’ เสียงหัวเราะกลั้วคำอธิบายของพวกเขาฉายภาพความสัมพันธ์ที่ไร้เปลือกบดบัง ในเรื่องของดนตรี พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดต้องฝืนจูนเข้าหากัน การเล่นดนตรีด้วยกันกลายเป็นภาษาที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดโดยไม่ต้องมีคำพูดมากมาย “พวกเราไม่เคยรู้สึกว่ามีเรื่องต้องจูนอะไรขนาดนั้น มันคือการซ้อม การเล่นด้วยกัน จนทุกอย่างกลายเป็นเรื่องธรรมดา” - ก้องพูด พลางการตอบรับของปิง แม็ก และหม่อม ท่วงทำนองที่เติบโตตามช่วงวัยอย่างงดงาม หากเปรียบดนตรีเป็นไวน์ รสนิยมทางดนตรีของ H3F ในวันนี้ก็คงเปรียบเสมือนการตกผลึกของรสชาติที่เข้มข้นขึ้นตามกาลเวลา อัลบั้มแรกๆ อาจเต็มไปด้วยเนื้อหาของเพลงป๊อปและบทเพลงรักที่ถูกเขียนขึ้นจากความคิดของคนๆ เดียว ก่อนจะนำมาแต่งแต้มร่วมกัน แต่ในอัลบั้มหลังๆ กระบวนการสร้างสรรค์ได้เปลี่ยนผ่านไปสู่การหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมาแจมสดในห้องซ้อม ‘ยิ่งทำ ยิ่งรู้สึกว่าเพลงเรายิ่งแก่ขึ้น มั้งครับ’ ปิงนิยามการเติบโตของวงอย่างถ่อมตน ซาวด์เก่าๆ ความหลงใหลในความวินเทจ และความ Cheesy Lyrics, Sloppy Groove ที่ลดน้อยลงแต่ยังคงแฝงตัวอยู่อย่างมีเสน่ห์ กลายมาเป็นรอยนิ้วมือที่เด่นชัดบนบทเพลงยุคปัจจุบัน มันไม่ใช่การแล่นตามกระแสโลก แต่คือการปล่อยให้ดนตรีเติบโตไปพร้อมกับวัยและประสบการณ์ชีวิตอย่างแท้จริง Photograph: H3FThe Greatest Playlist ปาร์ตีด้นสดในบาร์ สู่ สนามมวย สู่ The Greatest Playlist ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของการทำคอนเสิร์ตใหญ่ในสนามมวย สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันมวย เสียงเชียร์ และสมาชิกวงที่ตั้งกีตาร์หันหน้าเข้าหากันราวกับกำลังซ้อมอยู่ในห้องเล็กๆ การทำงานร่วมกับผู้จัดคู่ใจอย่างพี่ปูน Go on G เคยเปิดโอกาสให้ H3F เป็นคนเลือก guest หรือวงรับเชิญด้วยตัวเอง และสิ่งที่พวกเขาเลือกไม่ใช่เพียงวงที่กำลังเป็นที่นิยม แต่เป็นวงที่เคยสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขาอยากหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมาเล่น “ตอนเด็กๆ เวลาเราดูวงสักวง เวลาเราได้แรงบันดาจใจจากเขา มันเป็นแรงผลักดันที่ดี มันสนุก มันอยากทำอะไรต่อ” ประโยคธรรมดานี้อาจอธิบายจุดเริ่มต้นของเส้นทางดนตรีของใครหลายคนได้เป็นอย่างดี เพราะก่อนที่เราจะอยากเป็นศิลปิน เรามักเริ่มต้นจากการเป็นคนดูเสียก่อน ตามไปดูวงที่ชอบ เก็บแผ่นซีดี ซื้อ merch สักชิ้น หรือเดินทางไปตามเทศกาลดนตรี เพียงเพื่อจะได้เห็นศิลปินที่เรารักเล่นอยู่ตรงหน้า H3F เองก็เติบโตมาจากความรู้สึกแบบนั้น และแรงบันดาลใจเหล่านั้นก็ค่อยๆ กลับมารวมตัวกันใน The Greatest Playlist คอนเสิร์ตที่พวกเขาไม่ได้อยากให้เป็นเพียงเทศกาลดนตรีที่แต่ละวงขึ้นเวที เล่นเพลง แล้วจบไป แต่เป็นเหมือนปาร์ตีที่รวบรวมวงดนตรีจากความทรงจำ ความชอบ และแรงบันดาลใจของ H3F คำว่า Greatest ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงบทเพลงที่ฮิตที่สุดบนชาร์ต แต่คือเพลงและวงดนตรีที่มีผลต่อจิตวิญญาณของพวกเขา ตั้งแต่วงรุ่นพี่ที่เป็นไอดอลอย่าง Apartment Khun Pa, Yellow Fang, Hugo, Yena, Supergoods  ไปจนถึงวงรุ่นน้องและเพื่อนร่วมทางอย่าง Makara หรือ Khana Bierbood และวงเพื่อนบ้านอย่าง Pamunkas “เราอยากให้มันเหมือนปาร์ตีสมัยเล่นในบาร์ ยุคที่เราโตมากับการขึ้นไปแจมกัน การเล่นหน้า B-side ที่ไม่มีโอกาสได้เล่นในงานอื่น อยากให้คนดูปล่อยจอย ไม่ต้องคาดหวัง แล้วมาเสพความสนุกทางดนตรีจริงๆ” หนึ่งในหัวใจของคอนเสิร์ตครั้งนี้จึงอยู่ที่การได้เข้ามาฟัง ‘ของจริง’ ตั้งแต่วงแรกไปจนถึงวงสุดท้าย—โดยไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้จะพาเราไปจบลงตรงไหน Photograph: H3FThe Greatest Playlist ลูปเวลาที่หมุนวน และการปักรอยเย็บด้วยมือตนเอง เมื่อถูกถามถึงการเปรียบเทียบเส้นทางที่ผ่านมาเป็นภาพยนตร์สักเรื่อง คำตอบของ H3F ไม่ได้พาเราไปสู่หนังแอ็กชันฟอร์มยักษ์ หากกลับนึกถึง Groundhog Day—เรื่องราวของคนที่ติดอยู่ในวันเดิมซ้ำๆ จนกว่าจะเรียนรู้ที่จะทำบางสิ่งให้ถูกต้อง หรืออาจเป็น โดราเอมอน ที่เรื่องราวจบลงเป็นตอนๆ แต่เมื่อเปิดตอนใหม่ สมาชิกทั้งสี่ก็ยังกลับมาเจอกัน และเดินหน้าต่อไปด้วยกันเหมือนเดิม Photograph: Ton Son H. - Time Out ThailandH3F การเลือกเดินบนเส้นทางศิลปินอิสระ หลังผ่านประสบการณ์การทำงานกับค่ายเพลง ทำให้พวกเขาต้องกลับมาตั้งนาฬิกาชีวิตด้วยตัวเองอีกครั้ง ตั้งแต่การทำคอนเทนต์ วิดีโอ การออกแบบเสื้อเชิ้ตและเมอร์ชันไดส์ ไปจนถึงการลงมือปักเสื้อแจ็กเก็ตด้วยตัวเองอย่างพิถีพิถัน ทุกอย่างกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตศิลปินที่ไม่ได้มีเพียงเสียงดนตรีอยู่เบื้องหน้า แน่นอนว่าการทำทุกอย่างเองย่อมมาพร้อมกับความเหนื่อย แต่สิ่งที่แลกกลับมาคือความสบายใจ และอิสระในการตัดสินใจ เมื่อเกิดความผิดพลาด พวกเขาก็รู้ว่าความผิดพลาดนั้นเป็นของตัวเอง และสามารถกลับไปแก้ไขมันได้ด้วยมือของตัวเองเช่นกัน ในโลกดนตรีที่หมุนเปลี่ยนไปแทบทุกวัน H3F ยังคงยืนอยู่บนเวทีที่พวกเขา พร้อมหันหน้าเข้าหากัน สัมผัสตัวโน้ตเดียวกัน และปล่อยให้เสียงดนตรีเล่าเรื่องราวของพวกเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อาจไม่มีใครรู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน แต่ตราบใดที่ยังเล่นเพลงด้วยกัน พวกเขาก็คงยังเดินทางต่อไป Photograph: H3FThe Greatest Playlist ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้… H3F มีอะไรจะบอกคุณ ทศวรรษแห่งการสร้างสรรค์ผลงานเดินทางมาถึงตรงนี้ ด้วยความจริงใจเหมือนเข็มทิศนำทาง H3F ขอส่งผ่านความรู้สึกจากหัวใจถึงแฟนเพลงทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน “ขอบคุณที่ติดตามพวกเรามาตั้งแต่แรก ขอบคุณที่อุดหนุนทำให้พวกเรามีอาชีพสุจริตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณที่เชื่อในตัวพวกเรา... แล้วเจอกันที่ The Greatest Playlist ครับ”

ชนินทร์พร ‘ชา’ เฮสส์ (Chaninporn ‘Cha’ Hess) ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างแบรนด์ตั้งแต่แรก เธอแค่อยากหาอะไรทำด้วยสองมือของตัวเองตอนที่ลูกชายหลับ สัญชาตญาณความต้องการที่เรียบง่าย ใช้งานได้จริง และเป็นส่วนตัวนี้ ได้เติบโตกลายมาเป็น Chalay แบรนด์ที่ส่งออกทั่วโลก พร้อมด้วยทีมช่างฝีมือสองทีม ประวัติการขายหมดเกลี้ยง (sell-out) และเรื่องราวที่ยังคงติดดิน จุดเริ่มต้นมาจากกล้องตั้งเวลาถ่ายเองและเสื้อครอปท็อปทำมือ และขยายตัวไปโดยไม่สูญเสียแก่นแท้ของตัวเอง Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess ทิ้งชีวิตทองหล่อไว้เบื้องหลัง ก่อนจะมี Chalay ชีวิตของเธอปักหลักอยู่ที่ทองหล่อ ชาเป็นนักบัญชีในตอนกลางวัน วนเวียนอยู่กับวัฒนธรรมบาร์ในตอนกลางคืน แต่งงานกับดีเจมืออาชีพ และมักจะประดิษฐ์ของทำมือเป็นงานอดิเรกอยู่เสมอ มันลงตัวดี ทั้งความคิดสร้างสรรค์ สังคม และความวุ่นวายนิดๆ จนกระทั่งลูกชายลืมตาดูโลก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ชีวิตในกรุงเทพฯ ถูกแทนที่ด้วยชายฝั่งทะเล การเป็นแม่เต็มเวลาเข้ามาแทนที่จังหวะชีวิตเดิมๆ และจังหวะที่ช้าลงก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอทะเลและความเปิดกว้าง ในตอนนั้นมันไม่ได้ดูเหมือนเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป มันคือการรีเซ็ตที่ทำให้ทุกสิ่งเป็นไปได้ Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess เสื้อครอปท็อป กำแพง และช่วงเวลาลูกหลับ ภาพแรกของ Chalay ไม่ใช่แคมเปญโฆษณา ไม่ได้มีการวางแผนไว้ด้วยซ้ำ มันเป็นแค่ภาพของชาในเสื้อครอปท็อปที่เธอเย็บเอง ยืนพิงกำแพงนอกบ้านขณะที่ลูกชายนอนหลับอยู่ข้างใน "ฉันเริ่มออกแบบเสื้อผ้าเป็นงานอดิเรกค่ะ" เธอกล่าว—ประโยคนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยจุดกำเนิดของเรื่องราวทั้งหมด ชื่อแบรนด์ก็มาจากตรรกะเดียวกัน: Cha (ชา) มาจากชื่อ ชนินทร์พร ส่วน Lay (เล) มาจากคำว่า 'ทะเล' ในภาษาไทย มันคือการถักทอภูมิศาสตร์และตัวตนเข้าด้วยกัน ซึ่งก็คือสถานที่ที่เธออยู่และสิ่งที่เธอเป็นในตอนนี้ เมื่อ Coachella ค้นพบ ในตอนแรก ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนกับแบรนด์แท้ๆ ทั่วไป คือเติบโตอย่างช้าๆ ผ่านการบอกปากต่อปาก ลูกค้ารู้จัก Chalay ในระดับท้องถิ่น โดยดึงดูดใจด้วยเสื้อผ้าที่ให้ความรู้สึกว่าเป็นงานทำมือและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มากกว่างานผลิตจำนวนมากแบบอุตสาหกรรม แล้วกลุ่มคนไปเทศกาลดนตรีก็เริ่มสังเกตเห็น Coachella มักจะเป็นแหล่งรวมการตามล่าหาเสื้อผ้าที่ถ่ายรูปออกมาสวยและหาจากที่อื่นไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสไตล์วินเทจ ของหายากจากทั่วโลก หรือชิ้นงานที่มีชิ้นเดียวในโลก Chalay แทรกตัวเข้าไปในพื้นที่นั้นได้อย่างลงตัว และเมื่อมันฮิต ทุกอย่างก็ไปอย่างรวดเร็ว "พอไวรัล สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเลยค่ะ" ชากล่าวโดยไม่ได้พูดเกินจริง มันเป็นเหมือนการบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่าการโฆษณาชวนเชื่อ Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess   สร้างสรรค์ผ่านสองโลกของงานฝีมือ สิ่งที่ทำให้ Chalay เป็นมากกว่าแค่ความสำเร็จด้านความสวยงามคือวิธีการสร้างแบรนด์ การผลิตดำเนินการโดยทีมงานสองทีมที่อยู่คนละฝั่งของประเทศไทย ซึ่งแต่ละทีมก็มีรากฐานมาจากประเพณีที่แตกต่างกัน ทางภาคเหนือ: ชาทำงานร่วมกับชุมชนชาวม้งที่ขึ้นชื่อเรื่องงานผ้าทำมือและลวดลายที่สลับซับซ้อน พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์มาตั้งแต่จุดเริ่มต้น "ฉันภูมิใจที่ Chalay สามารถให้ชีวิตที่ดีขึ้นและสร้างรายได้ให้กับครอบครัวของพวกเขาค่ะ" เธอกล่าว—ไม่ใช่เป็นเพียงสโลแกน แต่เป็นความรับผิดชอบที่อยู่เบื้องหลังผลงาน ทางภาคใต้: ทีมที่สองได้แรงบันดาลใจจากโลกของ มโนราห์ (หรือ โนรา) ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะการแสดงที่เก่าแก่ที่สุดของไทย โดยการทำชุดนั้นมีรายละเอียดมากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นศาสตร์เฉพาะตัว ผลงานอย่างชุดเดรส Nora และเสื้อท็อป Rayya ล้วนเกิดจากความร่วมมือนี้ สองภูมิภาค สองสายเลือดที่แตกต่าง แต่มีแนวคิดร่วมกันหนึ่งเดียว นั่นคือเสื้อผ้าที่ขับเคลื่อนวัฒนธรรมไปข้างหน้าแทนที่จะทำให้มันแบนราบ อย่างที่ชากล่าวไว้ มันคือ "การแบ่งปันความดั้งเดิม วัฒนธรรม และการเล่าเรื่องในทุกฝีเข็ม"   Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess ผ้าถุง โฉมใหม่ การเติบโตมาในวัฒนธรรมทางสายตาของไทยได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ สำหรับชา มันเริ่มต้นที่ 'ผ้าถุง' กระโปรงแบบพันที่สวมใส่กันมาหลายรุ่น เรียบร้อย ใช้งานได้จริง และสวยงาม มันได้กลายเป็นต้นแบบให้กับหนึ่งในชิ้นงานที่เป็นที่จดจำมากที่สุดของ Chalay กระโปรง Sinh Siam นำเอาไวยากรณ์เดียวกันนี้มาใช้ ทั้งสัดส่วน ความใส่สบาย และความคุ้นเคยในชีวิตประจำวันของเสื้อผ้าที่คุณแม่ในท้องถิ่นสวมใส่ และผลักดันมันไปข้างหน้าโดยไม่ลดทอนคุณค่าดั้งเดิม กุญแจสำคัญคือวิธีที่ชาจัดการกับข้อมูลอ้างอิง มันไม่ใช่แค่การดึงสไตล์มาจากมู้ดบอร์ด หรือหยิบยืมมาแค่ผิวเผิน แต่กลิ่นอายทางวัฒนธรรมนั้นฝังลึกอยู่ในโครงสร้าง ทั้งในซิลลูเอตต์ ตรรกะของแพทเทิร์น และวิธีการพลิ้วไหวของเสื้อผ้า แทนที่จะเป็นเพียงแค่การนำมาประดับตกแต่ง "ฉันอยากนำเสนอความเป็นไทยและวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ฉันภูมิใจมากๆ ค่ะ" เธอกล่าว การเน้นย้ำอยู่ที่ความภาคภูมิใจ ไม่ใช่การโหยหาอดีต ไม่ใช่แค่เอาความดั้งเดิมมาเป็นความงามทางแฟชั่น แต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและดำเนินต่อไป Photograph: CHALAY/TYLAChaninporn ‘Cha’ Hess เมื่อ Tyla หยิบมาใส่ แล้วก็มาถึงโมเมนต์ของ Tyla—ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทำให้แบรนด์เฉพาะกลุ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง เมื่อนักร้องสาวชาวแอฟริกาใต้ที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกจากเพลง ‘Water’ สู่สายตาป๊อปสตาร์ระดับโลก ปรากฏตัวในชุดของ Chalay ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นไม่ได้ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ทีมงานถึงกับกรี๊ดลั่น ชุดนั้นมีความสำคัญในตัวมันเอง เป็นผลงานจากการร่วมมือกับทางภาคใต้ ทรวดทรงร่วมสมัยที่แฝงไปด้วยลวดลายโนราห์ปักมือ งานฝีมือแบบดั้งเดิม แต่ถูกนำมาสวมใส่ในลักษณะที่ไม่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของตั้งโชว์ในพิพิธภัณฑ์ คอลเลกชันนี้ขายหมดเกลี้ยง นั่นคือหัวข้อข่าว แต่สิ่งที่ชาให้ความสำคัญกลับเป็นเรื่องอื่น "ฉันภูมิใจมากที่ได้นำส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมไทยไปสู่สายตาชาวโลก" ชากล่าว นั่นแหละคือประเด็นสำคัญ ไม่ใช่การรับรองจากคนดัง ไม่ใช่การขายหมด แต่เป็นความจริงที่ว่างานฝีมือได้เดินทางออกไปอย่างสมบูรณ์แบบ Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess ไม่เล่นตามบทบาทที่ใครคาดหวัง การเป็นที่รู้จักในระดับโลกมาพร้อมกับความคาดหวัง โดยเฉพาะสำหรับดีไซเนอร์ที่ทำงานนอกศูนย์กลางแฟชั่นในโลกตะวันตก มันมีความกดดันที่ต้องทำให้ตัวเองเป็นที่เข้าใจตามเงื่อนไขของคนอื่น เช่น ต้องดู ‘แปลกตา’ (exotic) ‘ดั้งเดิม’ หรือถูกจัดหมวดหมู่ได้ง่าย การตอบสนองของชาเรียบง่ายอย่างเหลือเชื่อ นั่นคือ เธอเลือกที่จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเป็นส่วนใหญ่ "ไม่มีอะไรทำให้ทุกคนพอใจได้หรอกค่ะ ฉันเลยไม่ได้รู้สึกกดดันจากความคาดหวังอะไรเลย" เธอกล่าว "ฉันแค่ทำสิ่งต่างๆ ให้ดีที่สุด และฉันก็มีความสุขกับสิ่งนั้นแล้ว" มันฟังดูตรงไปตรงมา แต่การยืนหยัดในจุดยืนนั้น—การสร้างสรรค์ผลงานโดยไม่ต้องคอยปรับแต่งเพื่อเอาใจผู้ชมที่วาดภาพไว้ในหัว—นั้นยากกว่าที่เห็น และนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้ Chalay ยังคงเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ได้ Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess เริ่มทำก่อน แล้วค่อยพัฒนาทีหลัง สำหรับดีไซเนอร์รุ่นใหม่ที่กำลังค้นหาตัวเอง คำแนะนำของชาช่วยทะลวงผ่านการคิดมากแบบเดิมๆ ไปได้ "แค่เริ่มลงมือทำและไม่ต้องกังวลให้มากนักค่ะ!" เป็นคำแนะนำที่ขวานผ่าซาก แต่มันก็จริง แบรนด์เองก็เริ่มต้นมาแบบนั้น หนึ่งชิ้นงาน หนึ่งรูปภาพ โดยไม่มีแผนการใหญ่โตอะไร ในเรื่องของการอนุรักษ์งานฝีมือแบบดั้งเดิม เธอเปลี่ยนจุดโฟกัสอีกครั้ง คราวนี้เป็นเรื่องของการรับรู้ "มันเริ่มต้นจากการที่คุณมองเห็นคุณค่าในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ" เธอกล่าว ไม่ว่าจะเป็นผ้าถุงที่คุณย่าสวมใส่ งานปักบนกำแพงวัด หรือชุดในงานเทศกาลที่ถูกหยิบมาใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนที่มาที่ไปเริ่มเลือนราง "มันอาจจะดูเก่าหรือไม่เหมาะที่จะใส่แบบลำลอง แต่มันเกี่ยวกับการคิดหาวิธีที่จะยกระดับมันให้เป็นอย่างอื่น" การปรับมุมมองใหม่นี้—ไม่ใช่การละทิ้ง ไม่ใช่การอนุรักษ์ไว้แบบเดิมๆ แต่เป็นการนำมาตีความใหม่—ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของสิ่งที่ Chalay ทำ Photograph: CHALAYChaninporn ‘Cha’ Hess ยังคงอยู่เคียงข้างทะเล ตอนนี้ทองหล่อกลายเป็นอีกชีวิตหนึ่งไปแล้ว ส่วนช่วงเวลาที่เคยเป็นนักบัญชีก็ยิ่งถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิม สิ่งที่ยังคงอยู่คือเส้นทางที่เชื่อมโยงกัน: การย้ายมาอยู่ชายฝั่งทะเล ชิ้นงานทำมือในช่วงเวลาที่ลูกหลับ ชื่อแบรนด์ที่มาจากตัวเองและทะเล และแบรนด์ที่ตอนนี้เดินทางไปไกลเกินกว่านั้นแล้ว ทุกชิ้นงานได้รับความใส่ใจเท่าๆ กัน ไม่มีชิ้นไหนที่โปรดปรานเป็นพิเศษ เพราะนั่นหมายถึงการก้าวออกมาจากตัวงานและจัดอันดับมันในภายหลัง ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในภาคเหนือ ช่างฝีมือชาวม้งกำลังร้อยด้ายเข้าเข็ม ทางภาคใต้ มือที่ได้รับการฝึกฝนในการทำชุดโนราห์ก็กำลังทำเช่นเดียวกัน และชายังคงอยู่ริมน้ำ คอยรักษาโครงสร้างของแบรนด์ไว้ในขณะที่ส่วนอื่นๆ ขยายออกไป ความเป็นที่รู้จัก การขายหมดเกลี้ยง โมเมนต์ของคนดัง สิ่งเหล่านี้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่ผลงานยังคงอยู่  

หากพูดถึงนักแสดงหญิงที่อยู่ในวงการภาพยนตร์ไทยมาราว 10 ปี ชื่อของ เอิงเอย-ประภามณฑล เอี่ยมจันทร์ อาจไม่ได้เป็นชื่อที่ทุกคนคุ้นเคยจากหนังตลาด แต่สำหรับคนดูหนังนอกกระแส หนังสั้น หรือผลงานที่เดินทางไปตามเทศกาลภาพยนตร์ เธอน่าจะเป็นหนึ่งในชื่อที่คุ้นตา เอิงเอยเริ่มต้นเส้นทางนักแสดงจาก ‘Motel Mist โรงแรมต่างดาว’ ของ ปราบดา หยุ่น ก่อนจะมีผลงานตามมาอีกหลายเรื่อง และในปีนี้ ‘Human Resources พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา’ ก็พาเธอออกเดินทางไปยังเทศกาลภาพยนตร์หลายแห่ง ตั้งแต่เวนิส ไต้หวัน ไปจนถึงนิวยอร์ก การเดินทางครั้งนี้ทำให้เรามีคำถามมากมายที่อยากชวนเอิงเอยพูดคุย ตั้งแต่มุมมองต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์ คนทำหนัง ศิลปิน พื้นที่ฉายหนัง ศิลปะ และคนดู ไปจนถึงชีวิตธรรมดาๆ ในวันที่ไม่ได้เข้ากอง 2026 ปีแห่งการเดินทาง Photograph: putmeunderwaterUnoey Prapamonton ‘ปีนี้สำหรับเอิงก็ถือว่าเป็นปีแห่งการเดินทาง’ เธอพูดขึ้นง่ายๆ ก่อนจะย้อนกลับไปนึกถึงจำนวนครั้งที่ตัวเองต้องเก็บกระเป๋าเดินทางไปสนามบิน ที่ผ่านมา การได้เดินทางไปเทศกาลหนังอาจเกิดขึ้นเพียงปีละหนึ่งหรือสองครั้ง บางครั้งคือการไปฉายรอบพรีเมียร์แล้วกลับ แต่ปีนี้กลับต่างออกไป เพราะเธอไม่ได้เพียงเดินทางไปเทศกาล หากหนังเองก็ออกเดินทางไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางของมันและนั่นทำให้เธอได้เห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในอีกด้านหนึ่ง ปีนี้ก็เป็นปีที่งานของเธอเข้ามาเป็นช่วงๆ เช่นกัน มีช่วงที่งานติดกัน และมีช่วงที่ว่างยาว การเป็นนักแสดงไม่ได้หมายความว่าจะมีรายได้เข้ามาสม่ำเสมอทุกเดือน แม้หนังที่ตัวเองแสดงจะกำลังเดินทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม เทศกาลหนังไม่ได้มีไว้แค่สำหรับคนทำหนัง Photograph: putmeunderwaterUnoey Prapamonton เราถามเอิงเอยถึงประสบการณ์ทำงานทั้งในและนอกประเทศในช่วงที่ผ่านมา เพราะเธอมีโอกาสสัมผัสทั้งกองถ่ายและเทศกาลภาพยนตร์ในต่างประเทศ ทำให้เธอไม่ได้มองประสบการณ์ครั้งนี้จากมุมของนักแสดงที่เพิ่งออกไปเห็นโลกเป็นครั้งแรก แต่เป็นคนที่เริ่มสังเกตโครงสร้างของสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวมากขึ้น เธอเล่าว่า สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้ชัดเจนโดยเฉพาะจากเทศกาลระดับนานาชาติ คือการที่ภาพยนตร์ไม่ได้ถูกแยกออกจากชีวิตประจำวันของผู้คน เธอยกตัวอย่าง Venice International Film Festival (เทศกาลภาพยนตร์เวนิส) ซึ่งแม้จะเป็นหนึ่งในเทศกาลหนังที่เก่าแก่และสำคัญของโลก แต่บรรยากาศของเทศกาลกลับไม่ได้สร้างกำแพงขึ้นมาระหว่าง ‘คนทำหนัง’ กับ ‘คนดูหนัง’ อย่างที่เราอาจจินตนาการ “เอิงรู้สึกว่ามันไม่ใช่เทศกาลหนังที่แบ่งแยกสำหรับคนดูหนังหรือไม่ดูหนัง” สำหรับเธอ ความน่าสนใจไม่ได้อยู่เพียงที่จำนวนหนังหรือรายชื่อผู้กำกับ แต่เป็นการที่เทศกาลสามารถกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเมืองได้จริง มีทั้งการฉายหนัง การพูดคุย เวิร์กช็อป การสร้างเครือข่ายสำหรับคนในอุตสาหกรรม และพื้นที่ที่เปิดให้คนดูเข้ามามีส่วนร่วม เพราะในมุมของเอิงเอย คนดูก็ไม่ได้เป็นเพียงปลายทางของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบทั้งหมด เมื่อคนดูเข้าถึงหนังได้ง่ายขึ้น หนังจึงมีพื้นที่ให้ถูกพูดถึง มีคนเข้าชม มีเงินหมุนเวียนกลับเข้าสู่อุตสาหกรรม และทำให้ระบบสามารถเดินหน้าต่อไปได้ สิ่งที่เธอพบในหลายเทศกาลจึงไม่ใช่คำถามว่า หนังเรื่องนี้ดูยากไหม? แต่เป็นบรรยากาศที่ทำให้ภาพยนตร์และศิลปะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปโดยแทบไม่ต้องตั้งคำถาม “มันครอบคลุมโดยที่เราไม่ต้องมานั่งพูดว่าหนังมันเป็นหนัง หรือศิลปะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไหม เป็นส่วนหนึ่งของสังคมไหม” เอิงเอยเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดถึงสิ่งที่เธอรู้สึกว่ายังแตกต่างจากบ้านเรา Photograph: putmeunderwaterUnoey Prapamonton สำหรับเธอ สิ่งที่น่าสนใจของเทศกาลอย่าง Taipei Golden Horse Film Festival รวมถึงบรรยากาศของเทศกาลในเกาหลีอย่าง Busan International Film Festival คือการที่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ดูเหมือนจะฝังอยู่ในชีวิตประจำวันของเมืองอยู่แล้ว คนทำหนัง คนดูหนัง โรงภาพยนตร์ และกิจกรรมทางวัฒนธรรมไม่ได้ถูกแบ่งออกเป็นโลกคนละใบ “คนทำอาร์ตก็คือคนทำอาร์ต คนทำหนังก็คือคนที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมแล้ว มันไม่ได้แยกจากกัน”   เมืองที่มีพื้นที่ให้หนังหายใจ Photograph: Elena DaganUnoey Prapamonton เมื่อเดินทางมาถึง New York Asian Film Festival (เทศกาลภาพยนตร์เอเชียแห่งนิวยอร์ก) ความรู้สึกของเอิงเอยก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมมากนัก เพียงแต่ครั้งนี้ เธอได้เห็นความสำคัญของ สิ่งที่เรียกว่า ‘พื้นที่ฉายหนัง’ ได้ชัดเจนขึ้น เทศกาลแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าเทศกาลระดับนานาชาติที่เธอเคยไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตได้คือ เมืองอย่างนิวยอร์กมีพื้นที่สำหรับการฉายภาพยนตร์อยู่มากมายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นโรงหนังขนาดเล็ก พื้นที่ฉายหนังของคนท้องถิ่น หรือสถานที่ทางวัฒนธรรมต่างๆ ภาพยนตร์จึงไม่ได้มีชีวิตอยู่แค่ในช่วงเวลาที่เทศกาลจัดขึ้น แต่มันสามารถไหลเวียนอยู่ในเมืองได้ตลอดทั้งปี “เมืองมันมีคัลเจอร์ของการดูหนัง ดูละครเวทีอยู่แล้ว” เราถามเอิงเอยต่อว่า มองอุตสาหรรมฝั่งประเทศไทยเป็นอย่างไร เธอเล่าว่า หากวันหนึ่งเรามีพื้นที่ฉายหนังที่หลากหลายและแข็งแรงพอ พื้นที่เหล่านั้นอาจไม่ได้เป็นเพียงสถานที่สำหรับฉายภาพยนตร์ แต่มันอาจจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมที่ช่วยประคองหนังเล็กๆ ให้มีชีวิตต่อไปได้ Photograph: Elena DaganUnoey Prapamonton และเมื่อถามถึงปฏิกิริยาของผู้ชมต่างชาติที่มีต่อ Human Resources เอิงเอยไม่ได้รู้สึกว่าความเป็นหนังไทยกลายเป็นกำแพงระหว่างเธอกับผู้ชมเสียทีเดียว เธออธิบายว่า ผู้ชมในเทศกาลที่นิวยอร์กมีทั้งชาวเอเชียและชาวต่างชาติ และด้วยความหลากหลายของเมืองนิวยอร์กเอง เธอเองก็ไม่อาจสรุปปฏิกิริยาของผู้ชมทั้งหมดได้ แต่สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้จากช่วง Q&A คือ หลายประเด็นในหนังสามารถเชื่อมโยงกับผู้ชมได้ง่ายกว่าที่คิด โดยเฉพาะประเด็นเรื่อง เพศ อำนาจ และความเหลื่อมล้ำ เมื่ออาชีพเลือกเรา ก่อนที่เราจะเลือกอาชีพ เมื่อขยับมาคุยกันถึงเรื่องการแสดง เอิงเอยเล่าว่า.. เธอไม่เคยเป็นคนเลือกว่าจะต้องเป็นนักแสดงแบบไหน หลายครั้งอาชีพกลับเป็นฝ่ายเลือกเธอก่อนเสมอ และเมื่อคนในอุตสาหกรรมจดจำเธอจากงานแบบหนึ่ง งานแบบนั้นก็มักจะพาเธอไปสู่งานชิ้นถัดไปโดยอัตโนมัติ   Photograph: Motel Mist (2016), Nakorn-Sawan (2018), Anatomy of Time (2021), Human Resources (2026), The White Rabbit (2026), Haunted Universities 4 (2026)Unoey Prapamonton “ถ้าคนเขาจำว่าเราเล่นงานอะไร เขาก็จะให้เราเล่นงานต่อๆ ไปแบบนั้น”เอิงเอยหัวเราะเบาๆ เมื่อเล่าถึงเส้นทางที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะจริงๆ แล้วเธอไม่ได้เคยวางตำแหน่งให้ตัวเองว่าเป็นนักแสดงหนังนอกกระแส หรือเลือกว่าจะต้องทำงานกับภาพยนตร์ประเภทใดเป็นพิเศษ งานในวงการบันเทิงของเธออย่างแรกที่เธอเล่นก็เป็นหนัง และนั่นทำให้เส้นทางการทำงานค่อยๆ แตกแขนงออกไปตามโอกาสที่เข้ามา “เอิงไม่ได้ตั้งใจจะจำกัดกรอบตัวเอง พยายามทำหมดแล้ว ไปแคสต์ทั้งโฆษณา หนังสั้นนักศึกษา เล่นเอ็มวีก็เล่น” แม้กระทั่งมิวสิกวิดีโอที่หลายคนอาจมองว่าเป็นงานที่สั้นและง่ายกว่าภาพยนตร์  “ใครบอกว่าง่ายกว่า เราก็ว่ายากมั้ง” เธอกลับมองว่าความสั้นนั้นเองคือความยาก เพราะเมื่อเรื่องราวถูกบีบให้เหลือเพียงไม่กี่นาที นักแสดงก็ต้องสกัดอารมณ์ออกมาให้ได้อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะมิวสิกวิดีโอที่เลือกเล่าเรื่องในรูปแบบหนังสั้น ยิ่งต้องหาวิธีทำให้อารมณ์ของตัวละครเดินทางไปถึงคนดูภายในเวลาที่จำกัด ‘เจ้าแม่หนังอินดี้’ ที่ไม่เคยเลือกตัวเองเป็นแบบนั้น Photograph: Human Resources2026 คำว่า ‘เจ้าแม่หนังอินดี้’ เป็นฉายาที่คนดูมักใช้เรียกเธอจนติดปาก แต่สำหรับเจ้าตัวเอง เอิงเอยกลับหัวเราะแล้วบอกว่า จนถึงตอนนี้ก็ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคำนี้เริ่มมาจากไหน  “เขาพูดเหมือนราวกับว่าเรากำลังเป็นเสาหลักค้ำจุนไพโอเนียร์ของวงการหนังอินดี้ เอาจริงๆ นี่ไม่ได้เลือกเลยนะ งานต้องเลือกเราก่อนเราถึงจะได้มีโอกาสอยู่ในจุดที่เราต่อรองแล้วก็เลือกมันได้” ประโยคนี้ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องเล็ก แต่กลับสะท้อนโครงสร้างของอาชีพนักแสดงได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะในประเทศที่โอกาสไม่ได้มีเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ การได้ทำงานหนึ่งชิ้นอาจเป็นสิ่งที่ต้องคว้าเอาไว้ก่อนจะได้มีสิทธิ์คิดว่าชอบหรือไม่ชอบ นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังสร้างภาพจำของ ‘นักแสดงหนังอินดี้’ แต่เอิงเอยกำลังจะบอกว่า เธอก็เป็นเพียงนักแสดงคนหนึ่งที่ทำงานตามโอกาสที่เข้ามา และบังเอิญว่าโอกาสเหล่านั้นพาเธอเดินทางมาในเส้นทางนี้ เมื่อคนดูไม่ได้ไม่เข้าใจ แต่ชีวิตอาจเหนื่อยเกินกว่าจะทำความเข้าใจ เอิงเอยเข้าใจว่าหนังที่ซับซ้อนและคลุมเครืออาจต้องใช้เวลาจากคนดูมากกว่า และอาจไม่ใช่สิ่งที่ได้รับความนิยมในตลาดแมส เพราะในชีวิตจริง คนเราก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว Photograph: Human Resources2026 “ทุกวันนี้ ชีวิตเรามันเหนื่อยมากพอแล้ว” หลังจากใช้เวลาทั้งวันกับเรื่องยากๆ การกลับมาดูหนังในเวลาส่วนตัวจึงอาจเป็นช่วงที่เราอยากเลือกอะไรที่เข้าใจง่ายและไม่ต้องใช้พลังงานมากนัก แต่เธอไม่ได้มองว่าคนดู ‘ไม่เข้าใจศิลปะ’ แต่มันคือเรื่องของบริบทและวิถีชีวิต และอยากเห็นความหลากหลายของงานศิลปะกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน รวมถึงมีพื้นที่ในตลาดกระแสหลักมากขึ้น ในอีกด้านหนึ่ง เอิงเอยเองก็ต้องเผชิญกับความท้าทายของการทำงานในวงการที่อาศัยทั้งคอนเนกชันและการถูกมองเห็น แม้เธอจะไม่ใช่คนที่ชอบเข้าสังคมก็ตาม Photograph: Human Resources2026 “วงการนี้มันชัดเจนว่ามันใช้ความจำหน้า จำชื่อได้ มันไม่เหมือนอาชีพอื่นที่เข้าผ่านเอชอาร์ แต่อันนี้เราเข้าผ่านแคสติ้ง มันก็ทำให้เอิงเหนื่อยเหมือนกัน” สำหรับเธอ การเป็นนักแสดงจึงไม่ได้มีแค่การพร้อมเมื่ออยู่หน้ากล้อง แต่ยังหมายถึงการทำให้ตัวเองยังคงอยู่ในสายตาของคนในอุตสาหกรรม และเปิดพื้นที่ให้โอกาสเดินเข้ามาหา นอกกองถ่าย เอิงเอยมีชีวิตอีกหลายอย่างให้หลงใหล เมื่อไม่มีงาน ไม่มีคิวถ่าย ชีวิตของเอิงเอยยังเต็มไปด้วยสิ่งที่อยากลองและอยากค้นพบ เธอใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการเล่นเกม แต่ก็พยายามพาตัวเองออกไปเจอโลกข้างนอกมากขึ้น ทั้งดูหนัง ดูงานศิลปะของเพื่อน หรือแวะไปนิทรรศการและงานใหม่ๆ ที่สนใจ นอกจากนั้น เธอยังทำอาหาร ถักโครเชต์ อ่านหนังสือ อ่านมังงะ และมีอีกหนึ่งสิ่งที่อยากลองมาตลอดคือการเล่นดนตรี โดยเฉพาะกลอง แม้จะยังต้องเก็บเงินและหาพื้นที่ให้พร้อมเสียก่อน ความสนใจด้านดนตรีของเอิงเอยไม่ได้หยุดอยู่แค่การอยากเล่นกลอง เพราะเธอยังทำดีเจในบางโอกาสด้วย รสนิยมการฟังเพลงของเธอก็กว้างกว่าที่ภาพจำ ‘นักแสดงหนังอินดี้’ อาจทำให้คิดไว้ ตั้งแต่ร็อก เมทัล แดนซ์มิวสิก เทคโน เบส จังเกิล ดรัมแอนด์เบส ไปจนถึงป็อป ช่วงนี้เธอฟัง Sleep Token, Deftones และ Boris เป็นพิเศษ ส่วนเพลงไทยที่ชอบมีทั้ง Bomb at Track, LITTLE JOHN และ The Darkest Romance ขณะที่เพลงไทยที่เธอคุ้นเคยที่สุดกลับเป็นงานจากอีกยุค ตั้งแต่ ป๊อด โมเดิร์นด็อก และศิลปินรุ่นเดียวกัน ดูเหมือนว่าทั้งงานอดิเรก หนัง ศิลปะ และดนตรี ล้วนเป็นพื้นที่ที่ทำให้เอิงเอยได้กลับมาเป็นตัวเองในแบบที่ไม่จำเป็นต้องมีคำจำกัดความเดียว หนังนอกกระแสไม่ได้ขาดแค่คนดู แต่ขาด ‘พื้นที่’ Photograph: putmeunderwaterUnoey Prapamonton เมื่อพูดถึงภาพยนตร์นอกกระแสในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา เอิงเอยไม่คิดว่ามันมีคำตอบง่ายๆ ว่าดีขึ้นหรือแย่ลง เพราะสิ่งหนึ่งที่เห็นชัดคือมันถูกมองเห็นมากขึ้น “โซเชียลมีเดียเปิดพื้นที่ให้คนทำหนังสามารถเผยแพร่งานของตัวเองได้โดยไม่จำเป็นต้องผ่านสื่อใหญ่เหมือนในอดีต หนังอินดี้ หนังนักศึกษา หรือผลงานจากคนทำหนังรุ่นใหม่จึงสามารถเดินทางออกไปหาคนดูได้ด้วยตัวเองมากขึ้น” ในอีกด้านหนึ่ง การที่หนังไทยนอกกระแสหลายเรื่องเดินทางไปถึงเทศกาลระดับนานาชาติ ก็ทำให้คนดูเริ่มคุ้นเคยกับความจริงที่ว่า หนังไทยไม่ได้มีเพียงภาพยนตร์กระแสหลักที่เราเห็นอยู่ตามโรงใหญ่แต่ขณะที่การมองเห็นเพิ่มขึ้น พื้นที่กลับไม่ได้เพิ่มขึ้นในสัดส่วนเดียวกัน “เราอยู่ในยุคที่เรามี Grab และ Uber แล้ว แต่เราไม่รู้จะไปไหน เพราะมันเหมือนพื้นที่พวกนั้นมันไม่สามารถอยู่รอดได้” หนังอินดี้ที่เธอเคยทำแทบทุกเรื่องมักมีระยะเวลาฉายในโรงไม่เกินหนึ่งเดือน และหลายเรื่องไม่ได้ถูกฉายทั่วประเทศ นั่นทำให้เธอรู้สึกว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่หนังอย่างเดียว แต่อยู่ที่ ‘พื้นที่’ ที่หนังจะสามารถไปพบกับคนดูได้ด้วย ในระบบที่ต้องคิดถึงกำไรสูงสุด หนังทุกเรื่องจึงถูกวัดด้วยมาตรวัดเดียวกัน ทั้งที่หนังบางประเภทอาจต้องการการสนับสนุนในรูปแบบอื่นเพื่อให้มันสามารถเดินทางไปหาผู้ชมได้ไกลขึ้น “เราก็อยากให้หนังอินดี้มียอดขายหรือยอดผู้ชมที่เยอะขึ้น แต่ในขณะเดียวกันมันถูกคิดว่ามันจะทำกำไรสูงสุดยังไงเป็นหลักเหมือนหนังกระแสหลักไม่ได้” สำหรับเอิงเอย งานศิลปะจึงไม่ควรถูกมองผ่านผลกำไรเพียงอย่างเดียว เพราะคุณค่าของมันอาจอยู่ที่การสร้างบทสนทนา การทดลอง หรือการเปิดพื้นที่ให้เรื่องบางเรื่องที่ไม่เคยถูกเล่าได้มีโอกาสถูกเล่า และทั้งหมดนั้นต้องอาศัยพื้นที่ ถ้าคนทำหนังเป็นส่วนหนึ่งของสังคม แล้วทำไมคนดูหนังถึงไม่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมด้วย Photograph: putmeunderwaterUnoey Prapamonton คำถามเรื่องพื้นที่พาหนังไปสู่ประเด็นที่ใหญ่กว่าเดิม นั่นคือ ทำไมการดูหนังและการเข้าถึงศิลปะจึงยังคงกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ? สำหรับเอิงเอย เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของอุตสาหกรรมภาพยนตร์เพียงอย่างเดียว แต่มันเชื่อมโยงไปถึงระบบขนส่ง การกระจายความเจริญ และโครงสร้างทางสังคมทั้งหมด เพราะต่อให้คนต่างจังหวัดรับรู้ว่ามีหนังเรื่องหนึ่งที่อยากดู แต่ถ้าหนังเรื่องนั้นฉายอยู่แค่ในกรุงเทพฯ พวกเขาจะต้องเดินทางมาอย่างไร ต้องบินมาไหม ต้องนั่งรถทัวร์มาไหม หรือต้องหาที่พักเพื่อดูหนังหนึ่งเรื่องหรือเปล่า “มันเหมือนจะง่ายขึ้น แต่ก็ยากเท่าเดิม” เทคโนโลยีทำให้การรับรู้เกิดขึ้นง่ายกว่าเดิม แต่การเดินทางไปถึงสถานที่จริงยังคงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เอิงเอยจึงมองว่าการแก้ปัญหานี้ต้องมองให้ใหญ่กว่าอุตสาหกรรมหนัง เพราะมันเกี่ยวข้องกับการกระจายโอกาสและความเจริญไปยังพื้นที่ต่างๆ รวมถึงระบบขนส่งสาธารณะด้วย ในโลกที่อินเทอร์เน็ตไทยเร็วและผู้คนสามารถเห็นสิ่งต่างๆ จากทั่วโลกได้ในไม่กี่วินาที คำถามที่น่าสนใจจึงไม่ใช่เพียงว่า ‘เรามองเห็นงานศิลปะมากขึ้นหรือยัง’ แต่คือ ‘เราสามารถเดินทางไปหามันได้หรือยัง’ พื้นที่เล็กๆ ที่ทำให้ศิลปะมีโอกาสหายใจ เราถามถึงประเด็นไมโครซีนิม่าที่มีอยู่ในไทยตอนนี้ เอิงเอยมองว่า พื้นที่ฉายหนังขนาดเล็กมีความสำคัญตรงความเรียบง่ายของมัน ยิ่งพื้นที่เล็กลง โอกาสที่หนังฟอร์มเล็กซึ่งไม่มีทุนมหาศาลจะได้เข้ามาอยู่ในโปรแกรมก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เธอเปรียบพื้นที่เหล่านี้เหมือนร้านสะดวกซื้อที่ตั้งอยู่ตรงหน้า หากมันอยู่ตรงนั้น คนก็มีโอกาสเดินเข้าไปใช้บริการได้โดยไม่ต้องวางแผนมากมาย ดังนั้นพื้นที่เล็กๆ จึงไม่ใช่เพียงโรงหนังขนาดย่อส่วน แต่เป็นอีกหนึ่งช่องทางที่ทำให้คนทำงานตัวเล็กๆ มีโอกาสได้พบกับคนดู   “มันคือความง่ายของการที่สิ่งนี้มันจะได้ถูกฉายและคนดูจะได้เข้าถึงโดยที่ไม่ได้ต้องอาศัยทรัพยากรเยอะ”   แต่การจะทำให้พื้นที่เหล่านี้อยู่รอดกลับไม่ง่าย เพราะนอกจากเรื่องธุรกิจแล้ว ยังมีเรื่องกฎหมายและข้อกำหนดต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการสร้าง และดำเนินพื้นที่ฉายหนังหรือโรงละครขนาดเล็ก สำหรับเอิงเอย นี่จึงเป็นอีกหนึ่งพื้นที่ที่ควรถูกพูดถึง เพราะถ้าสังคมต้องการให้งานศิลปะมีความเป็นไปได้อื่นๆ มากขึ้น เราก็ต้องมีสถานที่ให้ความเป็นไปได้เหล่านั้นเกิดขึ้นจริงด้วย อยากฝากอะไรถึงคนทำงานในวงการนี้ Photograph: Human Resources20262026 “ทุกคนอย่าไปยอม เราอย่าไปท้อกับชั่วโมงทำงาน” น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เพราะเบื้องหลังตัวเลขของชั่วโมงทำงานไม่ได้มีเพียงเรื่องประสิทธิภาพของกองถ่าย แต่มีชีวิตของคนที่ทำงานอยู่ในนั้น “เราไม่อยากเห็นพี่ๆ น้าๆ ในกองที่เรายิ้มให้กัน แล้วอยู่ดีๆ วันต่อไปแล้วเขาไม่อยู่แล้ว” สำหรับเอิงเอย สิ่งที่ควรเรียกร้องจึงอาจไม่ใช่เรื่องซับซ้อนนัก แต่มันคือสิทธิพื้นฐานที่ทุกคนควรมีตั้งแต่ต้น การได้ทำงานในจำนวนชั่วโมงที่ไม่ทำให้ชีวิตต้องแลกด้วยสุขภาพ “มันคือ work hours ที่ healthy กับชีวิตขึ้น” และบางที การทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์เดินหน้าต่อไปได้อย่างยั่งยืน อาจไม่ได้เริ่มจากการสร้างหนังที่ใหญ่ขึ้น แต่เริ่มจากการทำให้คนที่อยู่หลังกล้องและหน้ากล้องยังมีแรงกลับมาเจอกันในวันพรุ่งนี้ต่างหาก คือสิ่งสำคัญ

  Photograph: LalitphatPUN สามเดือนที่หายไปจากโลกของเสียงเพลง ปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม หรือ PUN ศิลปินที่แจ้งเกิดจาก ‘KRYPTONITE’ และสร้างชื่อจากบทเพลงว่าด้วยความรักและความสัมพันธ์ เลือกหยุดทุกอย่างเพื่อไปใช้ชีวิตในฐานะพระ ก่อนกลับมาอีกครั้งพร้อมบทเพลง มุมมอง และเรื่องราวจากช่วงเวลาที่หายไป ระหว่างนั้น เขาได้ทิ้ง MUSEUM OF SOMNIA – An Embodied Music Experience Inspired by PUN นิทรรศการที่เปลี่ยนโลกแห่งความฝัน ความทรงจำ และบทเพลง ให้กลายเป็นพื้นที่ที่สัมผัสได้จริง ไว้เป็นของขวัญให้แฟนๆ ก่อนกลับมาขึ้นเวทีอีกครั้งใน PUN: The Space Between Dream and Dawn – Comeback Show เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ที่ผ่านมา จากห้วงความฝันสู่รุ่งเช้า วันนี้เราได้ชวน PUN มาพูดคุยถึงการกลับมา ยังโลกที่สร้างทิ้งไว้ระหว่างที่ไม่อยู่ และผลงานใหม่ๆ ของที่เราจะได้เห็นต่อไปในปีนี้ หลังจากลาสิกขาแล้ว การกลับมาใช้ชีวิตในฐานะฆราวาสเป็นอย่างไรบ้าง? ปัน: ปรับตัวครับ ตอนนี้ก็ประมาณเดือนหนึ่งแล้ว ความเป็นพระค่อยๆ ลดเลือนลง ตอนแรกมีหลุดโยมบ้าง แต่ตอนนี้เริ่มโอเคแล้วครับ แล้ว DAY ONE หลังจากลาสิกขา จำความรู้สึกตอนนั้นได้ไหม? ปัน: เหมือนอยู่อีกโลกเลยครับ เหมือนเป็นมนุษย์ถ้ำที่หลุดออกมาในเมืองที่วุ่นวาย มีเทคโนโลยีเต็มไปหมด ทุกอย่างไวไปหมด หลายอย่างไม่เหมือนตอนเป็นพระเลย ก็ต้องค่อยๆ ปรับตัวครับ การกลับมาของปันไม่ได้มีเพียงเพลงใหม่ แต่ยังมาพร้อมกับ Museum of Somnia – An Embodied Music Experience Inspired by PUN นิทรรศการที่เติบโตขึ้นไปพร้อมกับเส้นทางดนตรีของเขา จากงานเล็กๆ ในวันที่ปล่อยซิงเกิลแรก สู่พื้นที่ที่ใหญ่ขึ้นในวันนี้ และเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ปันกำลังจะหายไปจากสายตาของแฟนเพลง Photograph: Lalitphatปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม นิทรรศการครั้งนี้แตกต่างจากสองครั้งก่อนอย่างไร? ปัน: ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้วครับ จากครั้งแรกที่เป็นงานเล็กๆ ตอนปล่อยซิงเกิลแรกกับ Universal Music Thailand ครั้งที่สองตอนอัลบั้ม PUN และครั้งนี้คือ EP. While I’m Away เราก็ค่อยๆ เพิ่มดีเทล ขยายสเกล และใส่สตอรีเข้าไปมากขึ้นในแต่ละ chapter สำหรับครั้งนี้เป็น chapter แห่งการรอคอย เป็นช่วงที่แฟนๆ กำลังรอคนที่หายไป ซึ่งก็คือผมเอง While I’m Away เลยเป็นเหมือนของขวัญที่ทำให้เขาหายคิดถึง เป็นการบอกว่า ‘เรายังทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้คุณนะ’ ถ้าในความฝันคุณอยากเข้ามาเจอเรา ก็มาเจอได้ในโลกที่เราทิ้งไว้ให้ครับ ปันมีส่วนร่วมในการออกแบบนิทรรศการนี้อย่างไรบ้าง? ปัน: จริงๆ แล้วแทบจะทุกขั้นตอนเลยครับ เราคุยกันค่อนข้างละเอียด ต้องขอบคุณทีมงาน และทีมออโต้เซฟที่ช่วยถอดภาพในหัวของผมออกมาให้เป็นภาพจริง ตั้งแต่แต่ละฤดูไปจนถึงกิมมิกต่างๆ ที่ใส่เข้าไปครับ Photograph: Universal Music ThailandPUN: The Space Between Dream and Dawn – Comeback Show เวลาทำเพลง ปันเริ่มจากภาพ ความทรงจำ หรืออารมณ์ แล้วนำวิธีคิดนั้นมาใช้กับนิทรรศการอย่างไร? ปัน: จริงๆ ใช้ทั้งภาพและอารมณ์ครับ เอามาประกอบกันเพื่อให้เพลงเข้าถึงอารมณ์มากที่สุด พอเอามาใช้กับนิทรรศการก็คล้ายกัน แต่ครั้งนี้เราไม่ได้มีแค่เสียง มีทั้งภาพ วิชวล แสง สี เสียง พร็อพ และกลิ่น ทุกอย่างถูกใส่เข้ามาเพื่อให้คนดูรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในโลกที่เราสร้างไว้จริงๆ ครับ Photograph: CentralWorldMuseum of Somnia - An Embodied Music Experience ทำไมถึงเลือกเล่าเรื่องผ่านสามฤดู Summer, Rainy และ Autumn-Winter? ปัน: ผมรู้สึกว่าฤดูกาลมันแทนความรู้สึกได้ แล้วก็เห็นภาพด้วยครับ เวลาเรารู้สึกอะไร พอมีฤดูกาลมาช่วยเล่า มันทำให้เห็นโทนและมู้ดชัดขึ้น อย่างความเศร้ามันอาจไม่ได้มีความอบอุ่นหรือความสว่างมากนัก ถ้าแทนด้วยฤดู ผมว่ามันเข้าถึงอารมณ์ได้มากกว่าครับ แล้วในสามฤดู ปันชอบฤดูไหนที่สุด ปัน: ส่วนตัวผมชอบ Rainy ครับ ผมเป็นคนชอบความเศร้า เสพติดความเศร้านิดนึง ถ้าให้เลือกหนึ่งช่วงของความรักที่เป็นแรงบันดาลใจในการทำเพลงมากที่สุด จะเป็นช่วงไหน? ปัน: ผมว่าความเศร้านะครับ เพราะสุดท้ายบทเพลงมันค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัวของผมเอง ไม่ว่าจะเป็นเพลงรักหรือเพลงอะไรก็ตาม มันมักมีความทุกข์ใจหรือความเศร้าอยู่ก่อนเสมอ ยิ่งไปบวชมา ผมยิ่งรู้ว่าความรักนี่เป็นทุกข์อย่างยิ่ง แม้มันจะดูสว่างไสวแค่ไหน แต่เพลงส่วนใหญ่ของผมมักเริ่มต้นจากความเศร้า แล้วผมก็แปรมันออกมาเป็นความสวยงามได้ เลยรู้สึกว่าความเศร้าเป็นเหมือนสารตั้งต้นที่ผมใช้บ่อยที่สุดครับ แต่จริงๆ ก็มีทั้งความรัก ความสุข และความรู้สึกอื่นๆ ด้วยเหมือนกัน Photograph: Lalitphatปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม หลังจากบวชมา มุมมองเรื่องความรักเปลี่ยนไปอย่างไร และมีอะไรที่นำกลับมาปรับใช้กับการทำเพลงและการใช้ชีวิตบ้าง? ปัน: ในแง่ของเพลง ผมก็ยังให้มันไหลไปตามอารมณ์ครับ เพราะเวลาทำเพลงเราต้องไหลไปกับความรู้สึกอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาปรับใช้กับชีวิตจริงๆ คือการลดความยึดติดลง เมื่อก่อนเวลาทำเพลง เราต้องยึดกับอารมณ์มากๆ ซึ่งมันก็ถูกในแง่ของการสร้างสรรค์ผลงาน แต่สิ่งที่ได้จากการบวชคือการกลับมาใช้ชีวิตให้มันได้ ลดความยึดติดกับความรัก รวมถึงเกือบทุกสิ่งในชีวิต พอลดตรงนี้ลงได้ ผมรู้สึกว่าใช้ชีวิตง่ายขึ้นมากๆ ครับ Photograph: CentralWorldMuseum of Somnia - An Embodied Music Experience Museum of Somnia พูดถึงความฝัน ความทรงจำ และพื้นที่ทางอารมณ์ สำหรับปันแล้ว ‘ความฝัน’ หมายถึงอะไร? ปัน: ถ้าเป็นก่อนบวชกับตอนนี้ ผมรู้สึกว่ามันต่างกันครับ ก่อนบวชผมอินกับความฝันมาก รู้สึกว่ามันคือเรื่องจริงที่อาจเกิดขึ้นได้ ถ้าฝันเรื่องเศร้าก็จะดาวน์ไปพักใหญ่ หรือถ้าฝันว่าได้สมหวังกับคนที่รัก ก็จะอินไปกับมัน แต่หลังจากบวช ผมรู้สึกว่าฝันก็คือฝัน มันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่มีการปรุงแต่งขึ้นมา ชีวิตจริงก็คือชีวิตจริง สองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เราฝันได้ แต่อย่าไปยึดติดว่ามันจะต้องกลายมาเป็นชีวิตเราครับ แปลว่าการบวชเปลี่ยนมุมมองเรื่องความฝันของปันไปด้วย? ปัน: ใช่ครับ ก่อนบวชผมอยากทำนิทรรศการให้เป็นฝันที่เหมือนจริงที่สุด อยากให้คนเข้ามาอยู่ในโลกนั้นแล้วอินจนเอาความรู้สึกกลับบ้านไป แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่ากลับมาใช้ชีวิตมากขึ้น ฝันก็คือฝัน ชีวิตก็คือชีวิต เราต้องทำชีวิตให้ไปต่อ ไม่ใช่หยุดอยู่แค่ความฝันครับ Photograph: Lalitphatปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม   ถ้าต้องเลือกเพลงเดียวเป็นตัวแทนของ Museum of Somnia ปันจะเลือกเพลงอะไร? ปัน: ผมคงเลือกทั้งสามเพลงใน EP ครับ เพราะมันเป็นสารตั้งต้นของงานทั้งหมด เราทำเพลง While I’m Away ขึ้นมาเพื่อมอบให้แฟนๆ ที่กำลังรอการกลับมาของเรา เหมือนบอกว่า ‘เราหายไปนะ แต่ยังมีสิ่งนี้เป็นของขวัญให้ทุกคน’ จากสามเพลงนี้เองที่ค่อยๆ แตกแขนงออกมาเป็นนิทรรศการ ให้แฟนๆ ได้เข้ามามีส่วนร่วมและนึกถึงช่วงเวลาที่ผมหายไปด้วยกัน Photograph: Universal Music ThailandPUN: The Space Between Dream and Dawn – Comeback Show   ถ้าต้องเลือกทางในโลกแห่งความฝัน ปันจะเลือก snooze หรือ wake? ปัน: wake แน่นอนครับ เพราะฝันก็คือฝัน สุดท้ายเราต้องมีชีวิตของเราเอง ต้องตื่นออกจากความฝัน และแยกให้ออกว่าอะไรสำคัญกับเราจริงๆ ฝันมันผ่านไปแล้ว เป็นอดีต เราก็เก็บไว้เป็นบทเรียน แล้วเดินหน้าต่อไปครับ ถ้าเลือกหนึ่งเพลงจากทุกอัลบั้มที่ตรงกับชีวิตช่วงนี้ที่สุด จะเลือกเพลงอะไร? ปัน: ‘I Just Wanna Know’ แล้วกันครับ เพราะผมอยากเมคชัวร์อีกครั้งว่าความรักของเรายังมีอยู่ไหม หมายถึงผมกับแฟนคลับนะ เพราะเราหายไปนาน เลยอยากรู้ว่ามันคือรักจริงหรือเปล่า? ยังรอกันอยู่หรือเปล่า หลังจากลาสิกขาออกมา ช่วงนี้ได้ทำอะไรบ้าง? ปัน: หลังจากสึกผมยังไม่ค่อยได้ไปไหนครับ ส่วนใหญ่ก็ไปยิมแถวบ้าน กลับมาออกกำลังกายเหมือนเดิม แต่ตอนนี้มีกิจกรรมเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างคือกลับไปวัดที่ผมบวช ไปนั่งสมาธิ แล้วก็ไปเป็นเด็กวัดครับ ผมภูมิใจนะที่ได้เป็นเด็กวัด รู้สึกว่าไปแล้วสบายใจ เป็นอีกที่ที่สงบดี เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนที่เป็นพระแล้วเราไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้เครียด Photograph: Lalitphatปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม เรื่องราวจากช่วงบวช มีอะไรที่อยากเอามาเขียนเป็นเพลงไหม? ปัน: ได้เยอะครับ ตอนบวชผมชอบถามพระรูปอื่นๆ ว่าทำไมถึงมาบวช ชีวิตก่อนหน้านี้เป็นยังไง มีครอบครัว มีคนรัก มีลูกไหม แล้วทำไมถึงทิ้งสิ่งเหล่านั้นมาอยู่ตรงนี้ ผมได้ฟังเรื่องราวของแต่ละคน แล้วรู้สึกว่าหลายๆ เรื่องมันเป็นอินสไปเรชันที่เอามาเขียนเพลงต่อได้ครับ หลังจากหายไปสามเดือน พอกลับมาแล้วต้องรื้อฟื้นอะไรใหม่บ้าง ทั้งการร้องเพลงและการเพอร์ฟอร์ม? ปัน: แน่นอนครับ เพราะไม่ได้ร้องเพลงหรือเพอร์ฟอร์มมานาน ก็จะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ต้องรื้อฟื้นหลายอย่าง ทั้งออกกำลังกาย ฝึกร้องเพลง ฝึกเพอร์ฟอร์แมนซ์ รวมถึงปรับเวลานอนและการกิน ซึ่งช่วงนี้เป็นสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับผม เพราะน้ำหนักลดไปหกกิโลตอนบวชครับ แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วครับ อยู่มาได้เดือนนึงก็เริ่มปรับตัวได้ รู้สึกว่าหลายๆ สิ่งจะคอยเข้ามาแทรกแซงความสงบของเราตลอดเวลา แต่เราก็พยายามบาลานซ์ให้ยังทำงานได้ และยังอยู่กับความจริงที่เราต้องเดินไล่ล่าความฝันต่อไป Photograph: Lalitphatปัน-สรณวรรธ พิชัยรณรงค์สงคราม หลังจบคอนเสิร์ตแล้ว ก้าวต่อไปของปันคืออะไร? ปัน: ก็มีทำเพลงครับ แล้วก็อยากจะปล่อยอัลบั้มที่สอง ตอนนี้กำลังทำเพลงสต็อกไว้เพิ่มเรื่อยๆ แล้วก็กลับมาทัวร์ แต่ก็จะคิดเรื่องบาลานซ์มากขึ้น รู้ว่าลิมิตของตัวเองควรอยู่ตรงไหนที่จะทำให้เราไม่หักโหมเกินไป แต่ก็ไม่ได้เบาเกินไปครับ แล้วมองภาพตัวเองในปีหน้าไว้อย่างไร? ปัน: ผมว่าน่าจะจริงมากขึ้นครับ อยากขยายความจริงในทุกอย่างที่ทำ ไม่ว่าจะเป็นผลงานหรือสเตตัสของตัวเอง จากเมื่อก่อนที่อาจจะมีการปรุงแต่งอยู่บ้าง ปีหน้าผมอยากให้มันเพียวที่สุด สิ่งที่ผมยึดมาตลอดคือความเรียล ความจริงกับผลงาน และความชัดเจน รู้สึกว่าอยากอัปเกรดตรงนี้ให้มากขึ้นครับ

เราเดินทางมาถึงถนนเดโชในช่วงบ่าย แดดยังคงแรงกล้าอยู่ภายนอกทว่าความกดอากาศที่เริ่มลดต่ำลงเป็นสัญญาณเตือนว่าสายฝนกำลังจะมา มันเป็นเรื่องแปลกอยู่สักหน่อยที่เรามาถึงก่อนเวลาเปิดร้าน จึงถือโอกาสมุดผ่านประตูด้านหลังแล้วก้าวขึ้นบันไดไปยังบาร์ไวน์ ซึ่งมีโรงภาพยนตร์ขนาดกะทัดรัดซ่อนตัวอย่างลงตัวอยู่ที่ชั้นบน การมาถึงในลักษณะนี้ หากเป็นในภาพยนตร์คงต้องเคล้าด้วยเสียงดนตรีเครื่องสายที่ค่อยๆ ดังขึ้นพร้อมเทคนิคภาพสโลว์ซบตา แต่สำหรับที่นี่ สิ่งที่ต้อนรับเรากลับเป็นไวน์เย็นๆ สักแก้วและกลิ่นอายจางๆ ของไม้ปาร์เกต์สุดคลาสสิก และนั่น... คือคอนเซปต์ทั้งหมดของสถานที่แห่งนี้ Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ในยุคสมัยที่โรงภาพยนตร์อิสระทั่วเมืองกรุงกำลังค่อยๆ ปิดไฟมืดลงและทยอยหายไปอย่างเงียบเชียบ วะนา-ณัฐชนน วะนา, เมี่ยง-ภัคพล ศรีรองเมือง และ ดิตถ์ ธนะเศรษฐวิไล กลับเลือกที่จะเดินสวนกระแส พวกเขานำสิ่งที่ตัวเองรัก ทั้งภาพยนตร์ ไวน์ อาหาร และหนังสือ มารวมกันไว้ในตึกเก่าอายุราว 70 ปี โดยมีกลุ่มเพื่อนพ้องกว่าสิบชีวิตจากแวดวงบันเทิงและศิลปะมาร่วมแรงร่วมใจ ผลลัพธ์ที่ได้คือ ‘ศาลาเสน่หา’ สถานที่ที่สร้างขึ้นจากความเชื่ออันแสนคลาสสิกที่ว่า การตีตั๋วออกไปดูหนังนอกบ้าน ควรเป็นเรื่องของความโรแมนติกอีกครั้ง Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha เราพบกับพวกเขาทั้งสามคนที่ชั้นบนบริเวณโซนร้านหนังสือ นั่งลงบนเก้าอี้ท่ามกลางงานไม้ ในขณะที่แสงบ่ายลอดผ่านทิวไม้ภายนอกลงมาทาบทับบนพื้นห้อง ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณบ่ายสองโมงพอดี Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ตึกเก่าที่มีหลายชีวิตในอดีต พวกเขามีเงื่อนไขที่ค่อนข้างพิถีพิถันและชัดเจน ตัวร้านจะต้องไม่รบกวนชุมชนดั้งเดิมที่ตั้งรกรากอยู่ก่อนแล้ว และมันต้องเป็นพื้นที่ที่สามารถดึงดูดให้ผู้คนทอดน่องอยู่ได้นานถึงสามสี่ชั่วโมง ไม่ใช่สถานที่ที่คุณแค่แวะมาทำธุระแล้วรีบจากไป แต่เป็น ‘ห้องนั่งเล่นทางวัฒนธรรม’ ที่คุณพร้อมจะทิ้งตัวจมดิ่งลงไปกับมัน Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Seneha Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha โครงสร้างของตึกนี้ตอบรับความทะเยอทะยานดังกล่าวได้อย่างยอดเยี่ยม ด้วยอายุกว่า 70 ปี (และถ้านับอายุของที่ตั้งก็ยาวนานกว่านั้นอีก) ตึกนี้เคยสวมบทบาทมาแล้วมากมาย ตั้งแต่บ้านพักอาศัยของครอบครัวหนึ่งนานกว่าสามทศวรรษ คลินิก ร้านขายยา ร้านขายของเก่า มาจนถึงร้านเครื่องประดับ “ตอนที่เรามาดูตึกนี้ครั้งแรก เราใช้เวลาเดินดูแค่ 15 นาที แล้วก็รู้เลยว่า... ใช่ ที่นี่แหละ” ร่องรอยในอดีตยังคงมีให้เห็นหากคุณสังเกตดีๆ เช่น ลิฟต์ขนเพชรพลอยโบราณ และห้องเซฟนิรภัยซึ่งปัจจุบันถูกเปลี่ยนหน้าที่ไปเก็บขวดไวน์ได้อย่างมีเสน่ห์ ทั้งสามคนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรักษาอดีตเหล่านี้ไว้ให้ได้มากที่สุด ไม้ปาร์เกต์ดั้งเดิม เฉดสีบนกำแพง หรือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เปี่ยมด้วยประวัติศาสตร์ ถูกเก็บรักษา ซ่อมแซม และปล่อยให้เป็นไปตามกาลเวลา Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ทาง Godmother Studio เป็นผู้ดูแลเรื่องสถาปัตยกรรม และลายเซ็นที่ชาญฉลาดที่สุดของพวกเขาอยู่เหนือศีรษะเราขึ้นไป ทีมสถาปนิกนำรูปทรงของกันสาดเพดานเก่ามาตีความใหม่ ให้กลายเป็นห้องอาหารที่มีความโค้งมนละมุนตา ดูเหมือนเปลือกหอยที่ราบรื่นและมีเส้นสายที่โฉบเฉี่ยว เราตกหลุมรักมันทันทีที่เห็น รูปทรงประติมากรรมอันจัดจ้านที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โครงหลังคาของตึกเก่าคร่ำคร่าขนาดนี้ เป็นการจับคู่ที่สร้างความประหลาดใจอย่างเงียบเชียบ และความประหลาดใจนั้นเองคือเสน่ห์ที่แท้จริง ไวน์ที่จดจำสถานที่ ถัดมาคือเรื่องของไวน์ ซึ่งพวกเขาจริงจังไม่แพ้โปรแกรมฉายหนัง วะนาดูแลบาร์อีกสามแห่งอยู่แล้ว (ซึ่งได้แก่ no bar wine bar, Khaoya Archive และ Salon Kiku) และเขาหลงใหลในศาสตร์นี้มากจนถึงขั้นไปเรียนต่อด้านนี้อย่างเอาจริงเอาจัง โดยมีเขาและดิตถ์ร่วมกันดูแลเรื่องเครื่องดื่มของที่นี่ วะนากล่าวว่า ไวน์เป็นเครื่องดื่มที่เหมาะกับการหวนระลึกถึงความหลัง ส่วนเมี่ยงเสริมว่า เพื่อนของเขาคนนี้ไม่มีวันบอกคุณหรอกว่าเขาชอบไวน์ขวดไหนที่สุด เพราะคำตอบมักจะขึ้นอยู่กับอารมณ์หรือห้วงเวลาที่คุณกำลังเผชิญอยู่ ณ ขณะนั้นมากกว่า Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha   ดังนั้น บาร์จึงถูกหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ภาพยนตร์ แทนที่จะวางแยกไว้ข้างๆ จุดประสงค์คือการผลักดันให้ภาพยนตร์ก้าวข้ามผ่านแค่ภาพและเสียง ไปสู่รสชาติและกลิ่นสัมผัส คุณสามารถถือแก้วไวน์เข้าไปในโรงภาพยนตร์ได้ ซึ่งภายในจัดวางด้วยที่นั่งแบบนุ่มและโต๊ะตัวเล็ก โดยพื้นที่สามารถปรับเปลี่ยนเลย์เอาต์ได้ตามความเหมาะสมของกิจกรรมในแต่ละสัปดาห์ การจับคู่ ระหว่างหนังและไวน์นั้นผ่านกระบวนการคิดมาอย่างละเอียด ‘มีหนังหลายเรื่องมากครับที่เราดูปุ๊บ แล้วคิดขึ้นมาทันทีว่ามันควรจะดื่มคู่กับไวน์ตัวไหน’ วะนาเล่า ‘บางครั้งมีเมนูอาหารที่เชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องในหนังที่คุณสามารถสั่งมาทานได้ด้วย’ ส่วนดิตถ์มองในมุมของตัวแปรที่ต่างออกไป นั่นคือสภาวะอารมณ์ของผู้ชมยามที่มาถึง “ความรู้สึกตอนที่คุณกำลังกรึ่มๆ กับตอนที่สติครบถ้วน สามารถเปลี่ยนวิธีที่คุณมองหนังเรื่องหนึ่งไปเลยนะ” ‘มันอาจจะทำให้หนังสนุกขึ้น หรือไม่ก็ดูไม่รู้เรื่องไปเลย มันขึ้นอยู่กับว่าหนังเรื่องนั้นเล่าเรื่องเกี่ยวกับอะไร’ Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ด้านอาหารก็ใช้สัญชาตญาณเดียวกัน ในช่วงกลางวัน พื้นที่ชั้นล่างจะเสิร์ฟชาจีนกลิ่นหอมกรุ่น ทว่าเมื่อราตรีมาเยือน มันจะกลายร่างเป็นบาร์ที่มีไวน์กว่า 2,000 ฉลากจากทั่วทุกมุมโลก โอบล้อมด้วยราวผ้าม่านวงกลมขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากกึ่งกลางเพดาน งานดีไซน์ที่ช่วยทลายความแข็งของโครงสร้างตึก และเมื่อเคล้ากับเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่า มันช่วยขับเน้นแสงไฟให้มีมิติอย่างปฏิเสธไม่ได้ ส่วนเมนูอาหารเน้นความอบอุ่นเรียบง่ายมากกว่าการโชว์เทคนิคซับซ้อน ทานง่าย อยู่ท้อง มีกลิ่นอายความเป็นไทย และปรับเปลี่ยนไปตามฤดูกาลหรือเทศกาลภาพยนตร์ โดยมีการวางแผนเมนูล่วงหน้าถึงสองเดือน ในเดือนกรกฎาคมนี้ พวกเขามีนัดสำคัญ ภาพยนตร์ระทึกขวัญล้างแค้นของผู้กำกับ ‘เป็นเอก รัตนเรือง’ เรื่อง ครัวสาว (Morte Cucina) เรื่องราวความแค้นอันเยือกเย็นที่ซ่อนอยู่ในอาหารจานโปรด กำลังจะเข้าฉาย และตลอดโปรแกรมนี้ ทางครัวจะรังสรรค์เมนูสุดพิเศษเพื่อเสิร์ฟคู่กัน เพื่อให้อาหารบนโต๊ะและอาหารบนจอบรรเลงทำนองตอบรับซึ่งกันและกัน Photograph: Sala SanehaMorte Cucina เสียงที่เป็นตัวของตัวเอง ถึงแม้จะพูดเรื่องมู้ดแอนด์โทนเป็นหลัก แต่เมี่ยง ผู้รับหน้าที่ดูแลตารางฉาย ยืนยันหนักแน่นว่าที่นี่ไม่ใช่เทวสถานสำหรับภาพยนตร์ที่ดูยากจนเกินไป หนังอาร์ตเฮาส์และหนังคลาสสิกน่ะมีแน่ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ตารางฉายจะปรับเปลี่ยนตามบรรยากาศ เวลา และอารมณ์ของผู้คนในวันนั้นๆ “เราชอบพื้นที่ที่อุทิศตนให้กับอะไรบางอย่าง และเราอยากให้โรงหนังแห่งนี้มีเสียงที่เป็นตัวของตัวเอง”   Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ‘มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อล่าเงินทุนอย่างเดียว มันไม่ได้เกี่ยวว่าจะเป็นหนังอินดี้หรือไม่ แต่มันคือเรื่องของความหลากหลาย’ ด้วยความที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน เมี่ยงรู้ดีว่าเส้นทางของคนทำหนังหน้าใหม่หรือผู้เริ่มต้นนั้นยากลำบากเพียงใด ดังนั้น ส่วนหนึ่งของรอบฉายจะถูกกันไว้ให้กับผู้กำกับรุ่นใหม่และคนทำหนังหน้าใหม่ที่เพิ่งมีผลงานชิ้นแรก รวมถึงการเปิดพื้นที่ให้กับศิลปินได้ถ่ายทอดผลงานและทัศนศิลป์ โดยหวังว่าจะทำให้หมุดหมายแห่งนี้เป็นมากกว่าแค่ ‘สถานที่’ แต่เป็นพื้นที่ที่ผู้คนจะได้มาปะทะสังสรรค์กับชีวิตในหลากหลายรูปแบบพร้อมๆ กัน เราถามทิ้งท้ายว่า พวกเขาไม่กลัวหรือว่าทุกอย่างอาจจะพังครืนและไม่สามารถประคับประคองไปด้วยกันได้ เมี่ยงตอบโดยไม่ลังเล ‘ศาลาเสน่หารวมสองสิ่งที่เราหลงใหลเข้าไว้ด้วยกันครับ ต่อให้เราถอยออกมามองในฐานะคนนอก เราก็ยังอยากให้ที่นี่อยู่ไปนานๆ เพราะเราคิดว่าพื้นที่แบบนี้มันจำเป็นสำหรับเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ’ ความฝันของพวกเขา ทั้งเรียบง่ายทว่ายิ่งใหญ่ในคราวเดียว ก็คือการได้เห็นผู้คนก้าวเท้าออกจากบ้าน แล้วมานั่งรวมตัวกันในความมืดอีกครั้ง และหวังว่าสิ่งนี้จะจุดประกายให้คนอื่นๆ ในพื้นที่อื่น ลุกขึ้นมาสร้างสรรค์ห้องนั่งเล่นเล็กๆ แบบนี้ในชุมชนของตัวเองบ้าง Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha Photograph: Lalitphat BumrungkarnSala Saneha ร้านหนังสือที่เรานั่งคุยกันก็ทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขัน มันคือห้องสมุดขนาดย่อมที่รวบรวมหนังสือที่ได้รับบริจาคจากผู้ก่อตั้งและกลุ่มเพื่อนสนิท ครอบคลุมตั้งแต่เรื่องการเมือง สังคม ไปจนถึงศิลปะ บนชั้นไม้จัดวางสลับกับผลงานศิลปะหมุนเวียนจากศิลปินชื่อดัง โดยมีหนังสือจากสำนักพิมพ์ Vacilando Bookshop และ shortshorts.bkk ร่วมอวดโฉมอยู่บนแผงด้วย Photograph: Daniel McFadden / Sony Pictures Classics / EverettWhiplash (2014) หากสถานที่แห่งนี้เป็นภาพยนตร์สักเรื่อง พวกเขาทั้งสามคนเห็นพ้องต้องกันว่ามันคือเรื่อง Whiplash (2014) ไม่ใช่เพราะความโหดร้ายทารุณในเนื้อเรื่องหรอกนะ แต่เป็นเพราะความเข้มข้นของการลงมือสร้างสรรค์มันขึ้นมา และยิ่งไปกว่านั้น มันคือการเฉลิมฉลองให้กับสิ่งที่คุณเชื่อมั่น...เชื่ออย่างเข้าเนื้อและลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ ตอนที่เราเดินออกมา แสงแดดบ่ายได้ลบเลือนไปจากพื้นห้องแล้ว แทนที่ด้วยกลุ่มก้อนของเมฆฝน และใครบางคน จากที่ไหนสักแห่งในตึก... เริ่มต้นเปิดขวดไวน์แล้ว

‘ดนตรีนมเย็น เนื้อเพลงอเมริกาโน่’  ประโยคนี้อาจเป็นคำอธิบาย ‘Whal & Dolph’ ที่ชัดที่สุดในความทรงจำของใครหลายคน ตลอดเกือบ 10 ปีที่ผ่านมา วงอินดี้ป็อปดูโอ้อย่าง Whal & Dolph ค่อยๆ แหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรของวงการเพลงไทย ภายใต้ท่วงทำนองนุ่มๆ และดนตรีสีพาสเทลแบบที่หลายคนคุ้นเคย บทเพลงของพวกเขามักซ่อนเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ทั้งขมปร่าและเปราะบางเอาไว้เสมอ เหมือนเพลงรักที่ฟังง่าย แต่กลับแทงใจดำแบบไม่รู้ตัว แต่ขณะเดียวกันเมื่อทั้งคู่ทำเพลงรัก ก็สามารถเล่ามันออกมาได้จริงใจจนยากที่จะไม่รู้สึกอะไรตาม จากวันที่เริ่มต้นในฐานะวงเล็กๆ เติบโตมาพร้อมซีนอินดี้ วันนี้ ‘น้ำวน-วนนท์ กุลวรรธไพสิฐ’ และ ‘ปอ-กฤษสรัญ จ้องสุวรรณ’ กำลังจะพา Whal & Dolph เดินเข้าสู่ปีที่ 10 พร้อมคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งที่ 3 และเป็นคอนเสิร์ตอะคูสติกเต็มรูปแบบครั้งแรกของวง บทสนทนาครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของคอนเสิร์ตใหม่ แต่อาจเป็นเหมือนการชวนย้อนมองการเดินทางเกือบหนึ่งทศวรรษของทั้งคู่ ผ่านบทเพลง ความสัมพันธ์ และการเติบโตของคนสองคนที่ยังคงรักการทำดนตรีเหมือนวันแรกที่เริ่มต้น Photograph: LalitphatWhal&Dolph คอนเสิร์ตใหญ่ครั้งที่ 3 ทำไมถึงเลือกเล่าเรื่องผ่านซาวด์อะคูสติก? ปอ: เพราะว่าเราทำแบบไม่อะคูสติกมาแล้วสองครั้ง มันเริ่มมาจากเราไปเล่นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งที่แล้ว ซึ่งมันมีเซตอะคูสติกอยู่ช่วงกลางของคอนเสิร์ต เราเลยรู้สึกว่า เห้ย.. มันงดงามจังเลย ถ้าเอาส่วนนั้นมาขยายให้เป็นโชว์เต็มๆ ทั้งโชว์มันจะเป็นยังไงนะ ก็เลยเป็นที่มาของคอนเสิร์ตนี้ครับ น้ำวน: พูดถ้าพูดจริงๆ เลยคือค่ายอยากดูครับ (หัวเราะ) เขาดู session นั้นแล้วประทับใจมาก ก็เลยอยากเห็น เราสองคนก็สนใจด้วยและคิดว่าคนดูน่าจะอยากดูไปพร้อมกัน Photograph: LalitphatWhal&Dolph   ปีนี้ Whal & Dolph กำลังจะครบรอบ 10 ปี พอมองย้อนกลับไป ทั้งสองคนรู้สึกอย่างไรกับเส้นทางที่ผ่านมา? น้ำวน:  จริงๆ ก็รู้สึกแป๊บเดียวเลยครับ ยังรู้สึกกันว่าเหมือนเพิ่งทำกันอยู่เลย ทุกวันนี้ก็รู้สึกยังสนุกอยู่ แล้วก็ถ้าจะรู้สึกจริงๆ ว่าวงเราผ่านมา 10 ปี ก็ขอพูดถึงแฟนเพลงแล้วกันครับ มันจะมีช่วงแรกนะที่เราทำวงแล้วก็มีคนมาตามที่หน้าเวที จนถึงทุกวันนี้ผ่านมาจะสิบปีแล้วยังมีคนหน้าเดิมตั้งแต่วันแรกมาเลย  ปอ: เขาก็เริ่มมีอายุมากขึ้น เราก็เริ่มมีอายุมากขึ้น  น้ำวน: อันนั้นคือข้อเท็จจริงนะ (หัวเราะ) ปอ: หลายๆ คนที่เราเจอตั้งแต่เขาเป็นนักเรียน ทุกวันนี้ก็ทำงานแล้ว บางคนมาทำงานกับเราก็มี  แฟนคลับเราบางคนตอนนี้ก็เป็นศิลปินด้วยนะ ต้องใช้คำว่าเติบโตไปด้วยกัน ภูมิใจไปด้วยกันครับ Photograph: LalitphatWhal&Dolph ‘Whal & Dolph Shine Rain Acoustic Concert’ ทำไมต้องชายเลน? ปอ: ตอนแรกเรายังคิดไม่ออกว่าจะเอาชื่อคอนเสิร์ตไหนดี แต่มีวันหนึ่งเราไปเล่นที่เชียงใหม่ นั่งกินข้าวกันอยู่แล้วอยู่ดีๆ พี่ท็อปมือเบสก็พูดขึ้นมาว่า  ‘เห้ย.. ชื่อชายเลน ป่าชายเลน’ เราเลยคิดว่า คำว่า ‘ชายเลน’ มันดูมีเสน่ห์ดี เราเอามาทำอะไรได้บ้างนะ เราก็เลยคิดว่าถ้าเป็นภาษาอังกฤษ  ‘ไชน์’ (Shine) ก็คือ ‘แสง’ ‘เรน’ (Rain) ก็คือ ‘ฝน’ เราเลยคิดว่ามันก็เหมือนเพลงของเราที่มีทั้งเพลงที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแดดส่องลงมา แล้วก็มีบางเพลงที่ฟังแล้วก็รู้สึกเหมือนฝนกำลังตกอยู่ เลยคิดว่าเป็นคอนเซปต์ที่ดีครับ น้ำวน: มันก็ดูเหมาะสมกับวงด้วย อย่างคอนเสิร์ตครั้งแรกเราใช้ชื่อว่า ‘Whal & Dolph Fish Market’ ก็จะเกี่ยวกับตลาดปลา อันที่สอง ‘Whal & Dolph Ocean Park Concert’ ก็ยังอยู่ในมหาสมุทรอีก แล้วพอมาเป็นชายเลนมันดูไทยๆ ดี แต่ก็ยังอยู่ติดทะเลนะ แล้วเหมาะกับพวกเราด้วย เราก็เลยเอามาปรับแก้ให้มันไม่ได้รู้สึกถึงโคลนขนาดนั้น เลยเป็นที่มาของชื่อนี้ Photograph: LalitphatWhal&Dolph เมื่อลดทอนทุกอย่างให้เหลือเพียงเสียงร้องกับเครื่องดนตรีไม่กี่ชิ้น ซาวด์ของ Whal & Dolph เปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง ปอ: พอถอดเครื่องดนตรีหลายๆ ชิ้นไป หรือบางทีอาจจะไม่ได้ถอดทั้งหมด อาจจะเปลี่ยนจากกีตาร์ไฟฟ้ามาเป็นกีตาร์ที่มันดูอะคูสติกมากขึ้น ผมว่ามันให้ความจริงใจที่เพิ่มขึ้นนะ อย่างเพลง ‘รอให้เธอบอก’ พอมันมาเป็นกีตาร์โปร่งผมว่ามันให้ความรู้สึกที่ออแกนิคขึ้น เหมือนปกติพอฟังไลน์นี้มันอาจจะเหมือนนั่งอยู่ในเมืองใหญ่ แต่พอมันมาเป็นกีตาร์โปร่งมันกลายเป็นเหมือนเรานั่งอยู่ในป่า น้ำวน: พอเป็นอะคูสติกมันจะมีแค่เนื้อร้องแล้วก็ดนตรีที่มันคลอกันไป โดยที่มันจะไม่ได้เป็นสีสันที่ฉูดฉาดมาก คุณก็จะได้ฟังเนื้อเพลงด้วยอารมณ์แบบนั้นจริงๆ มันจะไม่มีอะไรมาดึงความสนใจมากไปกว่าการมีดนตรีแล้วก็มีเนื้อร้อง ปอ: วิธีการร้องและวิธีการเล่นมันก็ไม่เหมือนกันด้วย สมมติปกติเลเวลในการร้องออกไปในโชว์เต็มๆ อาจจะต้องใช้พลังในการร้อง 80% แต่อะคูสติกอาจจะใช้พลัง 80-90% แต่มันจะมีช่วงที่เบาก็เบาเลย ดังก็ดังเลย แต่โชว์ปกติช่วงที่เบามันก็ไม่ได้เบามาก เพราะฉะนั้นมันจะเห็นถึงอารมณ์ที่ชัดเจนขึ้น บางเพลงผมอาจจะต้องหลบเสียงหรือร้องให้เบาลง เพราะถ้าร้องดังแล้วดนตรีมันเบา มันก็จะไม่พอดี อะคูสติกจะได้เห็นความแตกต่างตรงนั้นซึ่งมันจะไม่เหมือนกับโชว์ปกติ Photograph: LalitphatWhal&Dolph ซิงเกิ้ลใหม่ ‘สักวันหนึ่ง’ เพลงที่มีกลิ่นอายโซลและกรูฟแตกต่างจากเพลงก่อนๆ  ปอ: สักวันหนึ่ง เป็นเพลงที่เราอยากลองทำดนตรีแบบที่เราฟังอยู่ตอนนี้ ช่วงนี้ต้องบอกว่าเราก็ชอบฟังเพลงโซลมาก อาจจะด้วยวัยที่มันมากขึ้นนิดหน่อยจากเดิม (หัวเราะ) ก็เริ่มหาอะไรที่รู้สึกว่าเราชอบ อยากมีเพลงแบบนี้บ้างในแบบของเรา ก็เลยออกมาเป็นแบบสักวันหนึ่ง พอทำออกมาแล้วก็รู้สึกว่า เออ.. เจ๋งดีเหมือนกันนะ ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน น้ำวน: เหมือนเราพยายามจะทำเพลงแบบนี้หลายเพลง แต่ก่อนหน้านี้ทำกันเองแล้วเราก็ยังไม่เข้าใจมัน เลยทำออกมาไม่ได้โซลขนาดนั้น แต่เพลงนี้เรามีพี่มดที่เป็น co-producer มาช่วย แล้วเขาก็เก่งด้านนี้ เลยช่วยกันทำออกมาได้อย่างน่าพอใจ Photograph: LalitphatWhal&Dolph ‘สักวันหนึ่ง’ เป็นเพลงรักหรือเพลงเศร้า? ปอ: ผมว่ามันเป็นทั้งสองมุมเลยนะ ในมุมผมความเศร้าของเพลงนี้มันคือการที่คนๆ นึงไม่ถูกมองเห็น อาจจะรู้จัก อาจจะได้เจอกัน แต่ความสุขของเพลงนี้มันก็คือการที่เราได้แอบรู้สึกดี และหวังดีต่อใครสักคนนึง มันเป็นความรู้สึกที่ดีแต่ก็ยังแอบเศร้าอยู่ เพราะเราก็อยากให้เค้ามองเห็นเราเหมือนกัน  ‘มันเหมือนเพลงเพลงนึงที่คุณชอบฟัง แต่คุณก็ไม่รู้หรอกว่าเพลงนั้นมันอยู่ตรงนี้มาตลอด’ น้ำวน: ผมว่ามันมีความหวังแล้วกัน มันอยู่สองขาระหว่างระหว่างเศร้ากับไม่เศร้า ฟังแล้วก็รู้สึกว่าเรามีความหวังที่ดีๆ ให้กันแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง อัลบัมใหม่ที่กำลังทำอยู่ แตกต่างจากที่ผ่านมาอย่างไรบ้าง? ปอ: ปกติอย่างอัลบั้มแรก ‘RAYON’ เราทำทีเดียวเพราะมีของที่เก็บไว้หลายปีตั้งแต่เด็กๆ ส่วนอีพีที่ 2 ก็คือ ‘EP. PAR-K’ เป็นช่วงรอยต่อระหว่างอัลบั้มหนึ่ง เราอยากทำอัลบั้มสองแต่รู้สึกว่าเราต้องปล่อยสี่ตัวนี้ออกมาก่อน  จากนั้นชุดเต็มชุดที่ 2 คือ ‘WILLISHMARA (วิลิศมาหรา)’ มันเป็นช่วงโควิด เราก็ทำตามใจของเรานี่แหละ ส่วนอัลบั้มใหม่เราไม่ได้ปล่อยมาหลายปีแล้วถ้าพูดตรงๆ อัลบั้มนี้มันเป็นอะไรที่เชื่อมโยงกับพวกผมตอนนี้ ซึ่งจริงๆ ทุกอันมันก็เชื่อมโยงกับพวกเราในตอนนั้น Photograph: LalitphatWhal&Dolph น้ำวน: พอหลังจากวิลิศมาหรามันจะเริ่มทำงานยากขึ้นเพราะเราก็เริ่มทำเพลงมาเยอะขึ้น การทำอัลบั้มจริงๆ แล้วผมตั้งใจอยากทำทีเดียวให้เป็นเรื่องเดียวกัน แต่มันก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ซะทีเดียว ช่วงรอยต่อระหว่างวิลิศมาหราและอัลบั้มใหม่ที่จะถึง มันจะมีซิงเกิ้ลที่จะถูกปล่อยออกมาประมาณ 4-6 เพลง ผมถือว่าเป็นการทดลองของพวกเรา ซึ่งมันก็จะไม่ได้ไปรวมอยู่ในอัลบั้มใหม่  ปอ: ถ้าใครตามเรามาตั้งแต่เด็กจนโตจะรู้ว่าการเติบโตของพวกเรามันอยู่ในบทเพลงทุกเพลงของเราอยู่แล้ว ซึ่งผมเชื่อว่ามันจะมีเพลงอีกหลายเพลงที่เป็นเพลงโปรดของผมที่อยู่ในอัลบั้มนี้แล้วยังไม่ได้ปล่อยออกมา ก็อยากให้รอฟังกันครับ น้ำวน: แล้วก็หวังว่าทุกคนจะได้เพลงโปรดเพลงใหม่เพิ่มขึ้นนะ Photograph: LalitphatWhal&Dolph วันธรรมดาของสองปลา กับสถานที่โปรดในกรุงเทพฯ ช่วงนี้ น้ำวน: ถ้าโปรดเบอร์หนึ่งเลยคือบ้านครับ ผมชอบอยู่บ้านมากไม่ชอบออกไปเจอคน แต่ว่าถ้าที่โปรดอีกที่หน่ึงที่ไปบ่อยก็คือแม็คโครครับ ชอบไปซื้อของมาทำอาหาร ปอ: ถ้าเอาตอนนี้อันดับหนึ่งก็คือที่ปีนผา เพราะรู้สึกว่าหลังๆ ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเท่าไหร่ เมื่อก่อนชอบไปเตะบอลกับเพื่อนหรือไปตีแบด แต่หลังๆ เริ่มรวมตัวยากเลยคิดว่าไปคนเดียวก็ได้ รู้สึกว่ายิมปีนผาเป็นที่ฮีลใจของผมตอนนี้ เวลาไป ไปคนเดียว? ปอ: ไปคนเดียวครับ แต่ก็บางครั้งก็จะมีน้องๆ ติดสอยห้อยตามไป แต่จริงๆ แล้วคนที่ชวนผมไปก็คือ ‘อูปิม ลานดอกไม้’ เขาก็ไปปีนกับผมบ่อยๆ น้ำวน: เดี๋ยวจบคอนเสิร์ตนี้ผมจะไปลองปีนเขาดู เผื่อผมจะเป็นที่โปรดที่ใหม่บ้าง ในฐานะศิลปิน ทั้งสองรู้สึกอย่างไรกับการเติบโตของซีนไลฟ์เฮาส์ในกรุงเทพฯ ช่วงที่ผ่านมา ปอ: ผมมองว่าจริงๆ แล้วไลฟ์เฮาส์มันเป็นที่ที่ดีมากเลยนะ อย่างตอนเราเด็กๆ ช่วงเรียนมหาลัยมันมีไลฟ์เฮ้าส์ในกรุงเทพฯ แต่ไม่ได้เหมือนตอนนี้ซะขนาดนั้น เราก็เคยเป็นหนึ่งในวงดนตรีเล็กๆ ที่เคยไปเล่นไลฟ์เฮ้าส์พวกนั้น ไปเล่นกันเอง ดูกันเอง ขายบัตรกันเอง แต่ทุกวันนี้กรุงเทพฯ มันไม่เหมือนเดิม เพราะตอนนี้มีลูกค้าที่เป็นแฟนคลับแต่ละไลฟ์เฮ้าส์แล้วมันสวยงาม  เรียกว่าพอแต่ละที่ลงโพสต์ปุ๊บบางทีเขาก็ไม่รู้หรอกว่าวงอะไรจะมาบ้าง แต่คนก็เข้าไปสนับสนุน เปิดใจมากขึ้น ผมรู้สึกว่าความเจ๋งคือมันมีผู้ลงทุน มีโชว์ทุกอาทิตย์ แต่ละอาทิตย์บางที่ในหนึ่งวันมี 5-6 วง ซึ่งเป็นวงใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย แล้วก็มีวงเล็กๆ มาพ่วงด้วยเพื่อที่จะทำให้คนมารู้จักกับศิลปินใหม่ๆ มากขึ้น  น้ำวน: มันเจ๋งนะ อยู่ดีๆ มันก็ค่อยๆ มา มันไม่ใช่แค่เรื่องของแฟนคลับวงแล้ว มันมีกลุ่มแฟนคลับของเขา แล้วไม่ว่าเขาจะเอาวงอะไรมาคนก็จะรอแล้วก็ตื่นเต้น เหมือนไปแล้วเขาก็ได้ความประทับใจกลับบ้าน มันเป็นอุตสาหกรรมที่จะช่วยกันไป วงดนตรีก็จะมีที่ไปเล่นมากขึ้น แล้วพอไลฟ์เฮ้าส์เขาจัดแล้วมันประสบความสําเร็จเขาก็อยากจัดบ่อยๆ เพราะการจัดบ่อยมันก็จะรีเทิร์นกลับมาหาวง วงก็จะถูกจ้างซ้ำไปเรื่อยๆ ผมว่ามันดีนะ ถ้าให้เลือก 3 ไลฟ์เฮาส์ในกรุงเทพฯ ที่ประทับใจ ปอ: ที่หนึ่งผมให้ Melt Livehouse ผมว่าเมลท์เป็นไลฟ์เฮ้าส์ที่มาแรงมาก แล้วก็มีงานเกือบทุกวัน เรียกว่าเป็นตัวตึงเลย แล้วพวกเราก็เคยไปมาแล้วทั้งสองที่ (สาขาพระราม 4 และ Cloud 11) ดีทั้งสองที่เลย  น้ำวน: จริงๆ Blueprint Livehouse ผมก็ชอบนะ สถานที่มันเท่ แปลนมันจะเป็นแนวยาวแล้วก็ไม่ได้ใหญ่โตมาก รู้สึกว่าเล่นแล้วก็ได้ใกล้ชิดกับแฟนๆ เหมือนกัน ปอ: จริงๆ ขอ 4 ที่ได้ไหม (หัวเราะ) เมื่อก่อนมี ‘Decommune’ เดอคอมมูน ก็เป็นที่เท่ๆ แล้วล่าสุดน่าจะเป็น Volume Livehouse ซึ่งก็เป็นไลฟ์เฮ้าส์ที่มาแรงมากๆ ตอนนี้ ส่วนตัวผมเองบางทีก็ไปดูคอนเสิร์ต รู้สึกว่าสถานที่มันดูเป็นไลฟ์เฮ้าส์จริงๆ มีการจัดการที่ดี ซึ่งตอนนี้ก็อยากให้พวกผู้ใหญ่ในวงการหรือคนที่มีทุนทรัพย์ลงทุนกับสิ่งนี้ Photograph: LalitphatWhal&Dolph 3 เพลง 3 โลเคชันกรุงเทพฯ ในแบบฉบับ Whal & Dolph ปอ: นี่ผมมีที่นึง ‘บังเอิญ’ กับ ‘Rabbit’s Tale’ ครับ ชื่อภาษาอังกฤษของเพลงบังเอิญชื่อว่า (Rabbit’s Tale) มันเป็นชื่อของสถานที่หนึ่ง ลองไปดูนะครับว่ามันคือที่ไหน ตามชื่อเพลงเลย ทำไมถึงเป็นที่นี่? ปอ: เหตุผลคือเพราะว่ามันมีบางอย่างของผมเกิดขึ้นที่นั่นครับมันก็เลยเป็น ‘Rabbit’s Tale’ บอกแค่นี้พอ (ยิ้มกรุ้มกริ่ม) น้ำวน: ผมเอาเพลง ‘สิ่งที่สวยงาม’ เป็น ‘สวนเบญฯ’ แล้วกัน เคยไปวิ่งที่สวนเบญแล้วก็ฟังเพลงนี้ไปด้วย รู้สึกว่ามันเหมาะกับที่นี่มากเลย รู้สึกว่าบรรยากาศของเพลงกับบรรยากาศของที่นั่นมันเหมาะกัน มีความธรรมชาติ มีแสง ปอ: เพลงสุดท้าย ‘สักวันหนึ่ง’ สำหรับผมมันจะเป็น ‘ตึกช้าง’ เพราะตอนแต่งเพลงนี้ผมขับรถอยู่แล้วก็ผ่านตึกช้างพอดี มันจะเห็นแสงไฟของเมือง เพลงนี้มันมีความโซลแบบซิตี้ มีความเป็นเมืองตอนกลางคืน ผมคิดว่าถ้าคนเปิดเพลงนี้ฟังในกรุงเทพตอนกลางคืนเสียงแซ็กโซโฟนมันเหมาะมากเลย ถ้าต้องเลือกหนึ่งเพลงที่สะท้อนความเป็น Whal & Dolph ในวันนี้ได้ชัดเจนที่สุด ปอ: ถ้าวันนี้ผมให้เพลง ‘ดีใจรึเปล่า’ แล้วกัน รู้สึกว่ามันมีความเป็น New Era ของ Whal & Dolph ในตอนนี้ มันมีทั้งความชิลแล้วก็มีความหนักแน่นอยู่ในเพลง  เพลงพวกเรามันคือเพลงที่คุณจะคาดเดาไม่ได้ว่ามันเป็นเพลงรักหรือเพลงเศร้า แต่เพลงนี้มันตอบทุกอย่างเลย มีทุกๆ อย่างที่สวยงามของพวกเราอยู่ มีเมโลดี้ที่ผมชอบ มีไลน์กีตาร์ของพี่น้ำวนที่มันไพเราะ มีโซโล่ที่ดี มีทุกอย่างมันดูลงตัว น้ำวน: ผมให้ ‘สิ่งที่สวยงาม’ แล้วกัน คือดีใจรึเปล่ามันเป็นอีกฝั่งหนึ่งนะ แต่สิ่งที่สวยงามผมมองว่าเป็นอีกฝั่งของวงตอนนี้ที่ยังมีความเป็นเราเดิมๆ อยู่ แล้วก็มีซาวด์ที่มันใหม่ขึ้นแต่ว่าไม่โซลจ๋า วันนี้ Whal & Dolph ในวัยเกือบ 10 ปี อยากบอกอะไรกับตัวเองในวันแรกที่เริ่มทำวง ปอ: สำหรับผม ถ้าจะให้บอกตัวเองในวันแรกที่ทำใช่มั้ย.. โห.. ไปบอกอะไรมันดี (ใช้เวลาคิดสักพัก) จริงๆ ผมอยากไปบอกเด็กคนนั้นว่า มันจะมีวันที่ยากอยู่นะ แต่อย่ายอมแพ้ เพราะว่ามันก็จะมีวันที่ดีอยู่เหมือนกัน จริงๆ ผมค่อนข้างแฮปปี้กับสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมด รู้สึกว่ามันมีทั้งสิ่งที่ดีและสิ่งที่ยาก มันสวยงามทั้งหมดเลย ก็เลยบอกว่า เออ.. มันจะมีวันที่ดีและวันที่แย่แต่จะผ่านไปได้ น้ำวน: ผมก็อยากจะบอกว่าให้เล่นดนตรีต่อไปครับ อย่างผมเรียนดนตรีมา หลายคนที่เป็นเพื่อนก็จะมีความฝันที่อยากเป็นศิลปินหรือได้ทำงานดนตรีต่อ แต่เปอร์เซนต์มันน้อยมากๆ ไม่ค่อยเห็นทางเท่าไหร่เลย แล้วมันก็ไม่มีใครมาสนับสนุนให้มาทำงานตรงนี้ต่อได้นะ  ก็อยากบอกตัวเองว่าเล่นดนตรีต่อไปนะ เดี๋ยวมันจะมีสิ่งที่ดีๆ รออยู่ข้างหน้า Photograph: LalitphatWhal&Dolph อีก 10 ปีต่อจากนี้ อยากให้ผู้คนยังรู้สึกแบบไหนเวลาที่ได้ฟังเพลงของ Whal & Dolph ปอ: อันนี้เป็นคำถามที่ดีนะ เวลาผมเขียนเพลงทุกๆ เพลง ผมอยากให้เพลงมันอยู่เป็นเพื่อนของคนฟังนะ อย่างเช่นวันที่คุณมีความสุขมากเลย หรือบางทีคุณไม่รู้จะบอกใคร แต่ผมอยากให้รู้ว่าเพลงบางเพลงมันเข้าใจคุณ ในวันที่คุณรู้สึกยาก รู้สึกว่าชีวิตมันเหนื่อยจังเลย ผมก็อยากให้คุณได้ฟังเพลงบางเพลงของเราแล้วรู้สึกว่ายังมีเพลงนี้ที่เข้าใจนะ มันจะผ่านเรื่องแย่ๆ ไป ก็อยากให้เพลงเราอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณอีก 10 ปีผ่านไป น้ำวน: ก็อยากบอกว่าเวลาที่เล่นเพลงของพวกเรากันเอง ผมจะมีความสนุก อยากให้ทุกคนหาความสนุกของเพลงเราให้เจอแม้มันจะเป็นเพลงช้าหรือเพลงเศร้า แต่มันจะมีความสนุกอยู่ในนั้น ลองฟังดู ถ้าหาเจอคุณจะฟังเพลงของพวกเราเพราะขึ้นครับ

  หากพูดถึงคนบันเทิงมากความสามารถของไทย ชื่อของ ‘ป๋อมแป๋ม-นิติ ชัยชิตาทร’ คงเป็นหนึ่งในชื่อแรกๆ ที่หลายคนนึกถึง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาผ่านมาแล้วแทบทุกบทบาท ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็น พิธีกร นักแสดง โปรดิวเซอร์ ครีเอทีฟ และนักเขียน โดยเฉพาะภาพจำจากรายการ ‘เทยเที่ยวไทย’ ที่อยู่กับผู้ชมมายาวนาน แต่ในวัย 45 ปี วันนี้ของเขาดูแตกต่างออกไป จากคนที่เคยใช้ชีวิตหนักทั้งงานและปาร์ตี้ เขาค่อยๆ หันกลับมาใส่ใจตัวเองมากขึ้น ทั้งการเลิกดื่ม ออกกำลังกาย เล่นเทนนิส ทำขนม และใช้เวลากับสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้ใจสงบ ทั้งหมดนี้อาจเป็นภาพของป๋อมแป๋มในช่วงวัยที่เข้าใจชีวิตมากที่สุด วันที่เขาไม่ได้พยายามใช้ชีวิตให้เยอะเหมือนเดิมอีกแล้ว แต่เลือกใช้เวลาไปกับสิ่งที่สำคัญจริงๆ แทน วันที่ชีวิตเริ่มเบาขึ้น ‘การนอนให้พอ มันช่วยให้สุขภาพดีขึ้นจริง’ ป๋อมแป๋ม นิติ เล่าว่าจุดเริ่มต้นของการเลิกดื่มไม่ได้เกิดจากการอยากเปลี่ยนชีวิตครั้งใหญ่ แต่อยากลดน้ำหนักเฉยๆ แต่เมื่อหยุดไปสักพัก เขากลับรู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น สุขภาพจิตดีขึ้น และไม่อยากดื่มเหมือนเดิมอีกแล้ว แม้จะเป็นหุ้นส่วนบาร์หลายแห่งในกรุงเทพฯ ไม่ว่าจะเป็น OFTR Bar หรือ Mutual Bar แต่ทุกวันนี้เวลาไปสังสรรค์ เขามักสั่งโซดามะนาวแทน พร้อมเล่าว่ามนุษย์ยังต้องการการพบปะและวงสนทนา เพียงแค่ไม่จำเป็นต้องมีแอลกอฮอล์อยู่ในมือเสมอไป ถ้าจะเข้มแข็ง มันต้องเข้มแข็งด้วยตัวเอง ไม่ใช่วิ่งหนี เขาพูดติดตลกต่อว่า ‘เพื่อนฉันขี้เมาทุกคน ถ้าหนีหมดเพื่อนเลิกคบพอดี’  หลังหันมาเล่นกีฬา กินดี และจัดระเบียบชีวิตใหม่ สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือ ‘คุณภาพของเวลา’ ในแต่ละวัน เช้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยการวิ่ง ตีเทนนิส ทำขนม อ่านข่าว หรือเล่นกับแก๊งกระต่าย แค่ได้เวลาอันมีคุณภาพกลับมาวันละสองสามชั่วโมง สำหรับพี่ก็เยอะมากแล้ว เพราะ ‘ขนมปัง’ สอนให้ใจเย็น เมื่อเริ่มหันมาดูแลสุขภาพ ป๋อมแป๋มก็เริ่มใส่ใจกับสิ่งที่กินมากขึ้น จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่พาเขาเข้าไปเรียนทำอาหารและขนมที่ Le Cordon Bleu จากที่ตั้งใจเรียนแค่คลาสเบสิก กลับเรียนต่อยาวตั้งแต่อาหารคาวไปจนถึงของหวาน ทั้งที่เจ้าตัวยอมรับว่าเป็นคนใจร้อน และไม่คิดว่าจะชอบงานสายละเอียดแบบนี้ แต่สุดท้ายกลับหลงรักจังหวะของการทำขนม เพราะมันเป็นสิ่งที่รีบไม่ได้ View this post on Instagram A post shared by Niti Chaichitathorn (@theniti) ขนมปังมันบังคับให้เราใจเย็น จะรีบก็ไม่มีอะไรสุกเร็วขึ้น ทุกอย่างมีเวลาของมัน จากคนทำงานกองถ่ายที่คุ้นชินกับความเร่งรีบ การอยู่ในครัวจึงกลายเป็นพื้นที่ที่ช่วยให้เขาค่อยๆ สงบลง และเรียนรู้การปล่อยวางมากขึ้น ความชอบนี้ยังต่อยอดไปถึง CURF Cafe คาเฟ่เล็กๆ ที่หัวหิน ซึ่งเกิดขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเรียนทำขนมด้วยกัน Photograph: curf.curf.curf   ทุกเช้าที่เริ่มต้นด้วยกีฬา นอกจากการหันมาดูแลสุขภาพด้วยการกินและการพักผ่อน อีกสิ่งที่เห็นได้ชัดในชีวิตของป๋อมแป๋มช่วงนี้ คือการออกกำลังกายที่กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน โดยเฉพาะกีฬา ‘เทนนิส’ ที่เจ้าตัวยอมรับว่าอินมากเป็นพิเศษ View this post on Instagram A post shared by Niti Chaichitathorn (@theniti) ก่อนจะพูดถึงสนามเทนนิส เขาเล่าถึงพื้นที่โปรดในกรุงเทพฯ ที่สะท้อนวิธีใช้ชีวิตใหม่ของตัวเองได้ชัด ตั้งแต่ ‘theCOMMONS Thonglor’ ที่ชอบไปนั่งทำงานเพราะบรรยากาศพอดีๆ ซูเปอร์มาร์เก็ต และ ‘ตลาดคลองเตย’ ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตหลังเริ่มทำอาหารกินเอง ไปจนถึง ‘สวนลุมพินี’ พื้นที่ที่ทำให้รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้ไป Photograph: theniti ส่วนเรื่องเทนนิส ป๋อมแป๋มเล่าถึงทั้งสนามประจำอย่าง ‘The Racquet Club’ สนามซ้อมจริงจังอย่าง ‘Troops Tennis Academy’ และสนามเก่าแก่คลาสสิกอย่าง ‘สนามเทนนิสสมานมิตร’ ด้วยน้ำเสียงสนุกเหมือนกำลังพูดถึงสถานที่โปรดในชีวิต ปีที่เลือกอยู่กับคนสำคัญ เมื่อพูดถึงสเตตัสรีแคปชีวิตที่เขาเคยเขียนไว้ว่า ‘ปี 2025 เป็นปีที่รายล้อมไปด้วยคนที่รักและรักเรา’ ป๋อมแป๋มเล่าว่า จริงๆ แล้วไม่ได้ตั้งใจลดงาน เพียงแต่วันนี้ชีวิตไม่ได้วุ่นวายหรือแน่นจนหายใจไม่ออกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว มันมีเท่านี้ก็ใช้เท่านี้ ไม่เดือดร้อน ก็แฮปปี้แล้ว เมื่อหลายรายการและบางโปรเจกต์จบลง คนบางกลุ่มที่เคยวนเวียนอยู่เพราะหน้าที่การงานก็ค่อยๆ หายไปตามธรรมชาติ แต่สิ่งที่เหลืออยู่กลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม นั่นคือคนที่สนิทและไว้ใจกันจริงๆ หนึ่งในช่วงเวลาที่สะท้อนเรื่องนี้ได้ดีที่สุด คือทอล์กโชว์ ‘เกิด แก่ เจ็บ ยาย’ งานสแตนด์อัพคอมเมดี้ครั้งแรกในชีวิต ที่เขาต้องยืนอยู่บนเวทีเพียงลำพัง ไม่มีเพื่อนรับส่งมุก และไม่มีการตัดต่อแบบรายการโทรทัศน์ Photograph: theniti พี่ยิ่งแก่ยิ่ง stage fright แม้จะทำงานหน้ากล้องมานาน แต่เขายอมรับว่ายังกลัวเวทีอยู่เสมอ เพียงแต่ครั้งนี้เลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความกลัวหยุดตัวเองอีกต่อไป และบางที ในวัย 45 ปี ความสำเร็จอาจไม่ใช่การทำงานให้มากที่สุด แต่คือการได้ใช้เวลากับคนที่รัก ได้ทำงานที่ไว้ใจกัน และยังกล้าลองสิ่งใหม่ๆ แม้จะยังกลัวอยู่ก็ตาม Photograph: เทยเที่ยวไทย & friends การกลับมาของ ‘เทยแฟร์ พวกแกเป็นไงมั่ง’ ป๋อมแป๋มยอมรับตรงๆ ว่า ตอนเริ่มต้นทำคอนเสิร์ต ‘เทยแฟร์ พวกแกเป็นไงมั่ง’ ครั้งล่าสุด เขาเองก็แอบไม่มั่นใจเหมือนกันว่าคนดูจะมาหรือเปล่า เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นค่อนข้างปุบปับ แถมฮอลล์ครั้งนี้ยังใหญ่กว่าที่เคยจัดกันมา ครั้งนี้เขาลงมาดูงานตั้งแต่ต้นในฐานะ Creative Director ดูทั้งคอนเซปต์ เนื้อหา และสคริปต์ เรียกว่าเป็นการเคาะสนิมตัวเองอีกครั้งหลังห่างจากงานลักษณะนี้ไปพักใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจที่สุด กลับเป็นพลังของคนรอบตัว แม้เวลาซ้อมจะน้อยกว่าครั้งก่อนๆ แต่โชว์กลับออกมาดีกว่าที่คิดไว้ อาจเพราะทุกคนบนเวทีต่างคิดถึงความสนุกแบบเดิมๆ พอๆ กัน และเมื่อถึงเวลาจริง พลังเหล่านั้นก็ส่งต่อไปถึงคนดูในฮอลล์ได้อย่างเป็นธรรมชาติ Photograph: toeytiewthai_fc ‘เทยเที่ยวไทย’ ในวันที่ทุกคนโตขึ้น แม้จะมีแฟนรายการเรียกร้องให้ ‘เทยเที่ยวไทย’ กลับมาอยู่เสมอ แต่ป๋อมแป๋มตอบเรื่องนี้อย่างชัดเจนว่า ถ้าเป็นรายการท่องเที่ยวในรูปแบบเดิม คงไม่กลับไปทำแล้ว เขาเล่าว่า เมื่ออายุ งาน และภาระชีวิตเพิ่มขึ้น การเดินทางก็ไม่ง่ายเหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกวันนี้ต้องคิดแล้วว่าไปเช้าเย็นกลับได้ไหม หรือบินไปแล้วกลับเลยไหวหรือเปล่า แม้จะหัวเราะกับคำว่า ‘แก่ขึ้น’ ของตัวเอง แต่ก็ยอมรับตรงๆ ว่าหลายอย่างเริ่มเหนื่อยใจเหนื่อยกายมากกว่าเมื่อก่อน ถึงอย่างนั้น ป๋อมแป๋มก็ไม่ได้ปิดโอกาสการกลับมาทำงานร่วมกับแก๊งเดิม เพราะสิ่งที่ยังเหมือนเดิมเสมอ คือเคมีระหว่างทั้งสี่คน มันเข้าขากันโดยธรรมชาติ ไม่ต้อง build ใหม่ ไม่ต้องจูนกันใหม่ บางทีสิ่งที่คนดูคิดถึง อาจไม่ใช่แค่รายการท่องเที่ยว แต่คือเอเนจี้ของกลุ่มเพื่อนที่อยู่ด้วยกันแล้วสนุกโดยไม่ต้องปรุงแต่งอะไร และดูเหมือนเขาเองก็ยังรู้สึกแบบนั้นไม่ต่างกัน กระต่ายและสิ่งฮีลใจ ในวันที่เหนื่อยล้าจากงานหรือโลกข้างนอก ปลายทางที่ป๋อมแป๋มอยากกลับไปหาเสมอ คือแก๊งกระต่ายที่บ้าน เขาเล่าว่าปีก่อนเพิ่งสูญเสียกระต่ายไปถึงสองตัว จากเดิมที่เคยมีทั้งหมดห้าตัว และแม้จะคิดว่าตัวเองคงเสียใจแค่นิดหน่อย แต่พอถึงเวลาจริงกลับกระทบใจมากกว่าที่คิด View this post on Instagram A post shared by Niti Chaichitathorn (@theniti) ‘พอมันหายไปจริงๆ ก็เสียใจเยอะนะ’ ทุกวันนี้เขายังมีกระต่ายอยู่สี่ตัว และเรียกมันว่าเป็น ‘งานบำบัด’ อย่างหนึ่งของชีวิต เพราะกระต่ายไม่ใช่สัตว์ที่แสดงความรักตรงไปตรงมา ยิ่งต้องใช้เวลาและความอดทนในการสร้างความไว้ใจ Photograph: theniti ‘พอมันยอมมาเลีย มานอนข้างๆ เราจะรู้สึกเหมือนประสบความสำเร็จขั้นสุด’  สำหรับป๋อมแป๋ม การได้กลับบ้านมาอยู่เงียบๆ ในครัวหรือใช้เวลากับกระต่าย อาจเป็นความสุขเรียบง่ายที่ช่วยเยียวยาใจได้มากกว่าความวุ่นวายจากโลกข้างนอกเสียอีก พื้นที่ส่วนตัวที่สบายใจ ไม่ต่างจากวิธีที่เขาใช้โซเชียลมีเดียในทุกวันนี้ เรียบง่าย แต่ค่อยๆ ส่งต่อความรู้สึกดีๆ ให้คนอ่าน หลายคนคุ้นเคยกับสเตตัสเล่าเรื่องไรเดอร์ เรื่องในซูเปอร์มาร์เก็ต หรือโมเมนต์เพ้อเจ้อในชีวิตประจำวันของเขา ซึ่งเจ้าตัวยอมรับว่าไม่เคยบังคับตัวเองให้โพสต์อะไร เพียงแค่ถ้ามีเรื่องไหน กระทบใจแล้วอยากเล่าก็จะหยิบมาเล่าตามธรรมชาติ View this post on Instagram A post shared by Niti Chaichitathorn (@theniti) 'ช่วงหลังๆ อยากให้พื้นที่อินสตาแกรมมันเข้ามาแล้วสบายใจ' เขาบอกว่าไม่ได้อยากใช้พื้นที่ออนไลน์ไปกับการด่าหรือระบายความโกรธ เพราะเคยเห็นมาแล้วว่าความรู้สึกด้านลบสามารถลุกลามต่อไปได้ง่ายแค่ไหน เลยเลือกเล่าเรื่องน่าหงุดหงิดต่างๆ ด้วยอารมณ์ขันแทน คนแก่ที่ยังไม่ยอมแพ้ ในวัย 45 ปี ป๋อมแป๋มไม่ได้พยายามฝืนตัวเองให้ดูเด็ก แต่เลือกยอมรับความแก่ด้วยความเข้าใจ พร้อมดูแลทั้งร่างกายและจิตใจไปพร้อมกัน ทั้งการเรียนต่อ เล่นกีฬา ฝึกสมอง และจัดระเบียบชีวิตให้ไม่จมอยู่กับความวุ่นวายตั้งแต่เช้า สำหรับเขา ความแก่ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว เพราะริ้วรอยคือประสบการณ์ชีวิต สิ่งที่อยากต่อสู้จริงๆ คือการไม่ปล่อยให้ตัวเองหมดไฟ หมดความอยากรู้อยากเห็น หรือกลายเป็นคนแก่ที่ขุ่นมัวกับโลก ทุกเช้า เขาจึงเลือกเริ่มวันด้วยการออกกำลังกาย อ่านข่าว และใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ก่อนค่อยเปิดรับโลกภายนอก ราวกับเป็นวิธีเล็กๆ ที่ช่วยยืนยันว่า แม้อายุจะเพิ่มขึ้น แต่ชีวิตก็ยังสนุก และยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเสมอ  

หากคุณเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ นั่นคือความตั้งใจของ ‘สกาย’ เจ้าของแบรนด์ Miura (มิอุระ) แบรนด์เสื้อผ้าที่ไม่ได้ขายแค่เครื่องนุ่งห่ม แต่ขายเรื่องราว คุณค่าของเวลา และความมั่นใจ จากจุดเริ่มต้นด้วยเงินทุนเพียงหลักพัน สู่แบรนด์ที่ชาวต่างชาติหลงรักและกวาดซื้อจนหมดร้าน นี่คือเรื่องราวการเดินทางของหญิงสาวที่เปลี่ยนนามสกุลและตัวตนของเธอให้กลายเป็นงานคราฟต์ที่สวมใส่ได้ Photograph: Miura จุดเริ่มต้นจากญี่ปุ่น และทุนก้อนแรก 9,000 บาท ชีวิตของสกายผูกพันกับประเทศญี่ปุ่นมาตั้งแต่อายุ 14 ปี จนเรียนจบ เธอใช้ชีวิตวัยรุ่นที่นั่นอย่างคุ้มค่าด้วยการทดลองทำทุกอย่างเพื่อค้นหาตัวเอง ตั้งแต่เป็นเด็กเสิร์ฟ ทำงานร้านอาหารไทย พนักงานโรงแรม ไปจนถึงไกด์ทัวร์ การต้องพิสูจน์ตัวเองในต่างแดนหล่อหลอมให้เธอเป็นคนทุ่มเทร้อยเปอร์เซนต์กับทุกสิ่งที่ทำ เมื่อเรียนจบจากญี่ปุ่น สกายได้มาศึกษาต่อด้านการตลาดที่ไทย และประจวบช่วงโควิดพอดี เธอรู้ตัวว่าไม่ชอบงานสายคอร์ปอเรต เธอหลงใหลในศิลปะและแฟชั่น จึงเริ่มต้นแบรนด์จากสิ่งที่ชอบด้วยเงินทุน 9,000 บาท ที่เก็บหอมรอมริบมาจากการสอนภาษาญี่ปุ่นและขายโกโก้ โปรดักต์แรกของเธอไม่ใช่เสื้อผ้า แต่เป็นรองเท้าแตะทรงโมเดิร์นมิด (Modern-mid) เย็บมือทั้งหมด แต่ด้วยความที่สินค้าเป็นกลุ่มนิช (Niche) มากๆ และมีข้อจำกัดเรื่องไซซ์ เธอจึงตัดสินใจปรับเข็มทิศ นำความชอบด้านงานดีไซน์ เท็กซ์เจอร์ และผ้าพิมพ์ลาย มาทุ่มเทให้กับเสื้อผ้าและชุดเดรสแทน Photograph: Miura ‘Miura’ นามสกุล ตัวตน และจดหมายถึงตัวเอง “Miura คือนามสกุล มันเป็นช่วงที่เราเติบโตที่นั่น ได้รับประสบการณ์มากมาย และมันคือสิ่งที่จะติดตัวเราไปจนตาย เลยกลายมาเป็นชื่อแบรนด์”  ชื่อแบรนด์ไม่ได้มาจากไหนไกล แต่มาจากตัวตนของเธอเอง สกายอธิบายว่า Miura สะท้อนคาแรกเตอร์ที่มีความเป็น ดาร์กเฟมินิน มีความลึกลับ นิ่ง ดิบ และพึ่งพาตัวเอง อีกหนึ่งสัญลักษณ์ที่โดดเด่นคือ ‘ดอกไม้’ สำหรับเธอ ดอกไม้แต่ละดอกมีฟอร์มและเสน่ห์ที่ต่างกัน มันมีช่วงเวลาที่เบ่งบาน ห่อเหี่ยว และตายจากไป แต่สุดท้ายมันก็จะเกิดใหม่ได้เสมอ นอกจากนี้ ลายมือที่ปรากฏบนเสื้อผ้ายังมาจากนิสัยชอบเขียนไดอารี่ของเธอ เสื้อผ้าของ Miura จึงเปรียบเสมือน ‘จดหมาย’ ที่เธอเขียนถึงตัวเองในอนาคต และส่งต่อข้อความแห่งความภูมิใจนั้นไปยังผู้สวมใส่คนอื่นๆ ด้วย Photograph: Lalitphat ความท้าทายของการเริ่มทำแบรนด์ตั้งแต่อายุ 21 การเลือกทำแบรนด์งานคราฟต์ที่เจาะตลาด Niche Market ในไทยไม่ใช่เรื่องง่าย สกายเริ่มต้นทำงานตั้งแต่เด็ก ตลอดจนกลับมาไทยในช่วงอายุ 19 ปี หาเงินจากการขายโกโก้ สอนภาษาญี่ปุ่น จนรวบรวมเงินทุนแรกเพื่อสร้างแบรนด์ตอนอายุ 21 ปี ทำให้ต้องเผชิญกับอคติและการถูกเปรียบเทียบในเรื่องของอายุและความคาดหวังที่สูงขึ้นเรื่อยๆ “เราไม่ได้มองว่าร้านเราเป็นร้านแฟชั่นจัดๆ แต่มันคือพิพิธภัณฑ์ เป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่ให้คุณได้เข้ามาชม สวมใส่ชุด สวมใส่ความเป็นตัวเองเข้าไป”  ‘มันสอนให้เราเชื่อมั่นในตัวเองทุกวันว่าให้ทำต่อไป ทำจนกว่าคนของเราจะมองเห็น เราตอบผลลัพธ์ให้ตัวเองฟังว่าเราตั้งใจแค่ไหน และพอใจกับจุดๆ นั้น’ เธอเล่า Photograph: Miura งานศิลปะที่พกพาได้ และความประณีตฉบับ DIY เสน่ห์ของ Miura คือการเบลนด์งานศิลปะเข้ากับฟังก์ชันการใช้งานจริง สกายไม่ได้เรียนจบแฟชั่น ทุกอย่างคือการศึกษาด้วยตัวเอง เธอให้ความสำคัญกับ ‘วัสดุ’ เป็นอันดับแรก เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ลูกค้าสัมผัสได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้ง 5 เธอลงพื้นที่ค้นหาผ้าจากแหล่งต่างๆ อย่างสำเพ็ง หรือร้านประจำอย่างคลองสานและ Bulliontex ด้วยตัวเอง การผลิตของ Miura ไม่ใช่งานอุตสาหกรรมแมสโปรดักชัน แต่ละคอลเล็กชันผลิตเพียง 25-50 ตัว โดยความร่วมมือจากช่างฝีมือท้องถิ่น คุณลุงคุณป้าที่มีสตูดิโอเล็กๆ ในบ้านตามจังหวัดต่างๆ อย่างกาญจนบุรี "การที่เราทำทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง มันได้มากกว่าผลกำไร แต่มันคือการเติบโตทางสปิริต เราล้มเอง พลาดเอง มันคือความภูมิใจแบบเงียบๆ ที่ทุกชิ้นผ่านมือและความตั้งใจของเรา ทำให้แบรนด์หยั่งรากลึกและมีชีวิต" เสื้อผ้าของแบรนด์มักเป็นแบบฟรีไซซ์ที่ปรับแก้มาหลายครั้งเพื่อให้เข้ากับผู้หญิงหลากหลายรูปร่าง ลูกค้าหลายคนบอกว่าชุดของ Miura ดูเหมือนของวินเทจ ซึ่งสกายมองว่าเป็นคำชมที่ดี เพราะของวินเทจคือของที่มีชิ้นเดียวในโลก และคนใส่จะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว Photograph: Miura สีแดงก่ำ โทนสีที่สะท้อนคาแรกเตอร์ หากต้องนิยามสีที่เป็นตัวแทนของ Miura สกายเลือก ‘สีแดงก่ำ’  “พอพูดถึงชื่อ Miura เราจะเห็นภาพผู้หญิงผมสั้น ใส่เดรสสีแดงก่ำ นิ่งๆ มีความมั่นใจในตัวเอง มีความดาร์กเฟมินิน ลึกลับ และผยองในตัวเองนิดๆ” แม้ในร้านจะไม่ได้มีเสื้อผ้าสีแดงเยอะที่สุด แต่สีนี้กลับสะท้อนจิตวิญญาณของแบรนด์ได้อย่างชัดเจนที่สุด Photograph: Miura การเติบโตอย่างช้าๆ ท่ามกลางยุค Fast Fashion ในยุคที่ทุกอย่างมาไวไปไว Miura เลือกที่จะเดินในจังหวะของตัวเอง มันไม่ใช่การตีตั๋วเครื่องบินฟาสต์แทร็กเพื่อพุ่งชนเป้าหมายให้เร็วที่สุด แต่มันคือการขับรถเดินทางไกล ค่อยๆ ซึมซับวิวทิวทัศน์สองข้างทาง แวะพูดคุยทำความรู้จักกับช่างฝีมือท้องถิ่นตามต่างจังหวัด และใช้เวลาทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ จนจอดลงสู่จุดหมายปลายทางที่เธอเห็นภาพนั้นอย่างลึกซึ้งในที่สุด สกายไม่ได้ป่าวประกาศว่าแบรนด์ของเธอใช้เวลาทำนานแค่ไหน แต่ปล่อยให้รอยเย็บ การวางผ้า และดีเทลที่ไม่ได้เนี้ยบกริบแบบโรงงาน เป็นตัวเล่าเรื่องว่าสิ่งนี้ ‘ถูกสร้างขึ้น’ ไม่ใช่ ‘ถูกผลิตขึ้น’  “เราขอให้ Miura โตช้าๆ แบบมั่นคง สร้างฐานให้แข็งแกร่ง ดีกว่าที่จะมาพีคแล้วหายไป คนที่เป็นทาร์เก็ตของเราคือคนที่ให้ค่ากับความรู้สึกมากกว่าความเร็ว เขาไม่ต้องมีเสื้อผ้าเยอะ แต่ชิ้นที่เขามีต้องมีความหมาย ใส่ซ้ำได้ และไม่เบื่อ”  ปัจจุบัน ลูกค้า 80-90% ของ Miura คือชาวต่างชาติ ที่หลงใหลในความใกล้ชิดและ ‘ชีวิต’ ของแบรนด์ไทย ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากจากแบรนด์อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในประเทศของพวกเขา ทั้งนี้ Miura ยังสามารถสั่งคัสตอมตามความชอบของลูกค้าสำหรับโอกาสพิเศษอีกด้วย โดยเธอจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับรสนิยมของลูกค้า ภูมิหลัง งานอดิเรก หรือแม้แต่แนวเพลงที่ชอบ แล้วร้อยมันเข้าด้วยกันกับตัวตนแบรนด์ ถักทอจนออกมาเป็นชุดที่มีหนึ่งเดียวในโลก Photograph: Miura แหล่งชุบชูไอเดีย ตลาดน้อย และ GalileOasis เมื่อคิดงานไม่ออก สกายไม่บังคับตัวเองให้ต้องโปรดักทีฟตลอดเวลา เธอจะหยุดพักและออกไปซึมซับบรรยากาศรอบตัว แหล่งหาไอเดียโปรดของเธอคือ ตลาดน้อย ย่านเก่าแก่ที่ผสมผสานความโลคอลกับความโมเดิร์นได้อย่างลงตัว โดยไม่ถูกกลืนกินไปด้วยกระแสการท่องเที่ยวจนเสียตัวตน และ GalileOasis คอมมูนิตี้สีเขียวใจกลางกรุงที่รวบรวมตั้งแต่โรงแรมยันศิลปะมาไว้ในพื้นที่เดียว รวมถึง Miura เองด้วย พื้นที่ที่เธอใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน ได้นั่งมองผู้คน พูดคุย และแลกเปลี่ยนบทสนทนากับคนแปลกหน้าที่แวะเวียนมา ในอนาคตอันใกล้นี้ Miura จะขยายสาขาไปในย่านตลาดน้อย โดยตั้งใจให้เป็น Standalone และคอมมูนิตี้สเปซที่มีคาเฟ่ เพื่อให้ลูกค้าได้มาใช้เวลาและดื่มด่ำกับบรรยากาศ มากกว่าแค่การซื้อมาขายไป รวมถึงการขยายไปเป็นส่วนหนึ่งของ Exhibition ในระดับโกลบอลที่ไต้หวันที่สกายมั่นใจแล้วว่า คนที่เธอส่งมอบให้นั้นรู้สึกในจังหวะเดียวกันกับแบรนด์จริงๆ Photograph: Lalitphat เริ่มลงมือทำ อย่ารอให้พร้อม คำแนะนำของสกายสำหรับดีไซเนอร์รุ่นใหม่ที่อยากทำแบรนด์งานคราฟต์ คือ การลงมือทำทันทีและความสม่ำเสมอ ‘อย่ารอให้พร้อมทั้งหมดค่ะ ถ้าคิดวันนี้ พรุ่งนี้ทำเลย ถ้ามัวแต่รอจังหวะ มันก็จะไม่เกิดการลงมือทำสักที ต้องมีความอดทน ทำมันอย่างสม่ำเสมอในวันที่คนอื่นหยุด สักวันคนจะเห็นความตั้งใจของเราเอง’ ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เจ้าของแบรนด์วัยรุ่นคนนี้อยากเห็น ไม่ใช่แค่ยอดขายที่พุ่งทะยาน แต่เป็นจุดมุ่งหมายแสนเรียบง่ายและหนักแน่น ที่อยากให้ผู้หญิงทุกคนที่สวมชุดของ Miura รู้สึกแบบนี้เมื่อมองตัวเองในกระจก "อยากให้เขามั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น ไม่ต้องพยายามปรับตัวให้เข้ากับเสื้อผ้า แต่เสื้อผ้าจะปรับเข้าหาบุคลิกของเขาเอง อยากให้เขารู้สึกสวย เห็นคุณค่าในตัวเอง และกล้าที่จะออกไปใช้ชีวิตในแบบที่เป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ค่ะ" Photograph: Miura และนั่นคือจิตวิญญาณทั้งหมดที่ถูกซ่อนไว้ในเสื้อผ้าของ Miura เธอไม่ได้อยากให้ลูกค้าพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเข้ากับชุด หรือลดทอนตัวตนเพื่อเอาใจใคร แต่เมื่อใดก็ตามที่คุณสวมชุดของแบรนด์นี้แล้วมองลึกลงไปในกระจก จงสวมใส่มันอย่างสง่างาม สวยงาม และออกไปใช้ชีวิตใน ‘วิถีทางของคุณเอง’ ปัจจุบัน Miura มีร้านอยู่ที่ Galerie des Amis ในโครงการ GalileOasis (ห่างจาก BTS ราชเทวี ประมาณ 700 เมตร) เปิดทุกพุธ-จันทร์ เวลา 9.00-19.00 น.  สามารถติดตามและสั่งซื้อได้ที่ IG: @miura.th

คุกกี้ การ์ตูน และของสะสมเข้ามาปะทะในบ่ายวันหนึ่งที่ออฟฟิศ Time Out กล่อง Super Cookie Friends ปรากฏตัวขึ้น! เมื่อเปิดดูในถุง คล้ายกับกล่องจุ่มสุดฮิต  และสิ่งแรกที่เราเห็นคือด้านบนของกล่อง ‘ได้เวลาออกมาทำหน้าที่คุกกี้ที่ดีที่สุดกัน!’ Photograph: Super Cookie Friends เราหยิบกล่องออกมาแล้วไล่สายตาตามงานภาพสีสันน่ารักไปรอบๆ จากนั้นเจ้าก้อนกลมยิ้มแฉ่งโผล่มา และนี่คือ ‘Chunk’ แห่งเมือง Cookie Town นั่นเอง และถ้าคุณมองดีๆ จะเห็นว่าโปรดักต์และประโยคน่ารักๆ วางซ่อนอยู่ต่อหน้าต่อตา แล้วก็เห็นหน้าเจ้า Chunk อีกครั้ง บินทะลุอวกาศกลับมาพร้อมเพื่อนขนมปังขิงของเขา Photograph: Super Cookie Friends เปิดกล่องขึ้นมา คุณจะได้เจอกับเจ้า Chunk (หลายก้อน) ‘สวัสดีเพื่อนยาก ตอนนี้คุณคือเจ้าของกล่องคุกกี้สุดพิเศษ ที่ถูกทำขึ้นด้วยมือเพื่อคุณโดยเฉพาะ’ พร้อมทั้งภาพประกอบแนะนำวิธีการกินให้ได้อรรถรสที่สุด คุณจะสังเกตเห็นปีกข้างกล่อง เปิดออกแล้วฉากก็ขยายต่อเนื่องออกไป เป็นดีเทลสนุกๆ ที่ถูกค้นพบ มองเข้าไปในตัวจะเห็นคำว่า ‘พาฉันไปยัง Cookie Town’ และลิงก์ไปยังชุมชนสะสมแต้ม ความสนุกของ Super Cookie Friends ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว Photograph: Super Cookie Friends มาถึงตัวคุกกี้ พระเอกของเรา ถูกเรียงจากซ้ายไปขวาที่จัดวางอย่างตั้งใจ สิ่งที่ผู้สร้างเรียกว่า ‘กองทัพความอร่อย’ และผู้อยู่เบื้องหลังความสนุกนี้คือ David Fine ชาวลอนดอนโดยกำเนิด ผู้มีพลังสร้างสรรค์แบบฉุดไม่อยู่ ที่มักพาเขาเลี้ยวออกจากเส้นทางเดิมที่เคยคิดไว้ เขาเคยเป็นหลายอย่างในชีวิต ไม่ว่าจะกราฟิกดีไซเนอร์, ผู้ช่วยช่างตัดเสื้อที่ได้รับ Royal Warrant to the Queen, ดีเจเฮาส์และเทคโน, ผู้ก่อตั้งค่ายเพลง, แฟชั่นบายเออร์, และนักวางกลยุทธ์แบรนด์, และตอนนี้เขาเป็น ‘คุกกี้เมกเกอร์’ ในกรุงเทพฯ ก็คงเหมือนกับอีกอาชีพหนึ่งของเขา‘ผมหมกมุ่นกับรายละเอียดมาโดยตลอด’ เขาว่า ‘ผมโฟกัสกับดีเทลและทำมันให้ถูกต้องที่สุด และพาไปให้ถึงเวอร์ชันที่ดีที่สุดได้’ Photograph: Super Cookie Friends เรื่องราวต้นกำเนิดเริ่มต้นอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเริ่มต้นจากสิ่งที่ดูไม่เกี่ยวกันเลย David เคยทำเอเจนซี่ครีเอทีฟที่กรีซ ช่วยฝาแฝดชาวอเมริกันที่ขายคุกกี้ขนมปังขิงทุกคริสต์มาสจากร้านเบเกอรี่ของพวกเขา คุกกี้ขายดีจนลูกค้าถามหาตลอดทั้งปี ฝาแฝดจึงต้องการความช่วยเหลือด้านการตลาด แต่สิ่งที่ดึงดูด David กลับเป็นอย่างอื่นทั้งหมด ตัวละครขนมปังขิง มาสคอต แอนิเมชัน โลกทั้งใบที่สร้างขึ้นรอบโปรดักต์ แม้ความสัมพันธ์ในการทำงานจบลงค่อนข้างกะทันหัน แต่บางอย่างถูกปลดล็อกแล้ว ‘ประสบการณ์นั้นเป็นแรงกระตุ้นให้ผมเปลี่ยนเส้นทาง’ เขากล่าว เขากำลังเดินอยู่บนสนามกอล์ฟกับภรรยา ‘Koalie’ ชื่อเล่นที่เขาเรียกเธอจนแทบเป็นชื่อจริง ตอนที่ไอเดียผุดขึ้นมา เขาอยากทำแบรนด์คุกกี้ของตัวเอง อยากเรียกว่า Super Cookie Friends เขาไม่รู้แน่ชัดว่าชื่อนี้มาจากไหน แต่เข้าใจความหมายทันทีที่มันเกิดขึ้น ‘ความหลงใหลในการ์ตูนและของสะสมของผม รวมทั้งผุดไอเดียเรื่องกลุ่มตัวละครหน้ายิ้ม เป็นมิตร และมีพลังงานดี ซึ่งแต่ละตัวก็อยู่บนเส้นทางพัฒนาของตัวเอง ผมคิดว่าเราจะใช้ตัวละครสร้างแรงบันดาลใจและความหมายลึกซึ้งในแบบสนุกๆ ได้’ Photograph: Super Cookie Friends ‘ไปประเทศไทยกันเถอะ’ เขาบอกกับ Koalie พวกเขาเข้าเที่ยวมาตั้งแต่ปี 2556 และวางแผนจะกลับมาเสมอ ‘เราบอกว่าไปลองทำมันให้สำเร็จกัน’ พวกเขาเก็บของแล้วขึ้นเครื่องบิน ปรากฏว่ากรุงเทพฯ ไม่ได้ขาดคุกกี้ สิ่งที่ขาดคือความดื้อรั้นของ David เขาใช้เวลาหลายเดือนเพื่อหาพาร์ตเนอร์เบเกอรี่ ลองคุกกี้หลายร้อยชิ้นทั่วเมือง ทดสอบกับคนทำขนม 3 - 4 คน แต่ไม่มีใครทำให้เขามั่นใจ ‘คุกกี้มันนุ่มเกินไป เหนียวเละ หรือไม่มี texture ที่น่าสนใจ เพราะไม่ได้ใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุด มันจึงไม่ถึงสำหรับผม’ View this post on Instagram A post shared by Super Cookie Friends (@supercookiefriends) ‘เงินเป็นเรื่องหนึ่ง จิตวิญญาณก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง’ เขากล่าว แต่สำหรับเขา จิตวิญญาณต้องมาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นค่ายเพลง งานออกแบบ หรือทุกอย่างที่ทำ ล้วนให้ศิลปะนำการค้า และจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังยึดถือกับหลักการนั้น วันหนึ่ง Koalie หยิบตำราอาหารสแกนดิเนเวียจากร้านหนังสือญี่ปุ่น ทั้งคู่ไปนั่งคาเฟ่ใกล้ๆ สั่งกาแฟ David เปิดดูสูตร แล้วความรู้สึกคุ้นเคยก็มาถึง  ‘นี่ Koalie ผมมีไอเดียแล้วล่ะ’ ‘มาหาวิธีทำคุกกี้ที่ดีที่สุดกันเถอะ’ พวกเขาซื้อเครื่องผสมสีชมพูอ่อนกลับบ้านทันที ‘ครั้งหนึ่งผมเคยมิกซ์แผ่นเสียง’ David กล่าว ‘แต่ตอนนี้ตอนนี้ผมมิกซ์แป้งด้วยล่ะ’ Photograph: Super Cookie Friends สำหรับคุกกี้ชุดแรกนั้น เขาเดินตรงไปที่ร้าน ‘Tarns coffee’ ในสวนพลู เจ้าของร้านนี้เป็นคนที่กินคุกกี้ของเขาทุกเวอร์ชันมาตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมคุกกี้ตัวหลักจึงถูกตั้งชื่อตามเธอ ‘Atomic choc chunk’ ‘เธอชอบมันมาก บอกว่าผมเป็นคนทำขนมที่ยอดเยี่ยม และผมก็คิดว่าผมทำสำเร็จแล้ว’เขาหยุดคิดเล็กน้อย‘แต่ผมคิดว่ามันมีกราฟอยู่’ กราฟที่ David ชี้ให้ดู คือวงจรอารมณ์ของการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ตามมาคือหลายเดือนของการอบ ทดลอง ทิ้ง แจกให้ทุกคนที่ยินดีจะกินมัน ปรับ และปรับอีกครั้ง เขารู้ว่าคุกกี้แบบไหนที่เขากำลังไล่ตาม คุกกี้สไตล์นิวยอร์ก โดยเฉพาะแบบที่โด่งดังจาก ‘Levain Bakery’ ในแมนฮัตตัน มีความเป็นบิสกิตและค่อนข้างกรอบด้านนอก นุ่มหนึบตรงกลาง และเต็มไปด้วยส่วนผสมจำนวนมาก ไม่ใช่คุกกี้เนื้อนุ่มที่เริ่มปรากฏทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภายใต้ชื่อ ‘New York’ ‘มีคนจำนวนมากเรียกคุกกี้นุ่มๆ ว่า New York cookies แต่มันเป็นคนละอย่าง’ เขาไม่ต้องการแข่งขันกับสิ่งเหล่านั้น เขาต้องการนำเสนอสิ่งที่คนที่เคยกินของจริง และหาไม่ได้ที่ไหนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่จะสามารถจดจำได้มันจริงๆ View this post on Instagram A post shared by Super Cookie Friends (@supercookiefriends) David พิถีพิถันกับวัตถุดิบ ช็อกโกแลตเบลเยียม เนยฝรั่งเศส ไข่ออร์แกนิกเลี้ยงปล่อยอิสระ ลดน้ำตาลให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะปรับได้แต่ยังคงโครงสร้างของคุกกี้ไว้ ทำมาร์ชแมลโลว์เอง ทำเมอแรงก์เอง ‘ผมไม่ชอบคุกกี้หวานเลี่ยน และมีเนื้อแฉะ ผมอยากให้มันซับซ้อน’ View this post on Instagram A post shared by Super Cookie Friends (@supercookiefriends) แต่ละสูตรมีขั้นตอนของมันเอง เริ่มจากการสร้างสมดุลภายในกล่อง ให้มีการผสมผสานของโปรไฟล์รสชาติอย่างลงตัว ทั้งความนัตตี้ เค็ม หวานจากผลไม้ และช็อกโกแลต จากนั้นฤดูกาลและช่วงเทศกาลจึงเข้ามามีบทบาท และที่สำคัญที่สุดคือแรงบันดาลใจส่วนตัว ‘เราจะคิดถึงรสชาติที่เคยสัมผัสและมีความหมายกับเรา และนำแรงบันดาลใจจากพื้นเพของเรามาใช้’ David เกิดที่ลอนดอน ส่วน Koalie มีรากเหง้าแบบญี่ปุ่น วัยเด็กและการเดินทางของทั้งคู่แทรกซึมอยู่ในทุกสูตร แม้บางครั้งจะไม่ได้ชัดเจนในทันทีนัก สำหรับซีรีส์ขนมพุดดิ้งคลาสสิกสไตล์อังกฤษที่กำลังจะมาถึง เขาเพียงบอกสั้นๆ ว่า ‘โปรดติดตามตอนต่อไป’ Photograph: Super Cookie Friends เมื่อทิศทางชัดเจนแล้ว เขาจะสเก็ตช์องค์ประกอบของขนม ทั้งส่วนผสมที่คลุกเข้าไป ไส้ด้านใน และท็อปปิ้ง พร้อมคิดล่วงหน้าว่าหน้าตาจะออกมาเป็นอย่างไร และความรู้สึกตอนกัดจะเป็นแบบไหน ตั้งแต่ก่อนจะชั่งแป้งแม้แต่กรัมเดียว จากนั้นขั้นตอนการอบจึงเริ่มขึ้น ‘เราจะอบมันจำนวนมาก เพื่อให้แน่ใจว่าคุณภาพจะออกมาดีอย่างสม่ำเสมอ  ทั้งรสชาติและเนื้อสัมผัสมีความสมดุล’ Photograph: Super Cookie Friends เขาบอกว่าสูตรหนึ่งจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์ ‘เมื่อมันอร่อยได้อย่างสม่ำเสมอ’ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะจบลงจริงๆ เสมอไป ตอนนี้เขากำลังทดลองเพิ่มเลมอนดริซเซิลลงในคุกกี้เลมอนเมอแรงก์ที่ใช้ชื่อว่า ‘zest you try’ หากการปรับนี้ได้ผล สูตรก็จะถูกอัปเดตต่อไป Photograph: Super Cookie Friends   และเรื่องราวของมาร์ชแมลโลว์ที่จะเล่าคือภาพสะท้อนที่ดีที่สุดของวิธีคิดของเขา เขาเริ่มต้นด้วยการซื้อมาร์ชแมลโลว์สำเร็จรูปมาใช้ในคุกกี้ดับเบิลช็อกโกแลตเฮเซลนัต เมนูคลาสสิกจากวัยเด็ก แต่เมื่ออ่านรายการส่วนผสม เขากลับรู้สึกไม่สบายใจกับมัน จึงตัดสินใจทำมาร์ชแมลโลว์เอง อย่างไรก็ตาม มาร์ชแมลโลว์โฮมเมดไม่สามารถทนต่อความร้อนในเตาอบได้ มันละลายกลายเป็นบางสิ่งที่ ‘เหนียว หนึบ ยืดได้ และสนุกดี’ แต่สุดท้ายแล้วมันก็แทบไม่ต่างจากคาราเมลที่มีน้ำตาลสูงเป็นพิเศษ ซึ่งทำให้คุกกี้เสียไปเลย เขากลับไปใช้มาร์ชแมลโลว์สำเร็จรูปอีกครั้งอยู่หนึ่งสัปดาห์ แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่คำตอบ  ‘ผมบอกตัวเองว่า มันต้องมีวิธีอื่นสิ’ และในที่สุดเขาก็พบทางออก อบคุกกี้ให้เสร็จ จากนั้นโรยเกลือทะเลทันทีที่นำออกจากเตา วางมาร์ชแมลโลว์ลงด้านบนในขณะที่ความร้อนยังคงได้ที่ ปล่อยให้มันเริ่มละลายเองตามธรรมชาติ แล้วจึงใช้ไฟเบิร์นด้านบนเพื่อให้เกิดเอฟเฟกต์เหมือนมาร์ชแมลโลว์ย่างกองไฟ โดยยังคงโครงสร้างของคุกกี้ไว้ได้อย่างสมบูรณ์  ยังมีคุกกี้อีกแบบหนึ่งที่ยังไม่สำเร็จเสียที ในอังกฤษมีรถขายไอศกรีมที่เรียกว่า ‘Mr Whippy’ จะมีซอฟต์เสิร์ฟในโคนเวเฟอร์ที่ขึ้นรูปเป็นเปลือกหอยนางรม ด้านในใส่มาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลต และเฮเซลนัต มันเป็นความทรงจำในวัยเด็กของเขา David จึงพยายามถ่ายทอดขนมนี้ให้ออกมาในรูปแบบคุกกี้ แต่บัตเตอร์ครีมที่มีความเสถียรพอจะทนต่อการจัดส่งได้นานหนึ่งวันหรือมากกว่านั้นยังคงเป็นสิ่งที่เขาหาคำตอบไม่ได้ ‘แต่เราจะไม่ลืมมัน’ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนว่า oyster cookie ไม่ใช่การทดลองที่ล้มเหลว หากแต่เป็นข้อถกเถียงที่ยังไม่จบสิ้น  กระบวนการทั้งหมดใช้เวลา 2 วัน เขาค่อนข้างมั่นใจในคำพูดของเขา (แทบจะมั่นใจ 100%) ว่าไม่มีใครใช้สูตรหรือวิธีการแบบเดียวกัน ‘นี่ไม่ใช่คุกกี้สูตรคุณป้าแน่นอน!’ Photograph: Super Cookie Friends Super Cookie Friends ในปีนี้ปล่อยมออกมาทั้งหมด 5 รสชาติ ได้แก่  atomic choc chunk (ช็อกโกแลตชังก์ และวอลนัต)  double choc marsh (ดับเบิลช็อกโกแลตและมาร์ชแมลโลว์)  adults only (ดับเบิลช็อกโกแลตและกราโนลา)  zest you try (เมอแรงก์เลมอน)   apple crumble (แอปเปิลครัมเบิล) และทั้งหมดนี้จำกัด 100 ชิ้นต่อสัปดาห์ ไม่ใช่กลยุทธ์ทางการตลาด แต่เป็นปรัชญา เขาเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับแบรนด์ที่โด่งดังอย่างรวดเร็ว คำสั่งซื้อหลั่งไหลเข้ามา การผลิตต้องเร่งรีบภายใต้แรงกดดัน คุณภาพเริ่มตกลง และเพียงหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ก็ไม่มีใครจดจำพวกเขาได้อีก View this post on Instagram A post shared by Super Cookie Friends (@supercookiefriends) Photograph: Super Cookie Friends เขาต้องการสิ่งตรงกันข้าม การเติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากรากฐานที่มั่นคง การบอกต่อแบบปากต่อปาก และชุมชนที่เติบโตไปพร้อมกับแบรนด์ แทนที่จะเพียงบริโภคมันแล้วผ่านไปอย่างรวดเร็ว ‘เราต้องการให้มั่นใจว่าคุณภาพและความสม่ำเสมออยู่ในระดับสูง’ เขากล่าว ‘และปล่อยให้ผู้คนบอกต่อเพื่อน แชร์คุกกี้ลงโซเชียล ซื้อให้คนอื่นเป็นของขวัญ เราก็จะเติบโตอย่างมั่นคง บนรากฐานที่แข็งแรง ไปกับผู้คนที่ใส่ใจในคุกกี้อย่างแท้จริง’ Photograph: Super Cookie Friends ไลน์อัปประจำสัปดาห์ถูกคัดสรรอย่างพิถีพิถันเพื่อความสมดุล มีทั้งรสนัตตี้ เค็ม หวานผลไม้ ช็อกโกแลต และอีกรสชาติอื่นๆ ที่มีความสนุกแฝงอยู่ โดยจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาลและช่วงเวลาสำคัญ View this post on Instagram A post shared by Super Cookie Friends (@supercookiefriends) อย่างช่วงวาเลนไทน์ที่ผ่านมา เขาใช้ ‘ruby chocolate’ ซึ่งทำจากเมล็ดโกโก้สีชมพูธรรมชาติที่หายาก เมนูพิเศษช่วงตรุษจีนคือ ‘fortune cup’ ‘การหา Reese’s Cups ในกรุงเทพฯ เปรียบเสมือนการล่าขุมทรัพย์’ นี่คือคำพูดของ David เอง ส่วนช่วงอีสเตอร์จะขึ้นอยู่กับการหาแหล่ง ‘cadbury mini eggs’ ที่เชื่อถือได้ รสชาติต่างๆ จะได้รับการคัดเลือกเข้าสู่ไลน์อัปทีละสัปดาห์ และในอนาคต ไลน์อัปที่มี 5 รสชาตินี้อาจขยายเพิ่มขึ้น เพราะ David รู้ดีว่าการตัดรสชาติที่ลูกค้ารักออกไป ไม่ใช่การตัดสินใจที่ทำได้อย่างง่ายดาย  

เตรียมตัวต้อนรับเดือนตุลาคมด้วยลิสต์โปรแกรมภาพยนตร์สุดตื่นตาตื่นใจที่กำลังจะตบเท้าเข้าโรงฉายเร็วๆ นี้! เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาทองของคอหนังทุกสาย เพราะตลอดทั้งเดือนอัดแน่นไปด้วยผลงานฟอร์มยักษ์หลากรสหลายสไตล์ ตั้งแต่ภาพยนตร์จิตวิทยาปั่นหัวสุดระทึก หนังสยองขวัญเอาชีวิตรอดจากอสูรร้าย ตลอดจนการแท็กทีมแก้คดีระดับชาติของโคนันเดอะมูฟวี่ ไม่เพียงเท่านั้น ฝั่งฮอลลีวูดและจักรวาลภาพยนตร์ยังจัดหนัก ทั้งการประชันบทบาทสุดเข้มข้นของตัวพ่อตัวแม่ มหากาพย์โศกนาฏกรรมวายร้าย DC รวมถึงหนังดราม่าฟีลกู๊ดเติมพลังใจ และมหากาพย์แฟนตาซี-พีเรียดฟอร์มยักษ์จากฝั่งไทยที่หลายคนตั้งตารอคอย ถ้ายังไม่รู้ว่าจะเลือกเรื่องไหนดี Time Out คัดมาให้แล้ว 10 เรื่องเน้นๆ ตั้งแต่ต้นเดือนไปจนถึงสิ้นเดือน จะมีเรื่องอะไรบ้าง เซฟลิสต์นี้เก็บไว้ แล้วไปใช้เวลาเสพความบันเทิงบนจอใหญ่ในโรงภาพยนตร์กันได้เลย!  

หากภาพยนตร์สารคดี Supersonic (2016) เมื่อสิบปีก่อนเคยทำหน้าที่เป็นเครื่องบันทึกความดิบ ความทะเยอทะยาน และความเกรี้ยวกราดของสองพี่น้องกัลลาเกอร์ในวัยหนุ่ม ผลงานสารคดีเรื่องใหม่อย่าง Oasis: Don't Look Back in Anger ก็เปรียบเสมือนบทสรุปหรือฉากจบอันสมบูรณ์แบบ ที่หลายคนเคยคิดว่าคงไม่มีทางเกิดขึ้นจริงในชีวิตนี้ นี่คือการบันทึกประวัติศาสตร์การกลับมารวมตัวและออกทัวร์คอนเสิร์ต Live ‘25 ของสองพี่น้องแห่งวง Oasis ที่กลายเป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่คนทั้งโลกจับตามอง ตัวหนังไม่ได้หยุดอยู่แค่การเผยฟุตเทจการซ้อมหรือเบื้องหลังการทำงานหลังเวที แต่มันพาเราเดินทางตระเวนทัวร์ไปรอบโลก พร้อมกับดึงดูดเราให้จมลึกเข้าไปอยู่ในบรรยากาศนั้นจริงๆ ราวกับเราได้เข้าไปนั่งอยู่ท่ามกลางความอัดแน่นของมวลมหาชนในเมกาสเตเดียม ได้สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าตอนที่แฟนเพลงนับหมื่นพร้อมใจกันกระโดด และส่งเสียงร้องเพลงเดียวกันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ Photograph: OasisDon't Look Back in Anger: Review แทนที่จะมุ่งตั้งคำถามเพื่อหาเหตุผลว่าสองพี่น้องกลับมาคืนดีกันได้อย่างไร สารคดีกลับพาเราเดินทางกลับไปหาคำตอบที่ลึกซึ้งกว่านั้นว่า เหตุใด Oasis จึงยังคงเป็นวงดนตรีที่อยู่เหนือกาลเวลา แม้เวลาจะล่วงเลยมากว่า 30 ปี และไร้ซึ่งผลงานเพลงใหม่มาเกือบสองทศวรรษ Photograph: OasisDon't Look Back in Anger: Review สิ่งที่เราได้เห็นผ่านสายตาในหนังคือภาพของผู้คนที่หลากหลาย ตั้งแต่แฟนเพลงยุค 90 ที่เติบโตมาพร้อมกับวง ไปจนถึงคนรุ่นใหม่ที่เกิดไม่ทันยุครุ่งเรืองที่สุดด้วยซ้ำ ภาพผู้คนต่างวัยยืนกอดคอกัน น้ำตาไหล กระโดดทำท่า Poznań กันทั้งสนาม  และตะโดนร้องเพลงอย่างสุดเสียง ทำให้เราตระหนักได้ว่า บทเพลงของ Oasis ไม่ใช่แค่เสียงดนตรีอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นความทรงจำที่ถูกส่งต่อจากพ่อแม่สู่ลูก และเป็นพื้นที่อันอบอุ่นที่ทำให้คนแปลกหน้ารู้สึกเป็นพวกเดียวกันได้ชั่วขณะ เสน่ห์ที่งดงามของหนังเรื่องนี้ คือการพาเราไปสัมผัสบรรยากาศความผูกพันที่แฟนเพลงทั่วโลกมีต่อวง โดยเฉพาะในพาร์ทบทสัมภาษณ์แฟนเพลงจากประเทศเกาหลีใต้ ที่เอ่ยประโยคอันน่าประทับใจที่ตัวผู้เขียนจำได้ขึ้นใจเอาไว้ว่า “ตอนที่เราล้มลง เพลงอื่นอาจจะบอกเราว่าลุกขึ้นสิแต่เพลงของ Oasis จะลงมานั่งข้างๆ เรา แล้วค่อยๆ ก้าวไปด้วยกัน”มันจึงไม่แปลกเลยที่หลายคนจะรัก Oasis มากกว่าการรักวงดนตรีวงหนึ่ง เพราะบทเพลงของพวกเขาอาจเคยอยู่ตรงนั้นในวันที่เจ้าของเพลงไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังช่วยใครบางคนเอาไว้บ้าง Photograph: DisneyOasis Don't Look Back in Anger Review ตลอดทั้งเรื่อง ทั้งโนลและเลียมปรากฏตัวในภาพของชายวัยกลางคน ที่ดูเหมือนว่าผ่านอะไรมามากพอที่จะไม่ต้องเอาชนะกันไปซะทุกเรื่องอีกต่อไป พวกเขายังคงหยอกล้อ ยียวนกวนประสาท และสบถคำหยาบเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ค่อยๆ จางหายไปคือความเกรี้ยวกราด เหลือทิ้งไว้เพียงสายใยความสัมพันธ์ที่ถูกเวลาขัดเกลาจนสงบลง ในตอนแรกหนังเล่าผ่านการสัมภาษณ์แยกกล้อง ก่อนจะขยับมาเป็นการนั่งพูดคุยในเฟรมเดียวกัน Photograph: DisneyOasis Don't Look Back in Anger Review ตัวสารคดีได้ร้อยเรียงเรื่องราวได้อย่างกลมกล่อมและอิ่มเอมใจ ผ่านบทเพลงคลาสสิกที่แฟนเพลงเติบโตมาด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น Stop Crying Your Heart Out, Slide Away, Wonderwall, Live Forever, Champagne Supernova หรือ Supersonic ก่อนจะเดินทางมาถึงจุดจบสำคัญที่ Don’t Look Back in Anger  การร้อยเรียงเพลงกับเหตุการณ์ในชีวิตของแฟนเพลงและเรื่องราวของสองพี่น้อง ทำให้หนังมีจังหวะคล้ายกับการเปิดกล่องความทรงจำทีละใบ เพลงหนึ่งพาเราไปยังช่วงเวลาหนึ่ง อีกเพลงพากลับไปยังผู้คนอีกกลุ่มหนึ่ง และเมื่อเรื่องราวค่อยๆ เดินทางมาถึงเพลงสุดท้าย ทุกอย่างก็เหมือนถูกวางลงไว้อย่างพอดี หากใครคาดหวังว่าจะได้เห็นเบื้องหลังความขัดแย้ง หนังเรื่องนี้อาจไม่ได้ให้สิ่งนั้น เพราะ Don’t Look Back in Anger แทบจะไม่เปิดประตูเข้าไปสำรวจบาดแผลที่ทำให้ Oasis แตกออกจากกัน แต่เลือกที่จะเก็บภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา และความตื้นตัน เอาไว้แทน แต่ถึงอย่างนั้นในช่วงท้ายเรื่อง โนลกลับเอ่ยประโยคเรียบง่ายที่ทรงพลังออกมาว่า “ทั้งหมดได้รับการอภัยแล้ว โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ”  มันอาจเป็นสิ่งที่หนังตั้งใจจะบอกเราตั้งแต่ต้น และนั่นเองก็ทำให้ชื่อของหนังอย่าง Don’t Look Back in Anger มีความหมายมากกว่าแค่ชื่อเพลง เพราะตลอดทั้งเรื่อง เราได้เห็นผู้คนที่กำลังเดินทางกลับไปหาความทรงจำ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาต้องการกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในอดีตอีกครั้ง เพราะบางทีการให้อภัยอาจไม่ได้หมายถึงการลืมว่าเคยเกิดอะไรขึ้น แต่คือการยอมรับว่ามันเกิดขึ้นแล้ว และเลือกที่จะไม่ให้ความโกรธจากอดีตเป็นสิ่งกำหนดชีวิตของเราอีกต่อไป Photograph: OasisOasis Don't Look Back in Anger Review Oasis: Don’t Look Back in Anger จึงอาจไม่ใช่สารคดีที่จะมอบคำตอบทุกอย่างเกี่ยวกับการกลับมาของ Oasis แต่หากมองมันในฐานะจดหมายรักถึงวงดนตรีและแฟนเพลง ตัวหนังกลับทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม เพราะสิ่งที่ทำให้ Oasis กลับมาไม่ได้มีเพียงโนลกับเลียมเท่านั้น แต่คือผู้คนที่ยังคงเปิดเพลงของพวกเขาในวันที่คิดถึงใครบางคน ผู้คนที่ยังร้อง Wonderwall กับเพื่อน ผู้คนที่เคยผ่านคืนที่แย่มากๆ พร้อมกับ Stop Crying Your Heart Out และคนรุ่นใหม่ที่เพิ่งค้นพบว่าเพลงที่พ่อหรือแม่เคยเปิดในรถนั้น จริงๆ แล้วก็เป็นเพลงของพวกเขาเช่นเดียวกัน แม้ตัวภาพยนตร์จะมีโอกาสเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เพียงแค่เวลาสั้นๆ 3 วัน แต่เราเชื่อว่าหนังเรื่องนี้ได้สร้างความทรงจำอันทรงคุณค่า และทำให้เข้าใจอย่างแท้จริงว่า เหตุใดการให้อภัยจึงเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และทำไมวงดนตรีวงนี้ถึงได้ครองหัวใจของผู้คนไปตลอดกาล

⭐⭐⭐

กันยายนนี้ใครที่กำลังมองหาหนังหรือซีรีส์ดูกันเพลินๆ โดยที่ไม่ต้องออกจากบ้าน Netflix เตรียมเติมโปรแกรมใหม่ให้สายดูหนังดูซีรีส์ได้เลือกกันแบบไม่มีพัก ตั้งแต่ Kokuho หนังญี่ปุ่นที่พาไปสำรวจโลกอันประณีตของคาบูกิ ไปจนถึงมหากาพย์สงครามอย่าง Troy และแอ็กชันสุดเดือดอย่าง Hercules  ขณะเดียวกันสายอาชญากรรมก็มีทั้ง The Gentlemen ซีซั่น 2, Monster: Lizzie Borden และ Unabomber มาพร้อมคดีดัง ความลับ และตัวละครที่ไม่น่าไว้ใจ ส่วนใครชอบเกมชิงไหวชิงพริบก็เตรียมลุ้นไปกับ The Fixers และ Wonka's The Golden Ticket ปิดท้ายด้วยผลงานไทยอย่าง The Scandal และ ภาพลวงตาย ที่หยิบทั้งเมโลดราม่าย้อนยุคและจิตวิทยาระทึกขวัญมาเสิร์ฟกันแบบครบรส ไม่ว่าจะอยากย้อนกลับไปหาเรื่องโปรด ดูหนังฟอร์มใหญ่ หรือหาเรื่องใหม่ไว้เปิดยาวๆ ในช่วงค่ำ เราคัดมาให้แล้วกับ 10 หนังและซีรีส์น่าดูบน Netflix ประจำเดือนกันยายน เตรียมกดเพลย์แล้วอยู่ยาวได้เลย คอนเทนต์แนะนำ 📍รวมลิสต์หนังน่าดูประจำเดือนกันยายนนี้ 📍เทศกาลภาพยนตร์สารคดี กลับมาอีกครั้งพร้อมกองทัพ หนังจาก 113 ประเทศ เข้าชมฟรี! 📍ดูหนัง 6 เรื่อง ท่ามกลางงานศิลปะและสถาปัตยกรรมร่วมสมัย ที่ Dib Bangkok 📍Longevity for all – เทศกาลภาพยนตร์และเสวนาฮีลใจ ว่าด้วยความรัก กาลเวลา และความทรงจำ 📍เทศกาลหนังเงียบในประเทศไทย ครั้งที่ 10 – ชมหนังเงียบคลาสสิกเคล้าดนตรีบรรเลงสด

คำโปรยจากโปสเตอร์แรกของ ‘บัว’ (Bua) ภาพยนตร์ไทยเรื่องใหม่ที่เตรียมเดินทางไปไกลถึงเกาหลีใต้ หลังได้รับเลือกให้เข้าร่วม Busan International Film Festival 2026 หรือเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ครั้งที่ 31 ในสาย Vision – Asia หนึ่งใน 11 ผลงานจากเอเชียที่ได้รับคัดเลือกในปีนี้ โดยเทศกาลจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6–15 ตุลาคม 2569 ณ เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ Photograph: Inthira Charoenpura‘บัว’ (Bua) ‘บัว’ (Bua) เป็นผลงานกำกับร่วมของ ทราย-อินทิรา เจริญปุระ และ เอม-เพ็ญศิริ กลางสุรินทร์ จาก เล่าเรื่องราวของเด็กหญิงคนหนึ่งในประเทศไทยช่วงทศวรรษ 1970 ที่ออกเดินทางจากบ้านเข้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อตามหาแม่ที่หายตัวไป การเดินทางครั้งนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงการตามหาคนคนหนึ่ง แต่ยังพาเธอไปพบกับโลกใบใหม่และการเติบโตที่ไม่อาจย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ Photograph: Inthira Charoenpura‘บัว’ (Bua) น่าสนใจตรงที่ ‘บัว’ เลือกใช้นักแสดงหน้าใหม่อย่าง โจรี่ อรปรียา และ แวน ชนินทร จาก 2538 อัลเทอร์มาจีบ มารับบทนำ การเลือกนักแสดงหน้าใหม่เข้ามาเล่าเรื่องยิ่งช่วยเติมความสดให้กับหนัง Coming-of-Age ที่ต้องการถ่ายทอดโลกผ่านสายตาของตัวละครวัยเยาว์ เบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนี้คือ ฉายแสง แอด.เวนเจอร์ ที่ร่วมงานกับ ก้องเกียรติ โปรดักชั่น และ นอร์ธ สตาร์ โปรดักชั่น โดย ‘บัว’ ยังเป็นหนึ่งในผลงานจากยูนิต ‘Common Ground’ ซึ่งทำหน้าที่พัฒนาไอเดีย สร้างคอนเทนต์ และผลักดันภาพยนตร์ไทยไปสู่เวทีระดับนานาชาติ นับเป็นอีกก้าวสำคัญของ ‘บัว’ และทีมผู้สร้าง เพราะนอกจากจะเป็นโอกาสในการพาหนังไทยออกไปพบผู้ชมต่างประเทศแล้ว ยังเป็นอีกหนึ่งพื้นที่ให้เรื่องราวจากประเทศไทยได้ถูกมองผ่านสายตาของผู้ชมจากทั่วเอเชีย  ส่วนผู้ชมไทยจะได้มีโอกาสชม ‘บัว’ บนจอใหญ่เมื่อไหร่ ตอนนี้ยังต้องรอติดตามกันต่อไป

⭐⭐⭐⭐⭐

วันแม่ปีนี้ ถ้าการ์ดดอกมะลิหรือการพาแม่ออกไปกินข้าวยังไม่ทำให้หัวใจอิ่มไม่พอ ลองเพิ่มความอบอุ่นด้วยการชวนแม่มานั่งดู ภาพยนตร์อบอุ่นหัวใจต้อนรับวันแม่ เพราะความเป็นแม่ไม่ได้มีเพียงภาพจำของความอ่อนโยนเท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยพลัง ความเสียสละ ความเข้าใจ และบางครั้งก็มีเรื่องราวดราม่าหรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ Time Out ได้คัดสรรภาพยนตร์ 12 เรื่อง จากทั้งไทยและต่างประเทศ ที่ถ่ายทอดความรักและความเป็นแม่ในหลากหลายมิติ ครบทุกอารมณ์ ทั้งความสนุก เสียงหัวเราะ และบทเรียนชีวิตที่จะทำให้คุณเข้าใจแม่มากขึ้น หรืออาจช่วยกระชับสายสัมพันธ์กับแม่ให้แน่นแฟ้นกว่าเดิมก็เป็นได้!

หลังจากฉายรอบสื่อไปไม่นาน The Odyssey (2026) ก็กลายเป็นหนังที่ถูกพูดถึงมากที่สุดเรื่องหนึ่งของปี หลายสำนักยกให้เป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของ คริสโตเฟอร์ โนแลน พร้อมกวาดคะแนนเปิดตัวสูงถึง 98% บน Rotten Tomatoes จนหลายคนยกให้เป็นหนังระดับ S-Tier ของผู้กำกับเจ้าของงานสร้างฟอร์มยักษ์มากมาย อาทิ Interstellar, Dunkirk และ Oppenheimer  ครั้งนี้ โนแลนหยิบหนึ่งในวรรณกรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดของโลกอย่าง The Odyssey ของ โฮเมอร์ มาสร้างเป็นภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ ถ่ายทอดทั้งความอลังการของปกรณัมกรีกและการเดินทางอันยาวนานของวีรบุรุษผู้ต้องต่อสู้กับทั้งเทพเจ้า อสูรกาย และโชคชะตา ถ้าใครกำลังจะตีตั๋วเข้าโรง นี่คือ 5 เรื่องที่ควรรู้ก่อนออกเดินทางสู่มหากาพย์เรื่องนี้

⭐⭐⭐

⭐⭐⭐⭐

ตามหลักจิตวิทยา (ฉบับสายแฮงเอาต์) ว่ากันว่า เครื่องดื่มสีเหลืองอำพันที่มาพร้อมฟองนุ่มละมุนนั่น มีฤทธิ์ช่วยบำบัดความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ฟื้นฟูอาการอ่อมหลังจบโปรเจกต์ใหญ่ และช่วยเติมความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าให้ร่างกายได้อย่างดีเยี่ยม และในเมืองที่ไม่เคยหลับไหลอย่างกรุงเทพฯ วัฒนธรรมการจิบเบียร์ก็ได้ยกระดับจากแค่การดื่มชิลๆ ไปสู่ประสบการณ์สุดชิคที่รวมเอาทั้งเรื่องของซาวด์ดนตรี งานดีไซน์ และกรูฟของคนเมืองเข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัว ไม่ว่าคุณจะเป็นสายลึกที่ชอบตามล่าหาไอพีเอตัวแรง คราฟต์เบียร์แทปสดสไตล์เบลเยียม ไวเซนหอมกลิ่นผลไม้ หรือแค่กำลังมองหาพิกัดนั่งตากแอร์จิบเบียร์เย็นๆ ฟังเพลงชิลๆ หลังเลิกงานกับแก๊งเพื่อน วันนี้ Time Out ได้มัดรวม 20 บาร์เบียร์ตัวท็อปในกรุงเทพฯ ที่บอกเลยว่าทำถึงทั้งบรรยากาศและเมนูเครื่องดื่มมาให้คุณตามไปเช็กอินกันแล้ว จะมีร้านไหนบ้างไปดูกัน!

บาร์ในกรุงเทพฯ ทุกวันนี้ต่างก็มีลูกเล่นเป็นของตัวเอง เพราะโลกของไนต์ไลฟ์เติบโตได้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นลิสเซินนิ่งบาร์ที่ฟังเพลงอย่างจริงจัง บาร์ธีมเฉพาะทาง สปอร์ตบาร์ หรือบาร์สายศิลปะ แต่ถ้าเป็น ‘เลคเชอร์บาร์ (Lecture Bar)’ ล่ะ ผู้คนกำลังโหยหาความรู้พอๆ กับจินโทนิกในแก้วจริงหรือ คำตอบคือ ใช่ หากจะสาวรอยเท้าของกระแส ‘ดื่มอย่างมีบทสนทนา’ ในกรุงเทพฯ จุดเริ่มต้นคงต้องย้อนไปเมื่อต้นปีที่ผ่านมา เมื่อ บาร์ฐกถา ค่อยๆ ทำให้คำว่าเลคเชอร์บาร์กลายเป็นที่รู้จัก แต่แท้จริงแล้วสิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นชั่วข้ามคืน หากเป็นผลจากวัฒนธรรมการเสวนาสาธารณะที่เติบโตอย่างเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ไหลออกจากห้องสัมมนาและคาเฟ่ยามบ่าย มาสู่บาร์ยามค่ำคืนที่ผู้คนยกแก้วชนกันแทนการยกมือถาม ทุกวันนี้ มหาวิทยาลัยไม่ใช่สถานที่เดียวที่เปิดประตูสู่ความรู้อีกต่อไป เมื่อพอดแคสต์ เวทีเสวนา และชุมชนแห่งการแลกเปลี่ยนความคิดเฟื่องฟู ความรู้เองก็เดินทางออกจากกำแพงห้องเรียน มาปะปนอยู่ในชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติ จนบทสนทนาระหว่างจิบเครื่องดื่มอาจพลันวกเข้าสู่ปรัชญา ประวัติศาสตร์ หรือเรื่องเล็กๆ ที่เปลี่ยนวิธีมองโลกได้โดยไม่รู้ตัว บทความนี้อ้างอิงจากลิสต์ของ Koktail Kuisine คัดสรร 7 เลคเชอร์บาร์ ในกรุงเทพฯ ที่ควรค่าแก่การแวะไปนั่ง ทั้งเพื่อดื่ม เพื่อฟัง และเพื่อปล่อยให้บทสนทนาพาใจออกเดินทาง เพราะนิยามของ ‘เลคเชอร์บาร์’ นั้นกว้างพอที่จะไม่ต้องนิยามให้ตายตัว อยู่ที่การได้ค้นพบว่าความรู้เองก็สามารถเสิร์ฟคู่กับค็อกเทลได้อย่างงดงาม พร้อมกับความคิดใหม่ๆ ที่ติดตัวกลับบ้านหลังแก้วสุดท้ายหมดลง

ครั้งหนึ่งแผ่นเสียงเคยเป็นรูปแบบหลักของการฟังเพลง ก่อนที่เทคโนโลยีจะพาเราไปสู่ยุคสตรีมมิงที่เพลงนับล้านสามารถกดเล่นได้เพียงปลายนิ้ว แต่แม้โลกจะเปลี่ยนไป เสน่ห์ของเสียงจากแผ่นไวนิลก็ไม่เคยเลือนหาย และยังคงดึงดูดทั้งนักสะสมและคนรักดนตรีให้กลับมาหลงใหลอยู่เสมอ กระแสบาร์แผ่นเสียงไวนิลเติบโตขึ้นในหลายเมืองทั่วโลก รวมถึงกรุงเทพฯ ที่เริ่มมีร้านเปิดให้เห็นมากขึ้น แต่ละร้านไม่ได้มีดีแค่เครื่องดื่ม หากยังใส่ใจทุกองค์ประกอบของการฟังเพลง ตั้งแต่เครื่องเล่นแผ่นเสียง ระบบเสียง ไปจนถึงบรรยากาศภายในร้าน ที่ล้วนถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้คนได้ใช้เวลาร่วมกับเสียงดนตรีอย่างเต็มที่ ไม่ว่าคุณจะเป็นนักสะสมแผ่นเสียง คอเพลงตัวยง หรือแค่อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศจากบาร์ทั่วไป การนั่งจิบเครื่องดื่มพร้อมปล่อยให้เสียงเพลงจากแผ่นไวนิลค่อยๆ หมุนไปตลอดค่ำคืน ก็กลายเป็นอีกหนึ่งโมเมนต์ดีๆ ของวันได้แล้ว เราได้รวบรวม 14 บาร์แผ่นเสียงไวนิลรอบกรุงเทพฯ ที่โดดเด่นทั้งด้านบรรยากาศ ดนตรี และเครื่องดื่มมาไว้ให้แล้ว เลือกร้านที่ถูกใจแล้วออกไปสังสรรค์กันได้เลย หรือถ้าบาร์แผ่นเสียงอาจจะยังไม่ใช่แนว ลองดูลิสต์ 7 ร้านอาหารและบาร์ไทยเทสรอบกรุง ที่รวมทั้งอาหารอร่อย เครื่องดื่ม และดนตรีไว้ในที่เดียว รับรองว่าถูกใจสายแฮงเอาต์ไม่แพ้กัน

เมื่อพูดถึงวัฒนธรรมการดื่มในกรุงเทพฯ หลายคนอาจนึกถึงค็อกเทลบาร์หรือร้านคราฟต์เบียร์เป็นอันดับแรก แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา อีกหนึ่งกระแสที่เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องคือ เนเชอรัลไวน์ (Natural Wine) ซึ่งไม่ใช่เรื่องเฉพาะกลุ่มอีกต่อไป ปัจจุบัน บาร์ไวน์หลายแห่งทั่วกรุงเทพฯ ต่างนำเสนอไวน์แบบ Low Intervention, ไวน์ส้ม และไวน์จากผู้ผลิตรายย่อยทั่วโลก ให้ผู้คนได้เปิดประสบการณ์ใหม่ในการดื่มไวน์ แล้ว ‘เนเชอรัลไวน์’ คืออะไร? แม้จะไม่มีนิยามที่เป็นทางการเพียงหนึ่งเดียว แต่โดยทั่วไปแล้วหมายถึงไวน์ที่ผลิตโดยแทรกแซงกระบวนการผลิตให้น้อยที่สุด ทั้งในไร่องุ่นและในห้องบ่ม ผู้ผลิตมักเลือกใช้แนวทางเกษตรอินทรีย์หรือไบโอไดนามิก ใช้ยีสต์ธรรมชาติในการหมัก และลดการใช้สารเติมแต่งให้น้อยที่สุด ผลลัพธ์คือไวน์ที่สะท้อนเอกลักษณ์ของพื้นที่ปลูกองุ่นได้อย่างชัดเจน และมีรสชาติที่แตกต่างในแบบของตัวเอง เสน่ห์สำคัญของเนเชอรัลไวน์คือ ความรู้สึกของการค้นพบ เพราะไวน์แต่ละขวดมีสไตล์ที่หลากหลาย ตั้งแต่ดื่มง่าย สดชื่น ไปจนถึงรสชาติที่ซับซ้อนและคาดไม่ถึง ขณะที่ไวน์ส้มก็กลายเป็นหนึ่งในสไตล์ที่ช่วยให้คนรุ่นใหม่หันมาสนใจโลกของไวน์แบบ Low Intervention มากขึ้น หลายร้านในกรุงเทพฯ จึงเพิ่มเนเชอรัลไวน์เข้าไปในลิสต์ควบคู่กับไวน์คลาสสิกและไวน์ร่วมสมัย ทำให้เกิดวัฒนธรรมการดื่มที่เปิดกว้าง ชวนให้ผู้คนได้ลองสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ และกลายเป็นหนึ่งในเทรนด์อาหารและเครื่องดื่มที่น่าจับตามองของเมือง ไม่ว่าคุณจะเป็นแฟนไวน์ส้มอยู่แล้ว หรือแค่อยากรู้ว่าทำไมใครๆ ถึงพูดถึงเนเชอรัลไวน์กันมาก นี่คือ 7 บาร์ไวน์ในกรุงเทพฯ ที่ควรค่าแก่การไปสำรวจ

ใครกำลังมองหาที่แฮงเอาต์ใหม่ที่ให้มากกว่าแค่การกินดื่ม Bar.Yard บนดาดฟ้า Kimpton Maa-Lai Bangkok กลับมาอีกครั้งกับการรีแวมป์ครั้งใหญ่ที่ตั้งใจนิยามไนต์ไลฟ์ของกรุงเทพฯ ใหม่ให้ร้อนแรงกว่าเดิม ดีไซน์ร้านถูกยกระดับสู่การปรับโฉมใหม่ให้เป็นบาร์ที่ร้อนแรงที่สุดในกรุงเทพฯ อย่างเต็มตัว ผสมกลิ่นอายไทย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ Pan-Latin เข้าด้วยกันอย่างมีสไตล์ ตั้งแต่แสง สี อินทีเรียร์ ไปจนถึงรายละเอียดที่สายโซเชียลต้องหยิบมือถือขึ้นมาทันที Photograph: Kimpton Maa-Lai Bangkok ฝั่งดนตรีเลือกเดินด้วยจังหวะ Afro House ที่ทั้งอินเตอร์ และชวนขยับตัว พร้อมดีเจเซ็ตจากทั้งทีมดีเจประจำและแขกรับเชิญ รวมถึงเอนเตอร์เทนเมนต์ที่ทำให้แต่ละคืนไม่ซ้ำกัน อาหารนำโดยเชฟจากเปรู กับเมนู Pan-Latin x Thai รสจัด คาแรกเตอร์ชัด กินสนุก เข้าคู่ค็อกเทลสร้างสรรค์ที่มีตั้งแต่สายปาร์ตี้ไปจนถึงตัวเลือกเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์ Bar.Yard คือคำตอบของคำถามว่าคืนนี้จะกิน ดื่ม และปาร์ตี้ที่ไหนดีแบบไม่ต้องคิดนาน ที่ Bar.Yard, Kimpton Maa-Lai Bangkok เปิดบริการวันพฤหัสบดี - เสาร์ เวลา 17.00 - 02.00 น. และวันอาทิตย์ - พุธ เวลา 17.00 - เที่ยงคืน   

ข้าวมันไก่ ผัดไทย หมูสับเกี้ยมบ๊วย ข้าวเหนียวมะม่วง ทั้งหมดนี้คือชื่อเมนูค็อกเทลของร้าน Lost in Thaislation บาร์ใหม่ย่านทองหล่อโดย ‘ฝาเบียร์ - สุชาดา โสภาจารี’ บาร์เทนเดอร์หญิงที่คลุกคลีอยู่ในวงการบาร์มานาน 10 ปี แต่นี่คือครั้งแรกที่เราจะได้รู้จักเธอในฐานะเจ้าของร้าน Lost in Thaislation เกิดจากการที่ฝาเบียร์รู้สึกว่า “ไม่อยากทำบาร์ให้ใครแล้ว” เท่านั้นเลย และพอมาทำบาร์ของตัวเอง ทุกๆ องค์ประกอบในร้านเลยมาจากเธอคนเดียวทั้งหมด ตั้งแต่ชื่อร้านที่เธอเล่าให้ฟังว่า ได้ไอเดียมาจากการพูดคุยกับบาร์เทนเดอร์ต่างชาติที่มา guest shift รวมถึงลูกค้าต่างชาติที่ต้องสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษ แต่เธอรู้สึกว่ามันไม่สามารถสื่อสารอารมณ์ออกมาได้เต็มที่ บางครั้งพูดแบบ broken english ไปแล้วรู้สึกอินมากกว่า ไอเดียนั้นต่อยอดมาสู่เครื่องดื่มในคอนเซ็ปต์ Translate Solid to Liquid เล่นกับการแปล (แปร) ที่ไม่ใช่แค่เรื่องของภาษา แต่เป็นการแปรของแข็งให้อยู่ในรูปของเหลวซึ่งก็คือค็อกเทล โดยสิ่งที่ฝาเบียร์นำมาแปรในช่วงแรกของการเปิดร้านก็คือ ‘อาหาร’ มี 2 เหตุผลที่ฝาเบียร์เลือกนำเมนูอาหารมาทำค็อกเทล อย่างแรกคือจากประสบการณ์ที่ต้องคอยรับบทไกด์พากินอยู่บ่อยๆ และชอบมีลูกค้าต่างชาติถามว่ามากรุงเทพฯ กินอะไรดี? หลังจากบาร์ปิด ครั้งนี้เธอเลยเลือกที่จะตอบด้วยค็อกเทลแทน อีกอย่างคือเธออยากสนับสนุนธุรกิจ F&B ในแบบที่เธอทำได้ และอยากทำให้คนเห็นว่าถึงบาร์จะเป็นธุรกิจกลางคืนที่ถูกมองว่าเทาๆ แต่ก็สามารถช่วยร้านกลางวันได้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ฝาเบียร์เคยไปอินเทิร์นที่ญี่ปุ่น เธอเลยนำแนวคิดการออกแบบบาร์มาใช้ที่นี่และเรียกมันว่า Thoughful Bar คือบาร์ที่คิดเผื่อลูกค้า (แต่ไม่ใช่ลูกค้าเป็นพระเจ้า) คิดเผื่อในที่นี้คือคิดในมุมของลูกค้าว่ามานั่งบาร์แล้วต้องการอะไร แล้วออกแบบบาร์ตามโจทย์นั้น ที่เห็นได้ชัดเลยก็คือพื้นตรงที่นั่งหน้าบาร์จะถูกยกให้สูงกว่าพื้นด้านหลังบาร์หนึ่งสเต็ป เวลาลูกค้านั่งจะได้อยู่ในระดับเดียวกับบาร์เทนเดอร์ที่ยืนอยู่หลังบาร์ เวลาพูดคุยกันสายตาจะได้อยู่ในระดับเดียวกัน ไม่ต้องมีใครมองสูงหรือมองต่ำ ทำให้รู้สึกถึงความเท่าเทียม ผนังฝั่งตรงข้ามบาร์จริงๆ เป็นที่สำหรับสแตนดิงเวลาที่นั่งเต็ม แต่แทนที่จะทำเป็นบาร์ยื่นออกมาสำหรับวางแก้ว ฝาเบียร์เลือกทำผนังให้เป็นช่องเข้าไป กว้างพอสำหรับวางแก้ว 2-3 ใบ ลูกค้า (ที่เมาแล้ว) จะได้ไม่ต้องเดินชน กลับมาที่ค็อกเทลที่ชื่อ – และรสชาติเหมือนอาหาร ฝาเบียร์ย้ำแล้วย้ำอีกว่าไม่ใช่การนำอาหารมาปั่นให้ลูกค้าดื่ม เพราะแบบนั้นดื่มไม่ได้แน่นอน แต่เป็นการหยิบจับองค์ประกอบในแต่ละเมนูมาผ่านกระบวนการจนได้รสชาติและกลิ่นที่ต้องการแล้วนำมาประกอบกันเป็นค็อกเทลอาหารที่ดื่มแล้วเห็นภาพของจานนั้นๆ ลอยมาแบบชัดเจน แต่ก็ยังดื่มง่ายไม่อี๋เลยสักแก้ว ค็อกเทลแต่ละแก้วได้แรงบันดาลใจมาจากเมนูขึ้นชื่อของร้านอาหารเจ้าดังในย่านทองหล่อ ได้แก่ ‘ข้าวมันไก่’ จากร้านบุญตงเกียรติ แก้วนี้นำวอดก้าไปซูวีกับหนังไก่ เสร็จแล้วนำไปแฟตวอช เติมสาเกอินฟิวส์ข้าวเหนียวให้ได้กลิ่นข้าว ตามด้วยโซดามิโสะขิง เยลที่ทำจากผักชีทั้งต้นกลั่นกับจินและการ์นิชด้วยถั่วงอกดองน้ำมันงาและแตงกวา กลิ่นไก่ต้มหอมๆ (ยืนยันว่าไม่คาว) กลิ่นข้าวและกลิ่นเครื่องปรุงในน้ำจิ้มมากันครบ เป็นดริงก์ที่ลงตัวมาก มีการเสิร์ฟหนังไก่ทอดให้คนที่สั่งข้าวมันไก่ทอดด้วย ‘ข้าวเหนียวมะม่วง’ จากร้านแม่วารี เครื่องดื่มเบสรัมและอามะสาเกที่ตัวดริงก์เป็นตัวแทนของข้าวเหนียวมูน โปะด้วยโฟมเอสพูมามะม่วงนุ่มๆ โรยผงคินาโกะที่ทำจากน้ำมันมะพร้าวกับกะทิ เป็นแก้วที่มีความหวาน มัน หอมเหมือนกินข้าวเหนียวมะม่วงจริงๆ นั่นแหละ แต่ต้องค่อยๆ จิบเพราะแรงเอาเรื่องอยู่ ‘ผัดไทชาวเล’ จากร้านหอยทอดชาวเล ใช้บรั่นดีเป็นเบส ใส่ไซรัปมะขาม น้ำตาลมะพร้าวให้ได้รสชาติของซอสผัดไท ใช้ปลาคัตสึโอะที่มีกลิ่นคล้ายเปลือกกุ้งแทนกุ้งจริงๆ เพราะคนแพ้กุ้งเยอะ และใช้อามะสาเกแทนความเป็นแป้งของเส้นจันทน์ โรยผงโทการาชิเพิ่มความเผ็ดและเสิร์ฟพร้อมมะนาวซีกและต้นกุยช่ายเหมือนเวลาผัดไทจริงๆ และ ‘หมูสับเกี้ยมบ๊วย’ เมนูขึ้นชื่อจากร้านข้าวต้มแสงชัย แก้วนี้นำคอนญักไปแฟตวอชกับเบคอนเอากลิ่นหอมๆ ของหมู เตรียมรสเปรี้ยวๆ หวานๆ ด้วยน้ำส้มยูสุและอูเมะชู เสิร์ฟคู่กับบ๊วยดอง เรียบง่ายแต่องคืประกอบรสชาติและกลิ่นของเมนูต้นฉบับอยู่ครบ ทุกแก้วขายราคาเดียว 455 บาท ค็อกเทลอาหารว่าน่าสนใจแล้ว แต่ฝาเบียร์แย้มๆ มาว่าซีรีส์ต่อไปจะเป็นค็อกเทลที่มาจาก Transportation หรือ การขนส่งในกรุงเทพฯ ทำเอาเราเดาไม่ถูกเลยว่ารสชาติของรถเมล์รถไฟฟ้าจะเป็นยังไงกันนะ Lost in Thaislation อยู่ติดกับ BTS ทองหล่อ ทางออก 3 เปิด 19.00-02.00 (ปิดวันอังคาร)  

ร้านอาหารญี่ปุ่นต้นตำรับและบาร์บรรยากาศดีในโรงแรม Ascott Thonglor Bangkok ซอยสุขุมวิท 59 เสิร์ฟอาหารญี่ปุ่นสไตล์คลาสสิกคัปโปะและไคเซกิที่คัดสรรวัตถุดิบมาอย่างดี และยังมีเครื่องดื่มเย็นๆ ทั้งค็อกเทลและสาเกหายากนำเข้าจากญี่ปุ่น

หลังจากแจ้งเกิดในซอยนานา เยาวราช ด้วย 4 บาร์ดังอย่าง Teens of Thailand, Asia Today, Tax และ Independence และปักหลักเป็นเจ้าถิ่นอยู่นานถึง 7 ปี ตอนนี้ Yolo Group ขอมาประกาศศักดาบนทำเลใหม่ในย่านท่องเที่ยวยามค่ำคืนยอดนิยมของคนกรุงเทพฯ อย่างทองหล่อกับบาร์ใหม่ที่มีชื่อว่า Untitled ร้านตั้งอยู่ในซอยทองหล่อ 10 ตรงข้ามกับ Donki Mall เกือบทะลุไปถึงเอกมัย (สุขุมวิท 63) เป็นที่มาของการตกแต่งหน้าร้านแบบตะโกนเพื่อให้คนที่ผ่านไปมารู้ว่า “ฉันอยู่นี่” แต่ในความตะโกนนั้นก็บอกไม่ได้บอกชัดซะทีเดียวว่าฉันคือบาร์นะ เพราะถ้าเอาตามที่ป้ายไฟขนาดใหญ่นับสิบป้ายที่หน้าร้านบอก เป็นใครก็คงเข้าใจว่าที่นี่คือ “โรงรับจำนำ” จนกว่าจะได้เข้ามาข้างในนั่นแหละถึงจะรู้ นั่นคือความคอนทราสต์แรกซึ่ง ‘กันต์ ลีฬหะสุวรรณ’ ผู้ออกแบบและตกแต่งร้านตั้งใจเล่นกับเรื่อง "ความเหลื่อมล้ำ" เพราะโรงรับจำนำคือที่พึ่งของคนทำงานหาเช้ากินค่ำส่วนคนรวยๆ คงไม่มีเหตุผลให้เดินเข้าไปในนั้น แต่หลังป้ายโรงรับจำนำแห่งนี้กลับเป็นบาร์ที่ตกแต่งอย่างหรูหราแบบที่คนรวยๆ ชอบเข้าไปนั่งเสพสุข จุดเด่นที่เราแทบละสายตาไม่ได้เลยก็คือ infinity roof–ท่อเหล็กเคลือบสีทองแดงถูกดัดเป็นเส้นโค้งเชื่อมกันทั้งร้าน คล้ายๆ ซุ้ม ถือเป็นงานศิลปะชิ้นใหญ่ที่ทำให้ภายในร้านสวยตาแตกไปเลย ความคอนทราสต์ยังถูกต่อยอดมาสู่เครื่องดื่มที่ออกแบบโดย 'ณิกษ์ อนุมานราชธน' และ 'อรรถพร เดอ-ซิลวา' ในคอนเซ็ปต์ Exotic Ingredient & Unheard of Combination หรือการจับคู่วัตุดิบที่หลากหลายและดูเหมือนจะไม่เข้ากันให้ออกมาดื่มสนุกลงตัว เราลองชิมมา 3 แก้ว (จาก 6 แก้ว) ดังนี้ Cacti (420 บาท) ค็อกเทลกึ่งรีเฟรชชิ่งที่มีสัดส่วนของแอลกอฮอล์และจูซเท่าๆ กัน เป็นแก้วที่ให้ความสดชื่น ดื่มง่าย แอลกอฮอล์ชัด ส่วนผสมหลักคือเตกีลากับ Prickly Pear – ลูกของต้นกระบองเพชร และเมล่อน ตกแต่งด้วยกระบองเพชรที่ผ่านกระบวนการดองแบบคอมเพรส My Ghee My Choice (400 บาท) แก้วนี้เบสด้วยจิน ผสมกับมาเดราหรือฟอร์ติไฟด์ไวน์จากโปรตุเกสที่มีรสชาติคล้ายลูกเกด มีความสดชื่น มีรสเปรี้ยวจากโยเกิร์ตและท็อปด้วยโฟมที่ทำจากเคิร์ดของโยเกิร์ตตีรวมกับกีหรือเนยใส แทนการใช้ไข่ขาว–ที่ใครๆ ก็ใช้กัน ISSA PLANT (420 บาท) ซิกเนเจอร์ค็อกเทลสไตล์ Spirit-forward แก้วเดียวในร้าน ณ ตอนนี้ เบสด้วยไรย์วิสกี้ ผสมกับเชอร์รี่และหญ้าแฝกหอม ตกแต่งด้วยราสป์เบอร์รี่ ชื่อของแก้วนี้มาจากคำว่า It’s a plant ซึ่งมาจากส่วนผสมที่น่าสนใจอย่าง Vetiver หรือ หญ้าแฝกหอม เครื่องหอมจากอินเดียที่นิยมในอุตสาหกรรมน้ำหอมช่วงปีสองปีที่ผ่านมา แต่ทางร้านนำมาใช้ในการทำค็อกเทล แก้วนี้จะเข้มในจิบแรกแต่ถ้าอยากให้ดื่มง่ายขึ้นต้องทิ้งไว้สักพัก แล้วจะมีความฟรุ้ตตี้ชัดขึ้นแต่ไม่เยอะมาก ด้านดนตรีทางร้านได้ ‘เอกพจน์ ชูเชิดเกียรติสกุล’ หรือ DJ Ekception มาดูแลให้ในฐานะ Music Director โดยดนตรีของที่ร้านจะเป็นแนว Hiphop & Open Format กับไลน์อัปดีเจแถวหน้าของเมืองไทย และแต่ละเดือนก็จะมีอีเวนต์แนวเพลงอื่นๆ ผลัดเปลี่ยนมาสร้างสีสัน เช่น House, Techno หรือ Drum & Bass สามารถอัปเดตไลน์อัปของดีเจในแต่ละเดือนได้ในทุกช่องทางโซเชียลมีเดียของ Untitled

บาร์น้องใหม่จากเครือ Greyhound ที่อยากนำเสนอแบรนด์ในมุมใหม่ๆ นอกเหนือจากแฟชั่นและอาหาร และอยากเข้าถึงกลุ่มลูกค้าผู้ชายมากขึ้น สุดท้ายเลยมาลงตัวที่การเปิดบาร์สไตล์ Racing Club บรรยากาศสบายๆ ที่ยังคงมีเรื่องของแฟชั่นซึ่งเป็นจุดเด่นของแบรนด์แทรกอยู่ในการตกแต่งร้านด้วย ส่วนค็อกเทลที่นี่จะเน้นดื่มง่าย เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน โดยนำศัพท์ในวงการแข่งรถมาตั้งชื่อเป็นค็อกเทล และมีอาหารเสิร์ฟด้วยซึ่งเป็นเมนูใหม่ทั้งหมด ไม่เหมือนที่ Greyhound Cafe แน่นอน เพราะต้องการแยกชัดเจนระหว่างร้านอาหารและบาร์

แม้จะเป็นที่รู้จักจากรางวัลการันตีคุณภาพมากมายทั้งที่มอบให้ร้านและบาร์เทนเดอร์แต่ก็ยังยืนหนึ่งเรื่องการเป็น ‘บาร์ลับ’ อยู่ดี สำหรับ #FindTheLockerRoom บาร์ลับหลังห้องล็อกเกอร์อายุ 5 ปีที่ตอนนี้ย้ายจาก Arena 10 ซอยทองหล่อ 10 มาอยู่ในตึกแถวระหว่างซอยทองหล่อ 12-14 ไม่ได้ย้ายโลเคชั่นใหม่อย่างเดียว ตอนนี้ทางร้านปล่อยเมนูใหม่ออกมาด้วย ก่อนหน้านี้เมนูเครื่องดื่มที่ร้านจะใช้คอนเซ็ปต์ Past - Present - Future ตีความค็อกเทลในรูปแบบของช่วงเวลาโดย Past คือคลาสสิกค็อกเทล Present คือการนำคลาสสิกค็อกเทลมาทวิสต์และ Future คือการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ส่วนเมนูใหม่มาในคอนเซ็ปต์ Time Capsule ยังคงเล่นกับเรื่องของช่วงเวลาเหมือนเดิม แต่รอบนี้ทุกอย่างจะอยู่ในส่วนของ ‘อดีต’ Time Capsules Menu Vol.1 พาเรากลับสู่ยุค 60’s - 80’s ผ่านค็อกเทล 9 แก้วที่ได้แรงบันดาลใจจากแฟชั่น ของเล่น และดนตรีในแต่ละยุค เราเริ่มออกเดินทางจากยุค 60’s ด้วย Strawberry Fields (490 บาท) ที่หยิบเอาเพลงชื่อเดียวกันของวง The Beatles มาชงเป็นค็อกเทล ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงที่แต่งจากชีวิตวัยเด็กของ จอห์น เลนนอน และเป็นเพลงสุดท้ายที่เขาแต่ง Strawberry Fields จึงเป็นค็อกเทลติดหวาน มีความครีมมี่ ดื่มง่าย ส่วนผสมหลักๆ คือจินกับโฮมเมดมิกซ์เบอร์รี่ที่ทำจากมะเขือเทศ ราสป์เบอร์รี่ แครนเบอร์รี่และเครื่องเทศอีกหลายอย่าง รวมๆ แล้วทำให้แก้วนี้มีรสชาติคล้ายสตรอว์เบอร์รี่ทั้งที่ไม่มีสตรอว์เบอร์รี่เป็นส่วนผสม สุ่ยุค 70’s เราสั่ง Who wears short shorts? (460 บาท) ค็อกเทล 3 สี 3 เลเยอร์ที่ได้แรงบันดาลใจจากกางเกงขาสั้นหลากสี แฟชั่นของสาวๆ ในยุคนั้น โดยสีส้มคือตัวแทนของสาวสดใส น่ารัก มีส่วนผสมของจิน น้ำสับปะรด เครื่องเทศ แครอทและเลมอน สีเขียวเปรียบเป็นผู้หญิงหวานๆ มีมิโดริอินฟิวส์ใบเตยผสมกับมินต์ ส่วนสีแดงคือสาวแซ่บ ทำจากคัมพารีผสมแตงโม น้ำมะเขือเทศและซอสทาบาสโก้ แก้วนี้แนะนำให้จิบก่อนแล้วใช้นิ้วคนให้แต่ละเลเยอร์เข้ากันแล้วค่อยจิบอีกรอบ แก้วต่อมาคือ Magic F8 (460 บาท) ที่ได้แรงบันดาลใจจาก Magic 8 Ball หรือลูกบอลทำนาย  ของเล่นยอดนิยมจากยุค 80’s แก้วนี้เลยมีอะไรสนุกๆ ให้เล่น โดยในแก้วจะมีกระดาษที่ทำจากวาฟเฟิลในนั้นจะมีคำตอบอยู่ ให้เราคิดคำถามในหัวก่อนแล้วค่อยดูว่าคำตอบคืออะไร ส่วนผสมหลักๆ ของแก้วนี้คือเอจด์รัม เฉาก๊วย มิลก์พันช์ที่ทำจากนม ไซรัปข้าวหอมมะลิและมะพร้าว ออนท็อปด้วยวุ้นใบเตยอัญชัญ เหนือสิ่งอื่นใด ขอบอกว่าสิ่งที่ดีงามไม่แพ้ค็อกเทลเลยก็คือติ่มซำ ใครไปแบบหิวๆ แนะนำให้สั่งมารองท้องเลย เราสั่งขนมจีบกุ้งกับไก่แช่เหล้าไปอร่อยใช้ได้เลย #FindTheLockerRoom เปิดทุกวันตั้งแต่เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป

หากคุณต้องการสัมผัสประสบการณ์หรูหราโดยไม่ต้องจ่ายในราคาที่ทำให้แทบช็อก ซึ่งมักจะพบได้ตามโรงแรมระดับ 5 ดาวในเมืองใหญ่ทั่วโลก กรุงเทพฯ เป็นที่ตั้งของแบรนด์โรงแรมชั้นนำระดับโลกมากมายที่มอบระดับการบริการที่อาจหาเทียบไม่ได้จากที่อื่น จุดเด่นคือ กรุงเทพฯ ยังมีความคุ้มค่าอย่างเหลือเชื่ออีกด้วย ด้วยการติดอันดับรายชื่อเมืองที่ดีที่สุดของ Time Out นักเดินทางตัวยงจะสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าที่นี่โดดเด่นในฐานะหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ดีที่สุดในโลก ในราคาที่ถูกกว่าที่คุณอาจต้องจ่ายในที่อื่นมาก ดังนั้นเราจึงตั้งโจทย์ให้ตัวเอง ค้นหาโรงแรมที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯ ที่ปกติราคาเข้าพักต่อคืนอยู่ที่ 10,000 บาทหรือน้อยกว่า แต่ให้ประสบการณ์ที่เหนือกว่าราคาห้องพักไปมาก ในสถานที่อย่างลอนดอน นิวยอร์ก หรือปารีส งบประมาณระดับนี้อาจจะได้แค่ห้องพักบูติกดีๆ สักห้อง แต่ที่นี่งบเท่ากันกลับปลดล็อกระดับการบริการที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ห้องสวีทกว้างขวาง วิวแม่น้ำ ห้องอาหารที่ได้รับรางวัล พิพิธภัณฑ์ แกลเลอรี และสวนสาธารณะ ล้วนอยู่แค่เอื้อม ตัวเลือกมีมากมายแต่เกณฑ์ของเรานั้นเรียบง่าย ห้องพักยอดเยี่ยมที่ให้ความรู้สึกหรูหราเกินราคา และเป็นสิ่งที่คุณสามารถนำไปอวดได้เมื่อกลับถึงบ้าน ดังนั้น ไม่ว่าคุณจะมาเยือนเมืองนี้หรือกำลังวางแผนสเตย์เคชันแบบจัดเต็ม โรงแรมเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นว่ากรุงเทพฯ อาจเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในโลกในการสัมผัสประสบการณ์การพักผ่อนในเมืองโดยไม่ต้องเจอบิลตอนเช็คเอาต์ที่ทำให้เหงื่อตก

ใครอยากหนีไปพักผ่อนเงียบๆ แต่ก็อยากเจอบรรยากาศมีชีวิตชีวาให้รู้สึกได้มาพักผ่อน เราว่าอาจจะชอบรีสอร์ทแห่งใหม่ Kimpton Kitalay Samui (คิมป์ตัน คีตาเล สมุย) ก็ได้นะ เพราะครั้งแรกที่เราเดินสำรวจบรรยากาศก็รู้สึกว่าเป็นรีสอร์ทที่อบอุ่น เหมาะชวนกันหนีมาพักร้อนเติมพลังก่อนกลับไปใช้ชีวิตในเมืองต่อ คิมป์ตัน คีตาเล สมุย จะอยู่บนเกาะสมุยตรงริมหาดเชิงมน ที่นี่เป็นรีสอร์ทแห่งแรกของแบรนด์คิมป์ตันในโซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เริ่มเปิดให้บริการมาตั้งแต่เดือนธันวาคมปีก่อน บนพื้นที่ 19 ไร่ ในความรู้สึกอาจไม่ใช่รีสอร์ทที่ใหญ่โตมาก แต่ก็ไม่เล็กเกินไปที่จะเดินเล่นสำรวจและชมบรรยากาศต่างๆ และสำหรับชื่อ ‘คีตาเล’ ก็มีความหมายว่า “บทเพลงจากท้องทะเล” (คีตะ = บทเพลงหรือการขับร้อง) เพราะรีสอร์ทแห่งนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากวิถีชีวิตของชาวเลและหมู่บ้านชาวประมงบนเกาะสมุย ทำให้คอนเซ็ปต์การออกแบบได้แรงบันดาลใจมาจาก ‘หมู่บ้านชาวประมง’ แบบเต็มๆ Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok บรรยากาศและดีเทลซิกเนเจอร์ เราเชื่อว่าหากใครมาถึงก็จะสังเกตเห็นทันทีว่ารีสอร์ทเน้นออกแบบโครงสร้างด้วยเส้นขนานเยอะมาก ตั้งแต่ทางเดินเข้าล็อบบี้แบบเปิดโล่ง ทอดยาวไปจนถึงระเบียงทรงตัว U ซึ่งปีกอาคารทั้งสองฝั่งยื่นออกไปหาทะเล ทำให้มองออกไปจะเห็นมุมซิกเนเจอร์ของรีสอร์ทนี้พอดี คือ ปีกอาคารสองข้างที่นำสายตาไปจนเห็นสระน้ำใจกลางรีสอร์ทในมุมเพอร์สเปคทีฟ โดยจุดชมวิวตรงนี้จะอยู่บนชั้นสองของอาคารต้อนรับ ซึ่งอาคารนี้จะทำหน้าที่เป็นพื้นที่สังสรรค์ (Social Hour) และเป็นสถานที่ที่ทุกคนจะมากินอาหารเช้าด้วย ดีไซน์ทั้งหมดเป็นผลงานของทีม P49 Deesign ผู้รับผิดชอบทั้งโปรเจ็กต์ของคิมป์ตัน คีตาเลฯ และนอกจากโครงสร้างก็ยังมีรายละเอียดอื่นๆ อีก ที่พวกเขาตั้งใจหยิบของท้องถิ่นมาจัดวางให้เข้ากับคอนเซ็ปต์ชาวเล เช่น ลวดลายบนกำแพงที่เกิดจากการสานอันเป็นเอกลักษณ์ ใช้วัสดุไม้ที่นำมาจากเรือประมงจริงๆ หรือ นำอุปกรณ์จับปลามาใช้ตกแต่งห้องอาหารริมทะเล ทุกคนจะเห็นดีเทลพวกนี้ได้ตลอดบนกำแพง เพดานห้องอาหาร หรือพื้นทางเดินกระเบื้องส่วนใหญ่ในรีสอร์ท Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok กินดื่มแบบไม่ซ้ำบรรยากาศ ก่อนจะไปดูห้องพัก เราอยากพาเดินชมห้องอาหารและบาร์ของ คิมป์ตัน คีตาเล สมุย กันก่อน เพราะเห็นกระทัดรัดแบบนี้เขาก็มีห้องอาหารถึง 3 ห้อง พร้อมบาร์ค็อกเทลเมนูไม่ซ้ำอีก 3 แห่ง  เริ่มจากห้องอาหารเช้า “BOHO Thai Lifestyle Café” ที่อยู่ด้านล่างของตึกหลัก (แต่แวะมากินได้ทั้งวัน) เป็นห้องอาหารสไตล์คาเฟ่ที่มาในธีม ‘โบฮีเมียนผสมเรโทร’ ซึ่งเราว่าน่าจะเป็นห้องอาหารที่นั่งชิลได้มากที่สุดแล้ว เพราะมีทั้งโต๊ะด้านในและกลางแจ้ง ถ้าวันไหนลมดีๆ แดดไม่แรง ไม่ว่าใครก็อยากนั่งกินมื้อแรกของวันไปพร้อมๆ กับชมวิวสระน้ำไปด้วย ส่วนเมนูอาหารจะมีทั้งโซนบุฟเฟ่ต์ และเมนูอะลาคาร์ท ทั้งหมดเป็นอาหารที่ได้แรงบันดาลใจมาจากอาหารไทย แต่ทวิสต์ใหม่ให้น่าสนุก โดยจานที่เราสั่งซ้ำบ่อยที่สุดก็คือ Scottish Smoked Salmon แซลมอนรมควันเสิร์ฟบนขนมปังซาวโดวจ์ พร้อมไข่คน ทรัฟเฟิล แอสพารากัส และต้องบีบเลมอนก่อนกินด้วยนะ แต่ถ้าเป็นเมนูที่หลายคนพูดถึงมากที่สุด Chao Samui Benedict เป็นปูนิ่มทอดกับซอสแกงกะทิ ท็อปด้วยไข่เบเนดิกต์เยิ้มๆ จานนี้ก็ไม่ควรพลาด Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok ต่อมาเป็นห้องริมชายทะเล “Fishhouse Restaurant & Bar” ที่มีคอนเซ็ปต์เป็นเรื่องราวของชาวประมงที่ออกไปจับปลา และนำกลับมาทำอาหารให้ครอบครัวกิน เมนูส่วนใหญ่เลยจะเน้นความสดใหม่ และกินสนุก อบอุ่นเหมือนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้าน โดยอาหารจะเป็นสไตล์สเปนที่ทวิสต์ให้ถูกปากคนไทย มีทั้งเมนูปาเอย่า ทาโก้ เซวิเช่ และอีกหลายเมนูซีฟู้ด รวมถึงบาร์ค็อกเทลที่มาพร้อมเครื่องดื่มกลิ่นอายทรอปิคอลด้วย โดยช่วงวันหยุดสัปดาห์ ห้องอาหารนี้จะมีดนตรีแจ๊สมาเล่นให้ฟังกันสดๆ หรือบางทีอาจมีมื้ออาหารพิเศษให้ทุกคนแวะมาเอ็นจอยกันได้ Kimpton Kitalay Samui Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok   ตามมาด้วยคาเฟ่และล็อบบี้บาร์ “Lanai Bar & Lounge” ที่ใครๆ ก็แวะมานั่งชิลจิบกาแฟ กินอาหาร และอยู่ต่อถึงกลางคืนเลยก็ได้ ที่นี่จะอยู่ตรงปีกซ้ายของอาคารหลัก เน้นเสิร์ฟอาหารอิ่มเป็นมื้อๆ ตอนช่วงเช้า-เย็น ก่อนช่วงเย็น-ค่ำจะเปลี่ยนมาเสิร์ฟของกินจานเล็กๆ คู่กับเครื่องดื่ม และหากใครแวะมาที่ Lanai เราไม่อยากให้พลาดเมนู Salted Caramel Whisky Sour ค็อกเทลคลาสสิคทวิสต์ที่หอมคาราเมลและเป็นเมนูยอดนิยมที่สุดตัวหนึ่ง สุดท้าย “Shades Ocean Lounge & Bar” เป็นบาร์กลางแจ้งริมสระว่ายน้ำและชายทะเล (ถ้าวันไหนน้ำไม่ขึ้นสูง) ที่เหมาะกับคนอยากได้ความสนุกสนาน เพราะตรงนี้ทุกคนสามารถกินมื้อเช้าเสิร์ฟในสระน้ำได้ สนุกกับปาร์ตี้ริมสระได้ หรือใช้บริการนวดเท้าริมสระพร้อมกินไอศรีมไปด้วยก็ได้อีกเช่นกัน โดยพูลบาร์จะมาพร้อมเครื่องดื่มค็อกเทลสไตล์ทิกิ (Tiki) มาการิต้า รวมถึงอาหารกินง่ายๆ อย่างแซนด์วิช พิซซ่า หรือของกินเล่นเป็นคำๆ อ้อ! แล้วก็มีดีเจด้วยนะ Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok Kimpton Kitalay Samui ห้องพักและพูลวิลล่าวิวชายหาด รีสอร์ทจะมีห้องพักให้เลือกอยู่ 2 แบบหลักๆ คือ ห้องพักบนอาคาร ซึ่งมีทั้งหมด 6 ตึก 138 ห้อง ถ้าใครเลือกชั้นล่างสุดจะได้ห้องพักแบบ pool access คือเปิดระเบียงไปแล้วลงสระน้ำได้เลย แต่หากเป็นชั้นบนขึ้นไปเรื่อยๆ ก็จะเป็นห้องวิวทะเล หรือวิวรีสอร์ทแล้วแต่จะเลือก ส่วนพูลวิลล่าที่หลายคนอยากเห็นมากที่สุด จะมีทั้งหมด 21 หลัง แบ่งเป็นวิลล่าริมชายหาด 12 หลัง และวิวสวนส่วนตัว 8 หลัง โดยทุกหลังจะมาพร้อมพื้นที่อาบน้ำกลางแจ้ง (แต่ไม่เปิดโล่งมากนักหรอก) ซึ่งหากพูดถึงการตกแต่งในห้องทุกๆ แบบแล้ว เราจะชอบโซนห้องน้ำมากเป็นพิเศษเลยสำหรับรีสอร์ทนี้ Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok ความพิเศษของคิมป์ตัน คีตาเลฯ นอกจากฟิตเนสขนาดย่อมที่เปิด 24 ชั่วโมง คลาสออกกำลังกาย และ “Kid’s Club (ศูนย์กิจกรรมเด็ก)” ที่คุณพ่อคุณแม่สายกิจกรรมต้องรัก รีสอร์ทแห่งนี้ก็ยังมี “Pimãanda by HARNN” สปาที่เปิดอยู่ในโซนส่วนตัวพร้อมสวนสีเขียว ทำให้รู้สึกอยากผ่อนคลายทันทีที่เดินเข้าไป โดยที่นี่จะมีบริการทั้งนวดไทย นวดน้ำมัน และสครับต่างๆ และเนื่องจากรีสอร์ทมาจับมือกับแบรนด์ HARNN ทั้งที ก็เลยได้สร้าง “กลิ่นซิกเนเจอร์” ประจำรีสอร์ทขึ้นมาด้วย คือ “กลิ่นเกลือทะเลและพิมเสน (Sea Salt and Patchouli)” ซึ่งทุกคนจะได้กลิ่นนี้ตามล็อบบี้ สปา หรือห้องน้ำส่วนตัว—ในรูปแบบแชมพู ครีมทาผิว bath bombs Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok แล้วก็อีกหนึ่งกิจกรรมซิกเนเจอร์ของแบรนด์ “Kimpton’s Social Hour” เป็นชั่วโมงที่จะเปิดพื้นที่ปีกขวาของอาคารหลักให้แขกที่มาพักทุกคนพูดคุย ทำความรู้จักกันได้ โดยมีขนมและเครื่องดื่มเตรียมไว้ให้พร้อมแบบไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม และที่สำคัญ สามารถพาน้องหมาน้องแมวมาแฮงก์เอาท์พร้อมกันได้อีกด้วย  เพราะแน่นอนว่าที่คิมป์ตัน คีตาเลฯ ก็เป็นรีสอร์ท pet friendly เช่นเดียวกับโรงแรมคิมป์ตัน มาลัยฯ โลเคชั่นแรกของแบรนด์ย่านหลังสวน  Kenika Ruaytanapanich/Time Out Bangkok สำหรับเรา คิมป์ตัน คีตาเล สมุย เป็นรีสอร์ทที่เหมาะสำหรับบินหลบมาพักร้อน หรือมาพักผ่อนช่วงวันหยุดแบบสั้นๆ ก่อนกลับไปใช้ชีวิตต่อ สิ่งที่เราเชื่อว่าทุกคนต้องชอบเหมือนกันคือบรรยากาศที่ค่อนข้างชิล ผ่อนคลายแต่ก็มีชีวิตชีวา โดยเฉพาะกิจกรรมริมสระน้ำ ทั้งเตียงอาบแดด โต๊ะเล่นเกม หรือบาร์ริมสระ ที่คนส่วนใหญ่ชอบมาแฮงก์เอาท์กัน วันหยุดครั้งหน้าหากใครอยากหาที่พักผ่อน เปลี่ยนบรรยากาศไปสูดลมทะเล ใช้เวลากับตัวเองให้มากขึ้น ลองมองที่นี่เป็นตัวเลือกดูก็ไม่แย่นะ   สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ คิมป์ตัน ตีตาเล สมุย

โรงแรมคาเพลลา (Capella) แห่งแรกในประเทศไทยตั้งอยู่บนที่ดินผืนงามริมแม่น้ำเจ้าพระยาบนถนนเจริญกรุง ให้บริการห้องพัก ห้องสวีท และวิลลา 101 ห้อง ที่มาพร้อมกับวิวแม่น้ำ ดีไซน์คลาสสิค สิ่งอำนวยความสะดวกทันสมัย และบริการชั้นเลิศ

ถ้าจะบอกว่า W Bangkok คือหนึ่งในโรงแรมหรูที่เท่ที่สุด คูลที่สุด ฮิปที่สุดในกรุงเทพฯ ก็คงไม่ผิด ตั้งแต่สถานที่ใจกลางกรุงเทพฯ ณ แยกสาทร ไปจนถึงการออกแบบที่ผสานจิตวิญญาณของแบรนด์ W Hotels เข้ากับรายละเอียดแบบไทยๆ ได้อย่างลงตัวในห้องพักทั้ง 407 ห้อง รวมไปถึงห้องอาหาร บาร์ และอาคารประวัติศาสตร์ The House on Sathorn ที่พาเราย้อนกลับไปสู่ความรุ่ยรวยของสังคมชั้นสูงไทยเมื่อร้อยกว่าปีก่อน

สินธร เคมปินสกี้ กรุงเทพฯ ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนเขียวชอุ่มของสินธรวิลเลจ ใกล้กับโรงแรม Kimpton Maa-Lai Bangkok และห้าง Velaa เป็นโรงแรมเคมปินสกี้แห่งที่ 2 ในกรุงเทพฯ ต้อนรับผู้มาเยือนด้วยล็อบบี้ที่กว้างขวาง โอ่อ่า ซึ่งออกแบบโดย A49 บริษัทสถาปัตยกรรมไทยชื่อดัง บริการชั้นเลิศที่มาควบคู่กับเรื่องสุขภาพคือหัวใจสำคัญ โรงแรมแห่งนี้จึงเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกที่ตอบโจทย์คนรักสุขภาพ สินธร เคมปินสกี้ กรุงเทพฯ ชวนมาสัมผัสประสบการณ์การพักผ่อนสุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ กับข้อเสนอ Staycation สำหรับคนไทยและชาวต่างชาติ เริ่มต้นที่ 6,888 บาทต่อคืน รวมอาหารเช้าทุกวัน สิทธิ์เข้าคลาสฟิตเนส 1 วัน เครดิตอาหารมูลค่า 1,500 บาท และสามารถเช็กอิน-เช็กเอาต์ได้ตลอด 24 ชั่วโมง โทร. 0 2095 9999 หรือคลิกที่นี่

โรงแรมแห่งแรกจากแบรนด์ Kimpton ที่เข้ามาเจาะตลาดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดดเด่นด้วยการออกแบบที่ทันสมัยและการผสมผสานกันอย่างลงตัวของทุกองค์ประกอบ รวมถึงที่ตั้งของโรงแรมที่อยู่ใจกลางย่านหลังสวน ติดกับสวนลุมพินี ในส่วนของห้อง มีมากถึง 362 ห้องพัก และ 131 เซอร์วิซ เรซสิเดนซ์ พร้อมมอบประสบการณ์การพักผ่อนสุดพิเศษที่เชื่อมคุณสู่ทั้งพื้นที่สีเขียวที่ใหญ่ที่สุดของเมืองและย่านธุรกิจ เช่น สุขุมวิท สีลม สยาม และชิดลม นอกจากนี้ยังเป็นมิตรกับสัตว์เลี้ยงที่ถือว่าแบรนด์เป็นผู้นำในอุตสาหกรรมนี้

โรงแรมใหม่ในซอยสุขุมวิท 34 ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและไม้ ดูอบอุ่นและโมเดิร์น ภายในมีห้องพัก 148 ห้อง รวมทั้งสระว่ายน้ำ บ่อออนเซ็นญี่ปุ่น รวมถึงบาร์ และร้านอาหารชื่อดังอย่าง White Shuffle ที่ย้ายมาจาก Rainhill โดยได้ Yannick Hollenstein เชฟชาวสวิสเซอร์แลนด์ มาดูแลร้าน โดยจะเปิดตัวด้วยดินเนอร์ 3 คอร์ส ในราคา 899 บาท โทร. 06 5953 3044 หรือคลิกที่นี่

เมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ เป็นเมืองที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ตึกสูงผุดขึ้นแทบทุกปี คาเฟ่ใหม่เปิดไม่เว้นแต่ละสัปดาห์ และย่านเก่าหลายแห่งเองก็ถูกแต่งแต้มไปด้วยร้านค้าและพื้นที่สร้างสรรค์รุ่นใหม่ แต่ท่ามกลางความเคลื่อนไหวเหล่านั้น ยังมีอีกหลายสถานที่ในเมืองที่ยังคงเสน่ห์ความคลาสสิกและร่องรอยทางประวัติศาสตร์อันทรงคุณค่าเอาไว้ หลังกำแพงสูง ประตูเหล็กบานใหญ่ หรือแนวต้นไม้ที่ร่มครึ้ม เป็นพื้นที่ของวังเก่าและพระราชฐานในอดีตที่ยังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางมหานครสมัยใหม่ แต่ละแห่งไม่เพียงเก็บรักษาสถาปัตยกรรมอันงดงาม หากยังบอกเล่าเรื่องราวของราชสำนัก วิถีชีวิต และประวัติศาสตร์ของกรุงเทพฯ ในแต่ละยุคสมัยได้อย่างเงียบงาม บางแห่งเคยเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ บางแห่งเป็นวังของพระบรมวงศานุวงศ์ ก่อนจะถูกปรับเปลี่ยนบทบาทให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ สถาบัน หรือพื้นที่สาธารณะที่เปิดให้ผู้คนเข้าไปเรียนรู้เรื่องราวในอดีตได้อย่างใกล้ชิด  หากกำลังมองหาทริปเดินเที่ยวที่ได้ทั้งชมความสวยงามของสถาปัตยกรรม และเรื่องราวน่าสนใจ ลองใช้เวลาสักวันออกไปสำรวจ 6 วังเก่ารอบกรุงเทพฯ ที่ยังคงเสน่ห์เหนือกาลเวลาไปด้วยกัน

What is it? พิพิธภัณฑ์สูง 5 ชั้นในย่านจตุจักรที่เป็นทั้งผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรมและบ้านของงานศิลปะ พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย (MOCA) โดดเด่นด้วยการออกแบบตัวอาคารภายนอกที่ดูงดงามราวกับเครื่องประดับ ด้วยหินที่ฉลุเป็นลายก้านมะลิอันประณีตซึ่งสะท้อนถึงรากเหง้าทางวัฒนธรรมของประเทศ และช่วยให้แสงแดดส่องผ่านเข้ามาเกิดเป็นลวดลายที่ขยับเคลื่อนย้ายไปตามช่วงเวลาของวัน Why we love it: แค่ตัวอาคารอย่างเดียวก็คุ้มค่ากับการเดินทางมาแล้ว แต่ในแต่ละชั้นก็ยังมอบเหตุผลใหม่ๆ ให้คุณเดินขึ้นไปชม งานหินฉลุช่วยกระจายแสงในรูปแบบที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทุกๆ ชั่วโมง ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูไม่เคยซ้ำเดิม ภายในพิพิธภัณฑ์จัดวางเส้นทางเหมือนการเดินทาง เริ่มต้นด้วยนิทรรศการถาวรที่ชั้นล่าง อุทิศชั้นสองให้กับผลงานไทยร่วมสมัย จากนั้นส่งต่อชั้นสามให้กับงานศิลปะที่ถักทอมาจากความฝันและจินตนาการ เมื่อขึ้นไปสูงกว่านั้นคุณจะพบกับผลงานสะสมถาวรเพิ่มเติม ก่อนที่ชั้นบนสุดจะเปิดพื้นที่สำหรับนิทรรศการระดับนานาชาติ Time Out tip: วางแผนการมาเยือนของคุณในวันที่ท้องฟ้าสดใส และคอยสังเกตผนังและพื้นอาคาร ไม่ใช่แค่ตัวงานศิลปะ แสงแดดที่สาดส่องผ่านหินฉลุลงมาถือเป็นครึ่งหนึ่งของความงดงามตระการตาของที่นี่ และมันจะสวยงามที่สุดเมื่อสภาพอากาศเป็นใจ ที่ ถนนกำแพงเพชร 6 จตุจักร เปิดวันอังคาร-วันอาทิตย์ เวลา 10.00-18.00 น. ค่าเข้าชม 300 บาท ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ

What is it? หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ศูนย์กลางทางวัฒนธรรมทรงกระบอกสูง 9 ชั้น เปิดพื้นที่เฟสแรกในเดือนสิงหาคม ปีพ.ศ. 2548 และเสร็จสมบูรณ์ในปีพ.ศ. 2551 ภายในคุณจะพบกับห้องจัดนิทรรศการ โรงภาพยนตร์ ห้องสมุด คลังเก็บงานศิลปะ พื้นที่จัดประชุม ร้านค้า และร้านอาหาร ทั้งหมดนี้เดินทางไปถึงได้ง่ายและเหมาะกับการใช้เวลาช่วงบ่ายอย่างเพลิดเพลิน Why we love it: ความชาญฉลาดอยู่ที่การออกแบบสถาปัตยกรรม ตั้งแต่ชั้น 6 ขึ้นไป ทางเดินลาดเอียงเล็กน้อยจะวนเป็นเกลียวรอบตัวอาคาร ทำให้คุณสามารถเดินชมงานแสดงได้อย่างต่อเนื่องเป็นวงเดียวโดยไม่ต้องเดินย้อนกลับไปมาตามทางเดินที่สิ้นสุด แสงธรรมชาติที่สาดส่องเข้ามาทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นจุดดึงดูดสำหรับใครก็ตามที่มีกล้องถ่ายรูปและชอบการถ่ายภาพสถาปัตยกรรมภายในสวยๆ ทว่าการออกแบบนั้นก็ชาญฉลาดพอที่จะป้องกันไม่ให้แสงแดดส่องโดนงานศิลปะโดยตรง สำหรับคนรักศิลปะที่กำลังมองหาแรงบันดาลใจ มีสถานที่เพียงไม่กี่แห่งในเมืองที่จะทำออกมาได้อย่างลงตัวขนาดนี้ Time Out tip: เริ่มต้นจากชั้นบนสุดแล้วปล่อยให้ทางเดินวนพาคุณลงมาด้านล่าง ดื่มด่ำกับแสงแดดระหว่างทาง และอย่าลืมเผื่อเวลาสำหรับร้านค้าและคาเฟ่ที่ชั้นล่าง เพื่อพักเท้าและทบทวนสิ่งที่คุณเพิ่งได้ชมมา ที่ ถนนพระรามที่ 1 ปทุมวัน (บริเวณสี่แยกปทุมวัน) เปิดวันอังคาร-วันอาทิตย์ เวลา 10.00-20.00 น. เข้าชมฟรีสำหรับผู้เข้าชมทุกคน

What is it? พื้นที่ทางวัฒนธรรมที่ฟื้นคืนชีพมาจากโรงพิมพ์เก่า ซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่า 20 ปีหลังจากถูกไฟไหม้เสียหายครั้งใหญ่ นำทีมโดย ‘มาริสา เจียรวนนท์’ ผู้อุปถัมภ์ศิลปะ และบริหารงานโดยผู้อำนวยการ ‘สเตฟาโน ราโบลลี แพนเซรา’ อดีตผู้บริหารจาก Hauser & Wirth ครอบคลุมทั้งศิลปะ ภาพยนตร์ ดนตรี สถาปัตยกรรม และอื่นๆ อีกมากมาย Why we love it: มีเสน่ห์บางอย่างที่ยากจะต้านทานเกี่ยวกับอาคารที่ฟื้นคืนชีพมาจากความตาย และสถานที่แห่งนี้ก็นำเสนอชีวิตที่สองของมันได้อย่างงดงาม แทนที่จะจำกัดอยู่แค่สาขาวิชาเดียว ที่นี่กลับเปิดประตูต้อนรับงานสร้างสรรค์ทุกประเภท โดยมีแนวคิดที่จะปล่อยให้รูปแบบการแสดงออกที่แตกต่างกันได้มาพบเจอและจุดประกายสิ่งใหม่ๆ การผสมผสานข้ามสายพันธุ์นี้คือเสน่ห์ที่แท้จริง เปลี่ยนสิ่งที่อาจเป็นเพียงแกลเลอรีผนังสีขาวอีกแห่งให้กลายเป็นศูนย์กลางที่แท้จริง เบื้องหลังที่นี่มีทั้งการสนับสนุนและประวัติการทำงานที่จริงจัง ทว่าความสนใจยังคงมุ่งเน้นไปที่ตัวงานศิลปะมากกว่าชื่อเสียงของบุคคลที่เกี่ยวข้อง สำหรับใครก็ตามที่ชอบวัฒนธรรมที่เปิดกว้างและคาดเดาไม่ได้เล็กน้อย ที่นี่ถือเป็นส่วนเติมเต็มที่น่าตื่นเต้นอย่างเงียบๆ ให้กับเมือง Time Out tip: ตั้งเป้าที่จะไปถึงประมาณ 16.00 น. วิธีนี้จะช่วยให้คุณได้สัมผัสนิทรรศการโดยมีผู้คนหนาแน่นน้อยลง และยังช่วยให้ทันแสงยามเย็นที่ตกกระทบลงบนผนังคอนกรีตเปลือยด้านหน้าอาคารพอดี ที่ ตรอกปานจิตต์ (เยาวราช) เปิดวันพุธ-วันอาทิตย์ เวลา 14.00-20.00 น. เข้าชมฟรีทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ

What is it? พื้นที่จัดนิทรรศการที่เปิดประตูต้อนรับศิลปินทุกรุ่นและทุกสาขาวิชา โดยเน้นผลงานที่เข้าถึงได้ง่ายและสอดคล้องกับชีวิตประจำวัน ตั้งอยู่ภายใน GalileOasis ศูนย์รวมความคิดสร้างสรรค์อันกว้างขวางในย่านบรรทัดทอง ซึ่งผสมผสานแกลเลอรี โรงละคร คาเฟ่ ร้านอาหาร และโรงแรมบูติกเข้าไว้ด้วยกันในจุดหมายปลายทางที่ร่มรื่นแห่งเดียว Why we love it: โครงการทั้งหมดให้ความรู้สึกเหมือนได้สูดหายใจเข้าลึกๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง แทนที่จะมองว่าศิลปะเป็นสิ่งสูงส่งที่เข้าถึงยาก แกลเลอรีแห่งนี้กลับพยายามทำให้มันเข้าถึงได้ง่าย โดยจัดแสดงชิ้นงานที่เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตของผู้คนจริงๆ นอกจากนี้ยังถักทอเข้ากับชุมชนโดยรอบ ทำหน้าที่เป็นจุดนัดพบสำหรับความคิดสร้างสรรค์ กิจกรรม และจิตวิญญาณของชุมชน บรรยากาศโดยรอบมีส่วนช่วยอย่างมาก ด้วยพื้นที่สีเขียวและการออกแบบที่คิดมาอย่างดี เปลี่ยนตึกแถวเก่า 20 ห้องที่มีอายุกว่า 40 ปีให้กลายเป็นสถานที่พักผ่อนในเมืองที่เงียบสงบ การบูรณะอย่างระมัดระวังยังคงรักษาเอกลักษณ์ดั้งเดิมเอาไว้มากมาย ทั้งสถาปัตยกรรมแบบดิบๆ และพื้นไม้ที่ผ่านกาลเวลา ทำให้สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกย้อนยุคและร่วมสมัยไปพร้อมกัน Time Out tip: ตรอกซอกซอยแถวนี้ค่อนข้างแคบและหลงทางได้ง่าย ดังนั้นข้ามการเดินตากแดดจนเหงื่อซึมไปได้เลย แล้วโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้างจากทางออก BTS ใช้เวลาประมาณ 3-5 นาที และมีค่าบริการประมาณ 30-50 บาท ที่ ซอยโรงเรียนกิ่งเพชร เปิดวันพุธ-วันจันทร์ เวลา 09.00-19.00 น. เข้าชมฟรี แต่อาจนิทรรศการเฉพาะหรือการแสดงบางชุดอาจมีการเก็บค่าเข้าชมแยกต่างหาก

What is it? แกลเลอรีร่วมสมัยที่เปิดตัวในปีพ.ศ. 2561 และให้การสนับสนุนศิลปินหน้าใหม่และศิลปินที่มีชื่อเสียงจากทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ ด้วยพื้นที่กว่า 325.16 ตารางเมตรที่แบ่งออกเป็นสองห้องนิทรรศการ แกลเลอรีขับเคลื่อนด้วยแนวคิดหลักคือ 'Joy and Join' เพื่อสื่อถึงความคิดสร้างสรรค์ วัฒนธรรมสมัยใหม่ และสายสัมพันธ์ระหว่างผู้สร้างสรรค์ผลงานกับผู้คนที่เดินทางมาเข้าชม Why we love it: ขอบเขตงานของที่นี่เปิดกว้างอย่างน่าประทับใจ โดยครอบคลุมทั้งศิลปะแนวเออร์บันและสตรีทอาร์ต ป็อปอาร์ต เซอร์เรียลลิสม์ยุคใหม่ ศิลปะนามธรรมร่วมสมัย ไปจนถึงดิจิทัลอาร์ตและสื่อผสม ความหลากหลายนี้ช่วยให้โปรแกรมจัดนิทรรศการมีความคึกคักอยู่เสมอ โดยนิทรรศการมักสร้างขึ้นรอบๆ หัวข้อที่บอกเล่าถึงชีวิตในเมืองจริงๆ มากกว่าจะล่องลอยไปในเชิงนามธรรม ทีมภัณฑารักษ์ที่มีประสบการณ์ช่วยร้อยเรียงทุกอย่างเข้าด้วยกัน ทำให้การจัดแสดงดูผ่านการคิดมาอย่างดีไม่ใช่แค่การหยิบมาแขวนไว้เฉยๆ และผลงานมักจะเข้าถึงใจผู้ชมไม่ว่าคุณจะเป็นนักสะสมที่มีประสบการณ์หรือแค่คนทั่วไปที่สนใจ นอกจากนี้แกลเลอรียังไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ โดยมีการไปออกบูธตามงานอาร์ตแฟร์ต่าง ๆ ตลอดทั้งปี ซึ่งช่วยเสริมพลังความกระตือรือร้นและวิสัยทัศน์ที่มองไปข้างหน้าให้กับองค์กรทั้งหมด Time Out tip: เผื่อเวลาไว้ประมาณ 30 นาทีถึง 1 ชั่วโมง เพื่อเดินชมทั้งสองชั้นให้ทั่ว ซึ่งเพียงพอสำหรับการเดินทอดน่องในทั้งสองพื้นที่ ถ่ายรูปสักเล็กน้อย และหยุดอ่านบันทึกของภัณฑารักษ์อย่างจริงจัง แทนที่จะเดินผ่านไปเฉย ๆ ที่ ถนนมหาไชย พระนคร เปิดวันอังคาร-วันอาทิตย์ เวลา 11.00-16.00 น. เข้าชมฟรี ไม่มีค่าใช้จ่าย